tembelim ben tembelimmm

Bakmayın siz benim yemekti, örgüydü yaptığıma.
Film izlemelerime, kitap okumalarıma filan da.
Ben çok dağınık ve tembelim ev işi konularında. Evde istisnasız 5 sepet katlanmayı, mümkünse yerleştirilmeyi, hani bir miktarda "ütülesen ne güsel olurdu yaaa" diye barım barım bağıran çamaşır var.
Her akşam için niyet edip gündüzden ama asla o niyetin gerçekleşmediği durumlar var.
Dünya kadar evi süsleyecek objem var ama bir türlü yerleşmeleri mümkün olmuyor.
Hele bir de kızımcığımların şifonyerini kendi odamıza aldım da onlara masamı verdimdi talepleri üzere, Alllaaahhh o gün yanmaya başlamış benim çırada haberim yokmuş. Sen bunun üstü siyah gerisi beyaz bir şifonyer, bir toz oluyor bir toz oluyor anlatsam duyar mısın mısralarımda?...
Üstüne örtü örtesim var, var da o örtüyü bulup çıkarıp, ütülemesi de var...
Sonra bizim evimiz küçük, her bahar yazlık-kışlık çıkarma işi de var, kıyafetten tut, ayakkabılara kadar bu böyle...
Yaklaşık 1 aydır nasılsa kaldıracağım ben bunları diye dolaplara yerleştirmeyeyim gibi muhteşem bir fikirle aydınlandığımı düşünmüştüm. Her hafta küçük kızımcığımın getirdiği ve geri götürdüğü valiz sayesinde birazda, daha bir dağıldı her gün, her hafta.
Yazarken bile darlandım yeminnen.
Çok gereksiz bir zaman kaybı gibi geliyor bu işler bana hep, pöfff...
Ne zaman yapacağımı bilmiyorum, bir misafir gelecek diye ödüm patlıyor yine de bu panikle yaşıyorum ve hiç istemezkene.
Ya bu çok düzenli insanlar var ya bayılıyorum onlara. Vazoda her gün çiçek, her şey yerli yerinde, objeler, süsler, şeyler miss gibi resimler filan da koyuyorlar, hastayım onlara hastayım. Ne yapsam o enerjiyi bulabilirim valla bilen varsa söylesin, kulu kölesi olurum. Supradyn bile işe yaramadı ki onu sırf bu amaçla almıştım ;-(
Ve en komiği de ben dağınıklıktan gerçekten nefret ederim. Ofis masalarım, dolaplarım cillop gibidir mesela. Ama evde ııı ıııh... Olmadı da olmadı.
Bir ara yardımcı bir abla bulduk minnet rica, bu durumumuza ilaç olur ümidiyle, onunla da olmadı çünkü her birimizin her bir şeyini karıştırdı doğal olarak, o yerleştirince hiç bir şeyimizi bulamaz olduk.
İş bölümü yaptım, kimse uymadı ben de dahil.
Iyyyygkk yazarken nefret ettim valla kendimden.
Bir yolu olmalı ama ne? Bulamıyorum ama vardır mutlaka.
Neyse işte ohh be içim rahatladı bu itirafla...
Dün akşam eve gittim yemek yaptım yedik, sonra acayip bir uyku bastırdı, azcık uyumadan uzanayım dedim, ohohoooo geçmiş olsun oldu.
Yani dünden anlatacağım hiç bir aktivitem yok.
Bu sabaha karşı accayip bir yağmur başladı, evin kapısından otoparka gidene kadar pantolonum tamamen ıslandı, parkettim inerken de foşş diye bastığım yer öğleye kadar ayağımı dondurdu, maalesef yapacak bir şey yoktu ;-( Hiç anlamadım ben, dün yazlık beyaz ayakkabı giymiştim, sabahın körü partutuş bot çıkardık kendimize, "e kardeşim hani bunun baharı filan olacaktı" dedim de, bir an da "Ekim'in 24'ü olmuş, belanı mı arıyodun, çıkaraydın kışlıkları işte böyle dımdızlak kalmazdın, pis tembel şey" diye höykürmeden de geçmedim kendime tabi.
Her şeye benim el atmam gerekliliğinden hoşlanmıyorum. Herkesin her şeyin yerini bana sormalarından da... Ofiste bile her şeyi bana sorduklarında da daha bir gıcık oluyorummmm ;(
ufff...
Başka da ne yazayım bilemedim, bugün kendime barut fıçısı gibiyim, dua ediyorum bugün bana kimsecikler bulaşmasın diye. Öyle yani...
Durumum aynen şu;