tembelim ben tembelimmm

Bakmayın siz benim yemekti, örgüydü yaptığıma.
Film izlemelerime, kitap okumalarıma filan da.
Ben çok dağınık ve tembelim ev işi konularında. Evde istisnasız 5 sepet katlanmayı, mümkünse yerleştirilmeyi, hani bir miktarda "ütülesen ne güsel olurdu yaaa" diye barım barım bağıran çamaşır var.
Her akşam için niyet edip gündüzden ama asla o niyetin gerçekleşmediği durumlar var.
Dünya kadar evi süsleyecek objem var ama bir türlü yerleşmeleri mümkün olmuyor.
Hele bir de kızımcığımların şifonyerini kendi odamıza aldım da onlara masamı verdimdi talepleri üzere, Alllaaahhh o gün yanmaya başlamış benim çırada haberim yokmuş. Sen bunun üstü siyah gerisi beyaz bir şifonyer, bir toz oluyor bir toz oluyor anlatsam duyar mısın mısralarımda?...
Üstüne örtü örtesim var, var da o örtüyü bulup çıkarıp, ütülemesi de var...
Sonra bizim evimiz küçük, her bahar yazlık-kışlık çıkarma işi de var, kıyafetten tut, ayakkabılara kadar bu böyle...
Yaklaşık 1 aydır nasılsa kaldıracağım ben bunları diye dolaplara yerleştirmeyeyim gibi muhteşem bir fikirle aydınlandığımı düşünmüştüm. Her hafta küçük kızımcığımın getirdiği ve geri götürdüğü valiz sayesinde birazda, daha bir dağıldı her gün, her hafta.
Yazarken bile darlandım yeminnen.
Çok gereksiz bir zaman kaybı gibi geliyor bu işler bana hep, pöfff...
Ne zaman yapacağımı bilmiyorum, bir misafir gelecek diye ödüm patlıyor yine de bu panikle yaşıyorum ve hiç istemezkene.
Ya bu çok düzenli insanlar var ya bayılıyorum onlara. Vazoda her gün çiçek, her şey yerli yerinde, objeler, süsler, şeyler miss gibi resimler filan da koyuyorlar, hastayım onlara hastayım. Ne yapsam o enerjiyi bulabilirim valla bilen varsa söylesin, kulu kölesi olurum. Supradyn bile işe yaramadı ki onu sırf bu amaçla almıştım ;-(
Ve en komiği de ben dağınıklıktan gerçekten nefret ederim. Ofis masalarım, dolaplarım cillop gibidir mesela. Ama evde ııı ıııh... Olmadı da olmadı.
Bir ara yardımcı bir abla bulduk minnet rica, bu durumumuza ilaç olur ümidiyle, onunla da olmadı çünkü her birimizin her bir şeyini karıştırdı doğal olarak, o yerleştirince hiç bir şeyimizi bulamaz olduk.
İş bölümü yaptım, kimse uymadı ben de dahil.
Iyyyygkk yazarken nefret ettim valla kendimden.
Bir yolu olmalı ama ne? Bulamıyorum ama vardır mutlaka.
Neyse işte ohh be içim rahatladı bu itirafla...
Dün akşam eve gittim yemek yaptım yedik, sonra acayip bir uyku bastırdı, azcık uyumadan uzanayım dedim, ohohoooo geçmiş olsun oldu.
Yani dünden anlatacağım hiç bir aktivitem yok.
Bu sabaha karşı accayip bir yağmur başladı, evin kapısından otoparka gidene kadar pantolonum tamamen ıslandı, parkettim inerken de foşş diye bastığım yer öğleye kadar ayağımı dondurdu, maalesef yapacak bir şey yoktu ;-( Hiç anlamadım ben, dün yazlık beyaz ayakkabı giymiştim, sabahın körü partutuş bot çıkardık kendimize, "e kardeşim hani bunun baharı filan olacaktı" dedim de, bir an da "Ekim'in 24'ü olmuş, belanı mı arıyodun, çıkaraydın kışlıkları işte böyle dımdızlak kalmazdın, pis tembel şey" diye höykürmeden de geçmedim kendime tabi.
Her şeye benim el atmam gerekliliğinden hoşlanmıyorum. Herkesin her şeyin yerini bana sormalarından da... Ofiste bile her şeyi bana sorduklarında da daha bir gıcık oluyorummmm ;(
ufff...
Başka da ne yazayım bilemedim, bugün kendime barut fıçısı gibiyim, dua ediyorum bugün bana kimsecikler bulaşmasın diye. Öyle yani...
Durumum aynen şu;

