13.03.2020

Dahiyane olmasa da okulların tatil edilmesi iyi bir fikir olabilir/di. Lakin o kuzuları tıktık eve, güzel; ya anneleri çalışan minikler n'apacak? Ne kamuda ne özelde sanmıyorum ki annelere yada babalara 3'er hafta izin versinler... Bu çocuklar mutlaka dışarılarda daha kalabalık olacaklar bu bir. İki; o kuzuları tıktık eve, güzel; amaş eğer çocukları/gençleri korumaktıysa, çalışan anne-babanın dışardan her gün virüs getirmeyeceğini nasıl garantiliyoruz da, çocukları korumuş oluyoruz?
Nerden tutarsan iki ucu boklu değnek.
Bütüncül olamıyoruz. Hiçbir konuda. Dizin ağrıyor, uzman doktora gidiyorsun, ilaç veriyor, kullanıyorsun, küt tansiyon 17 doğru acile. Uzman doktorun ben anlamam, kardiyoloji baksın diyo. Kardiyoloji ilacı kes o zaman diyo. Uzman doktoruna ilacı kes diyor diyosun, ben bilemem o kısmı, o zaman ödemlerin gitmez, ağrın şiddetlenir diyo. Gibi gibi.
Nerden tutarsan iki ucu boklu değnek.

12.03.2020

Korona morona'dan gına geldi. (Böyle mi yazılıyor bu?) En son dün gece 23:00'e doğru, paket sipariş yapan aslan marketimiz de arayıp, "abi kaç şişe kolonya söyliim size?" diye sorunca eşime, bilfiil doğru yolda olduğumu anladım. Virüsten daha fazla yine memleket sahtekarlıklarının ön plana çıkmış olması ne acıtıcı. Aman neyse, söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil. Kendimi amigurumiye vurmuş durumdayım. Oğluş paketini almış, öyle bi sevinmeyi anlatamam, içimin cacıkları gevşedi, gece kediciğini göğsünün üzerinde uyutmuş bi de. Anneme de ara sıra "istersen biraz da sana verebilirim, güzel uyuman için" demiş yaaa ;))) Ehh daha n'olsun, devam o halde.

8 kollu diye bildiğim ahtapotun meğer 6 kolu, 2 bacağı varmış, yeni öğrendim. Tutangaçların ikisi o yüzden farklı renk ;)) Ben ayırt etmeksizin, gömüle gömüle yediğim için bunca yıl fark edememişim heralde.
Valla sonu nasıl bağlayayım bilemedim zira çok işim var, bu da böyle bi bitiş olsun. Kalın sağlıcakla..

bi tuhaf şeyler

Bahçeden de belli. Bu kış da bi tuhaf geçti, tuhaflığı dibine kadar özümsedikse de... Ağaçların bazıları eski yapraklarını dökmedi hatta yapraklar eskimedi bile, anlayamadım doğrusu, anlayamadığım pek çok şey gibi. Bak bu geçen yıl diktiğimiz şeftali. Üst yapraklar geçen yıldan ve sadece alt kısımlarda birkaç çiçek var, üstler bomboş. Ya görmedim yada bu zamana kadar görmeyi bilmiyordum bakarken, bilemedim.

Ama az da olsa çiçekler bi ömür, ennn sevdiğim... Şahane kokuyor, bu da ilginç.

Bu anjelik eriği, geçen yıl oldukça başarılıydı verimi bu yıl henüz anlayamadım, geç kaldılar zaten ama henüz tam çiçeklenmedi yada bu haliyle kalacak bilmiyorum, bu da miss gibi kokuyor, daha önce farketmemiştim sanırım.

Datça'dan çağla badem getirtmiştim yine geçen yıl, onda henüz bi numara yok, birkaç tomur tomur dışında. Ama bu ikisine gidip gelip bakıyorum, enfes bir seyri var.
Kaktüs faciamı hatırlıyorsun di mi? Geçen yaz komşunun çocuğunun paramparça ettiği saksıları. Oraya buraya saçılmışlardı ve haftalarca elimi sürmemiştim. Bundan önce yapraktan üretim yapmaya çok çalıştım ama asla beceremiştim ki, bu yıl sanırım bana acıdı kaktüs meleği, başardımmmm... Sanırsın Nasa'ya kabul edildim yada Microsoft çağırdı beni yada yada bi günde bi kazak ördüm bitti gibi, dehşet içerikli bir sevinç ;)))

