13.10.2017 / 16.Gün

Eeee nerede kalmıştık ?
Evet, süt gelmiş bugün. Akşama probiyotik yoğurt ve probiyotik sütlü tatlı yapacağım.
Küçük kızım yurttan geliyor, önceki akşam yapıp soğutucuya attığım mantıyı pişireceğim, üzeri şöööle tereyağlı, pul biberli, naneli sosu ile. Ne çok hoşlanıyorum onların özellikle sevdiği şeyleri yaparken bi bilseniz!... (Tabi biliyorsunuz, siz de yaşıyorsunuz aynı hissi,  benim ki lafın gelişi) ;-)
Dün akşam evet tahmin ettiğim üzere bolca yeni sınav sistemini tartıştık, "çok iyi olacak" diye moral verdim kızcağızıma, "emin misin, daha mı iyi bu sistem?" dedi, "evet evet, kesinlikle!" dedim. Dedim demesine, ne yani "yine de güvenmiyorum ben bunların hiçbir sistemine (sistemsizliğine)" mi deseydim, kıyamadım kızıma, diyemedim aney gel gör halımı ;-))
Dün alınan kornişonları yıkamak için göbeğim çatladı. Toprak sahada, yağmurlu bir günde, abileriyle top oynayan minnak çocuklara benziyordu hepsi. Yıka yıka arıtamadım, beklet beklet dayanamadım.
Sonuçta gece 12'ye gelirken sofra bezine seriverdim, üstünü de kapattım Mualla'dan korkarak ;-) (Gerçi pekte gerek yokmuş korkmama, azzzz sonraaa)

Bu akşam gücüm ve zamanım yeterse probiyotik turşu olacaklar inşallah. Biber ve fasulye denemelerim 10 üzerinden 11 alınca coştum ben, tutabilene aşk olsun. "Abarttın ama bu kadar turşuyu kim yiyecek ayol?" diyene "anacım hiç mi sevap gerekmez, dağıtırım, bölüşürüz yapamayanla!!!" diye bi çemkiriyorum ki ;-)) Hemen "tamam patron" moduna geçiyolar, benimle uğraşabilir mi? pek tabi HAYIR. Mutfakta çalışırken, içimin bir bölgesinin canavarlaştığını hissediyorum ara sıra. Faydalı olduğunu öğrendiğim ve yaptığım herşeyi gerekiyorsa silah zoruyla ;-) yedirmeye çalışıyorum. Yine de bir ölçüyü korumaya çalışıyorum tabi, temelli antipati kapmasınlar deyu.
(Haa bu arada, "hıyar resmi mi kaldı buraya koyacak?" derseniz yanılırsınız zira kendime 5 saat bakım yapaydım kendi resmimi koyardım, o derece önemli bir fotoğraf yani bu benim için ;-))))))))))-son kapalı parantez, aç parantezin sonu olan son parantez ;-))-
4-5 tane motif işledim. Bu arada -ülkemin makus tarihi gibi bana da doğal olarak geçen sistemsizliğimden ötürü- ne idüğü olacağını bilmeden başladığım ve hep özendiğim patchwork örtüm artık diz battaniyesi boyutunu geçmiş ben öyle bir bir eklerken. Buna rağmen halâ emin değilim bundan sonraki level olan tek kişilik battaniye olup olamayacağından ama kararlıyım "nerde trak, orda bırak" yapacağım, hiç niyetim yok kasılmaya.

Büyücek kızım dün bana ilk defa "bana bi hırka örebilirsin" dedi. Yıllar yılı herbişey ördüm, hiçte öyle aman aman severek de giymediydi halbuki. Önce şaşırdım, sonra "ne renk?" diye sordum, "gri" dedi, "sevmiyom ben gri örmeyi, içim sıkılıyo" dedim, "bordo o zaman" dedi, "o ne öyle okul forması gibi!" dedim, "haki yeşil de olabilir" dedi, "kırmızı" olmasın mı, hiç kırmızı giymiyorsun" dedim, büüülee gözlerini ayırttırarak baktı bana. Anladım. Başka konuya geçtik ;-) Bi de böyle bişey var; içimi karartan renk örmek istemiyorum, renkli örersem de giymiyorlar,  dolap bekliyor tüm ördüklerim. Aklımdan geçipte geçen yıl hamaratlık dosyama eklediğim şu kazağı önereceğim akşam;

Hem örmesi de kolay ;-) Lapbada lubbada biter sanırım ;-) Ya da bu;

Eveet başka ne var anlatmadığım?
Haaa dün akşam kızımla Türkçe çalıştık. Konumuz "anlatım bozuklukları" idi. Valla çok zevk aldım, gayet de iyiydim belki de ondan.
Aslında hep böyle di mi? İyiysek zevk alırız, hoşlanırız; kötüysek sıkılırız, içimiz daralır, her şeyden... Yaratılış esası galiba bu ama bir kısım da başka faktörler olabilir içinde. Belki de yine o geçen gün bahsettiğim "kabul görme" çılgınlığı böyle hissettiren. Derin mevzu. Önemsiyorum. Bir an önce benim de kurtulmam lazım bu çılgınlıktan.
Sınav haberi açıklamaları hariç TV kapalıydı.
Sonra, uyuyacağız diye bahçeden salona açılan kapıyı kilitleyeyim derken, saliseler içerisinde Mualla evden kaçtı. Valla 1 saate yakın yalvardık kendisine, tınlamadı. Soğuk geceleri artık, üşüyecek bari ne zaman isterse gelsin dediysekte kapıyı temelli açık bırakamadık, böylece nerdeyse saatte bir kalkıp kolaçan ettim gelirse alayım içeri diye ama ıı ııh, gelmedi. Sabah ben işe gelirken de 15 dakika arandım, ııı ıııh yine yoktu. Merakta ediyorum bir yandan zira çok kötü insanlar var etrafta. İlk kedimiz Prenses de böyle kaçmıştı bir gün, aradık taradık bulamadık, 2 gün sonra sitemize yakın bir yerde zehirlenmiş halde bulmuştuk. Hayvan besleyenler bilirler, korkunç ötesi bir acıdır o ;-(( El bebek gül bebek bakıyorsun, dallamanın biri de canını alıyor, körolası. Ay kiş kiş kiş, dağlara taşlara püf... Umarım eve gidince beni bekliyor bulurum onu, bulunca da iki tane pış pış yaparım poposuna.
Eğer Mualla'yı bulursam, pazara iki dakka giderim, pırasanın en güzel zamanıdır şimdi, küçüğüm de çok sever, aklımda bu var hafta sonu bir çeşit için.
Hepiceğimizin hafta sonu iyi geçsin inşallah. Çarşılarınız pazar olsun. Yüzünüzde gamzeler çıksın.