23.10.2017 filmler, ekmekler filan

Hafta sonları evden zinhar çıkmak istemiyorum, acayip bir gereklilik yoksa. (Kendimle ilgili bilgi 1) Hafta içi akşamları da gerçi. Emekli olursam durum değişir mi bilmiyorum. Hiç sıkılmam evde, yapacak elvan çeşit iş bulabilirim (ev işi hariç) Kocaman bir dolabı ele geçirdim, hobi dolabı yaptım o bile yetmiyor artık.
Cuma akşamı barbun balık, kalamar, roka-marul salatası yaptık, yedik afiyetle. Mualla balık yemiyor deli ediyor beni, "nasıl kedisin sen yaaa" diye sinir oldum yine ona.  Aslında hiçbir şey yemiyor ev yapımı. Kuru yada yaş mamalarda da marka tercihi var, çok şımarıklık yapıyor. Onun yemediği her şeyi bahçe kedilerimiz kapışa kapışa saniyeler içinde bitiriyor ve bu durum beni her seferinde başka düşüncelere daldırıyor. Neyse, uzatmayayım ama "her canlı mı kolayca ulaşabildiği şeyin değerini bilmemekte ısrarcı acaba?" diye düşünüyorum. Mualla felsefe dünyamızda çığır açıyor.
Cumartesi akşamı hamburger-soğan halkası, turşu partisi yaptık, niye bilmiyorum çok keyifle tükettik. Bu sefer soğanları azcık haşlayarak yaptım, çok daha güzel oldu diyebilirim, tarif için şuraya bakabilirsiniz. Bu menü için yaklaşık 2 saat uğraşmışım, çok zaman ama kızımcığımların yüzlerindeki mutluluk da her şeye değer, çok şükür.
Cumartesi akşam ekşi maya hamur hazırladım, pazar sabahı kalkıp ekmeği pişirdim, her zaman her şartta bayılıyorum ekmek kokusuna.( bilgi 2) Hamurun bir kısmını da ayırıp minik bazlamalar yaptım, çok sevdi bizim hamurlu mamuller aşığı ev halkı ;-)

Bir zaman böyle bir alışkanlık geliyor, bir şeyleri evde yapıyorum. Böyle zaman zaman yapışan alışkanlıklar oluyor üzerime.(bilgi 3) Kafayı takıyorum bir şeye ve bir süre devam ettiriyorum onu. Ekmek (6 yıldır ama geçen yıldan beri ekşi mayalı olmak üzere) ve yoğurt (18 yıldır) en istikrarlı gidenleri. Elde yoğurasım yoksa ekmek makinesi kurtarıcım oluyor, zaman zaman orada yapıyorum.

Cumartesi kızımcığımlar Marina'ya gitmek istediler, kardeş kardeş kahve içmeye. Çok sevindim, kitap siparişimi de alacaklar diye. Nurşen ablanın yazdığı hani, Mutfağın Hatıra Defteri. Gelmemiş, çok sinir oldum. "Salı günü gelin"demişler. Umarım yarın yani, alabilirim. Güya en hızlı olsun diye internetten sipariş etmemiştim. Bekliyorum yani heyecanla.

Örgüyü vakit buldukça elime alabildim, eh işte ön tarafa V yaka kestim, yakanın bi tarafı bitti, diğer tarafa başladım. O son resmi çekmemişim ;-)