Bildiğin inşaat kumunu seviyormuş bu hayta, oysa ben yıllardır, özene bezene torflu morflu, perlitli merlitli falan filan, bu özel ilgi, pamuklara sarmalamaca fazla geliyormuş meğer;)) Fazla değer baş eğermiş meğer ;)) Matematikte de olur ya bazen değer verirsin yanlış çıkar ;)) blablablaa... Öylece duran kumlu bi saksıya kesinlikle de umutsuzca öylece koymuştum bu yaprakları oysa ;)) Valla hayat dersi gib tokat attı bana bu minnaklar. "Görürsünüz bundan sonra" dedim ben de ;))
Bu yıl sebze bahçesi yapmamayı düşünüyorum. Küçüğümün sınav sonrası bi operasyon geçirme ihtimali var, bir süre burada olmazsak da harap oluyor bahçe, çok üzülüyoruz. Bahçeyi otlardan temizleyelim, ağaç diplerini çapalayıp gübreleyelim yeter diye düşünüyorum. Gerçi pazarda fideler görünmeye başlayınca tutabilir miyim kendimi onu da bilmiyorum ;)) Koministlik parayı, feminist kocayı... hikayesine de dönebilir her an ;)) Gülleri yaz budaması yaptık, hepsi de tomurcukluydu hep, kıyamamıştım kaç gün ama gerekliydi işte. Şimdi bi de asmanın yaz budaması var. Çok yaprak istediğim asmayı 3'er budaktan, üzüm istediğim asmayı 1'er budaktan budayacağım yine. Geçen yıl hiç yaprak koyamamıştım dolaba çünkü topladığımı sarmıştım taze taze, çok azdı yani dondurucuya koyabildiğim, çocuklarım bütün kış mahrum kaldılar yaprak sarmasından sanki. Ne kadar aldıysam da değişik yerlerden bi memnun olmadık, katır katır, kutur kutur. Yaprak işine özel el atıcam bu sene inşallah, ömür olursa.
Büyük kızımın istediği pembe kedili anahtarlığını dürtünmeye çalışırken ta ta ta taaam, tammm da beklediğim gibi, küçük kızımcığımdan da yeni bir minnak ahtapot anahtarlık siparişi almış bulunuyorum ;))) Bitmez bu 25 renk mutluluk hırkası söylimm de ;))
Mutlu bi hafta olsun. Çok özledik mutluluğu be ya...

Kedicik, kazak filan

Azimle çalıştım, duvarı deldim mi bilmem ama pek fena olmadı ha sanki ;))

Oğluşa ördümdü ya, şimdi kızımcığımlarım da istiyor, hem oynamalık hem anahtarlık hem de. Bakiciğiz artık. Çok çalışkan bi hafta sonu geçirdim, zira kazağı da bitirdim, diktim, kediciğiyle kazağı söylediği gibi bugün kargoya vereceğim. Kafa kısmı dar mı oldu diye endişe edip duruyordum, gece rüyalarıma bile giriyordu, üşenmeyip, değitirdim, artık olmama ihtimali yok, nasıl rahatladım anlatamam. Her tarafını diktiğim için lastiği misinalı şişe geçirip düz örgü yaptım aralarda birkaç artırarak. Bu yakayı kızımcığımlarım küçükken onlara da çok örerdim. Boyunda kabalık oluşturmaz, sıkmaz, bunaltmaz diye hatırlıyorum. Oğluş seneye de giysin diye 6-7 yaş yaptım ölçüleri, şimdi o 5 yaşında ama yaz geliyor neredeyse. Bu arada şunu farkettim ki ;))) 6-7 yaş çocuk kazağı ile 20 yaşındaki kızıma ördüğüm sayılar birbirine öyle yakın ki ;)) Aman ne var bi çocuk kazağı işte dememeliymişim onu anladım ;))

Kızım üstüne kedi işle anne dedi, malum kedi manyağı bi çocuk oğluş, öyle mi olsun, böyle mi olsun derken... İnstagram'da severek takip ettiğim @petiteknit'ten ilhamla böyle bişey yaptım. Umarım severek kullanır yavrum. Gerçi bundan sonra başıma geleceği biliyorum bana bilumum hayvan oyuncak siparişi verecek oğluş ve tabi ki ablaları ;))) Hayat böyle güzel ama. İşe yarayınca. Yaptığın bişeye kıymet verilirse. Şimdi kargoyu almasını, heyecanla beni aramasını bekliyorum, ne güzel teyze olmak, yaşasın.

herkes işi derdinde...

Yahu çok seviyorum ülkemi aslında. Ama neredeyse her gün ağlatan, yürek çarptıran haberlerden, her türlü krizden öyle bıktım ki. Bazen düşünüyorum, hayatımı yeni kurmaya başladığım yaşlarda olsaydım kalır mıydım, gider miydim diye. Kaldı ki, hakikaten enfes bir yerde yaşıyorum, ben bile böyle düşünüyorsam kim bilir bütün bu zorlukları bir bir yaşayanlar ne düşünüyorlar...
İlk şehit haberinden itibaren yaptığım her şeyden utanmaya başladım. Buraya yazmaya bile utandım, bizim orda bi laf var "herkes işi derdinde Fadiş gişi derdinde" diye. O misal.( Buradaki -gişi- koca anlamında, Maraş'ta sıkça kullanılır koca yerine.) Bugün benimle çok benzer duyguları yaşayan bir kaç arkadaşımın da yazılarını okudum. Tanışmadan sadece yazı diliyle tanıdığım ama mutlaka ortak bir takım duygulara sahip arkadaşlarla aynı düşüncelerde olmanın şaşılacak bir yanı olmasa da, bizi bu duruma düşüren her beceriksiz hamleye halâ şaşırıyor olmama da şaşırıyorum. Cümle karışık mı oldu bilmiyorum ama eğer öyleyse bile doğrudur zira kafam duman.
Neyse...
Şu ateşkes her ne kadar doğru, ucunda ne tavizler var yine bilemesem de, tek bildiğim hiç bir ananın yüreğine ateş düşmemesi, gerisi tırt. Umarım.
Bir süre işten güçten de soğudum. Hobilerimden bile. Ama sonra fark ettim ki depresyonla aramda kıl payı var, mümkün mertebe eski günlere dönmeye çabalıyorum.
Bahar bile bu yıl geç geliyor. Bahçedeki ağaçlar, çiçekler geçen yıla göre en az 15 günlük gecikmedeler. Dün, eriğin ilk birkaç çiçeği selam çaktı. Geçen yıl bu tarihte çiçeklenmeyen dal kalmamışmış, Facebook hatırlatıyor sağ olsun, bana kalsa dün yediğimi bilmiyorum.

Bodrum-Milas karayolu arasındaki Tuzla sulak alanına her bahar flamingolar göç eder, onlar için önemli bir alan. Bargilya da denir o bölgeye. Geldiler, enfesler... Efsaneye göre "tanrılar dünyayı parça parça, her noktasına özenerek yaratırlarken, tüm balıkların babası Eoltaran ve dağların kızı Peymesera tarafından dünyaya hediye edilmiş, büyük cennetin küçük bir parçasıydı Bargilya. Flamingolar biliyor işini yani azizim.

Büyük kızımın kazağını bitirmiştim bu arada. Geçen hafta geldiğinde giydi, şükür ki çok sevdi. Ben de sevindim. Nako Paris'ti ip, şiş 5 numara, 3 yumak bitmedi bile, beden 38, renk mantar.

Küçük oğluşa bi kazak başladım zira ablalarının varsa ve onun yoksa çok söyleniyor kendi kendine ;)) İçime sinmedi ve 25 renk hırkam az daha bekleyegosun dedim mecbur. Alize'nin Bambu içerikli baby best ipi. Nasıl yumuşacık anlatamam. Bundan sonra bebek ve çocuk örgüleri için kesinlikle tercih edebileceğim tür. Umarım bu hafta sonu bitiririm. 20 gün sonra gelecek olmalarına rağmen bi bu kazağı bi de ona kedi oyuncak örmeliymişim ve kargoya vermeliymişim, bekleyemezmiş. ;))

Akşamları fırsat buldukça da amigurumi kedi örmeye çalıştım tabi bıdığımın verdiği ödev olarak. Pekçok tarif var ama amigurumi dili çok karışık, anlayamıyorum, acemiyim. Açıyorum önüme bi resim yada geçiyorum Mualla'nın karşısına öre söke deniyorum. Bu sefer çok keyifli geldi yalnız  bu iş, eskiden çok sıkılırdım. Birkaç deneme daha yapabilirm sanki, bakalım.
Geçen hafta sonu kızkardeşim, eşi ve çocuklar burdaydı. Büyük oğluşun bi estetik operasyon işi için tekrar Mutaf hoca'ya  gittik, Nisan ilk günlerindeki ara tatile denk tarih kararlaştırıldı. 2 gün bile olsa nasıl iyi geldi gelmeleri anlatamam. Birlikte olta attık çocuklarla, bayılıyorlar buraya, kendilerine kalsa burada bizimle yaşamak istiyorlar. Nisan'da tekrar gelip bu sefer en az 1 hafta kalacaklar. Düşünüp düşünüp geleceklerine mutlu oluyorum, bir de operasyonu güzelce atlatırsak oh ne ala.
Kazasız, belasız, kedersiz bir hafta sonu olsun inşallah... Utanmayacağımız...

02.03.2020

Ateşten gömlek sırtımızda, yüreklerimiz köz.
Ne söyleyecek bir şey bulabiliyor insan ne de susabiliyor.
Kelimelerin yerini çoğu zaman hıçkırıklar almaya devam ediyor.
Elbet hayat devam ediyor amma... Halâ gülebilen insanlardan nefret ediyorum bu aralar...Daha da fazla... Onları alkışlayanlardan da...
Aklımda hep şu var;
Zenginimiz bedel verir, askerimiz fakirdendir. Askerimizin fakir olduğunu öyle kanıksamış ki devlet... Doğu'da 220, diğer illerde 110 TL aylık yeter demiş. Vicdanınız kurusun.
Ruhları şad olsun...Anacıklarına Allah sabır versin, hem de çok sabır versin.