Hafta sonları film izlemeye de bayılıyorum. Yalnız şöyle bir ayırdım oluyor çoğu zaman, ben mutlak örgü örerken film izlemek istiyorum dolayısıyla da alt yazılı film değilde Türkçe dublaj olması gerekiyor. (bilgi 4) Çok nadiren hiç bir şey yapmadan film izleyebiliyorum onun da böyle çok ahım şahım olması gerekiyor. Pis bi huy ama böyle işte.
Geçen hafta keşfettiğim harika bir blog Oytunla Hayat ve kızımcığımların tavsiyelerine uyarak filmler izledim. Çok teşekkür ettim hep içimden, tekrar teşekkürler Oytun'un annesi. ;-)
Çekmeceler; çok hoşuma gitti, gerçekten bir kız çocuğunun hayatının içine etmenin filmini çekmişler.
Baby Driver, aşırı hareketli filmlerde bir yorgunluk hissetsemde bünyemde, bunu sevdim.
El Yazısı, epeyce bir anlamadım ne olduğunu, kuvvetli oyuncu kadrosuna rağmen diyaloglar çok boşluklu, sanki daha iyi doldurulabilirdi gibi geldi bana.
İkimizin Yerine, ben severek izledim, Zerrin Tekindor başta olmak üzere, Nejat İşler'i de Serenay'ı da izlemeyi seviyorum çünkü ve basit olmasına rağmen hiçte doğru tahminde bulunmadığım bir son ile bitti, sanki devamı da çekilecek hissi verdi, sevdim ben.
Görümce ile Annemin Yarası'nı izlemek de istedim ama bulamadım bir türlü, oysa geçen hafta linkler açıktı ancak ben adapte olamadığım için hafta sonuna bırakmıştım, şimdi ne oldu da bulamadım bilmiyorum, her link Recep İvedik 5'i açtı (ki onu da hiç sevmem)
Gecenin kapanışını Günden Kalanlar ile yapalım dedik ama ben 2.partinin yarısında uyuyakalmışım, oysa harika gidiyordu. Kalanını bugün tamamlayacağız inşallah ;-) Aman duymasın Anthony amcam ;-))
Öyleyken böyle işte biloğum...
Kendime ait 4 bilgiyle hafta sonu açığını yakaladığımı düşünüyorum ;-)

Evde soğan halkası yapıyoruz, gel bacım gelll ;-)

Kendi doğal akışında yemek biloğuna dönmüş gibi de olsa vaktimin demek ki ne kadar önemli bir bölümünü bu ünük işine harcıyormuşum diye teşhiste bulunmamı da sağladı aslında bu durum.
Hep bu güvensizliklerim yüzünden...
Ne açık ne de ambalajlı ürünleri içime sindirememekten...
Her an "yine kandırılmıyoruz acaba?" sorusundan...
"..olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi..." düsturundan...
Annelikten...
Yani ben kendi kendime böyle olmadım ki, şartlar zorladı. ;-))
Fast food'lara karşı mıyım? Evet.
Buna rağmen yemiyor muyum ara sıra da olsa? Yiyorum.
Yerken de hoşlanmıyor muyum? Hemi de nasıl, whopper de öleyim mesela ;-)
Çocuklar da öyle.
Alışkan boyutunda değiller ama ara sıra hoşlanıyoruz ve favorimiz Burger King. At eti de olsa yicez...
Hal böyle olunca hem hamburgeri hem de soğan halkasını evde yaparak durumu accık masumlaştırıyorum ;-)
Cumartesi akşamı -kısmet ve ömrümüz olursa inşallah- evde fast food partisi yapacağız kızlarla, dolayısıyla ben gününden önce kalite kontrol amaçlı deneme sürümü yaptım ;-) oldukça hoşlanmışken didim, taaam biloğumda da ossun bu tarif...

Tarif Semen Öner'den, aynen uygulayabilirsiniz. Üç ilavem var yalnız;

1- Soğanları halka halka kestikten sonra -hemen yapacak da olsanız-  soğuk suda bekletin ve 3-5 kez mutlaka suyunu değiştirin, böylece soğan acı ise acısını ve sası ise kokusunu bırakacaktır suya. (Ben ısladım çok iyi oldu)
2- Eğer ısırdığınızda kıtır bir soğan (közlenmiş soğan kıtırlığına yakın oluyor) ısırmak istemiyorsanız, 4-5 dakika haşlayın. ( Ben haşlamadan yaptım ama bunu mutlaka deneyeceğim diye not aldım)
3- Sonradan ilave ettiğiniz yumurta akını köpük haline getirip öyle ilave edin karışıma, böylece Semen'inkinden daha da puf puf olduğunu göreceksiniz.(Ben köpürtüp yaptım bknz 2.resim, sonuçtan çok mutlu oldum)

Keyifliydi...

SOKA, AKÇA KATIK, HATÇA KATIK, SÜTLÜ BİBER TURŞUSU, IZVARKA, KURTMAÇ

Tarif, paylaştığım kişilerce fazlaca rağbet görünce unutmayayım diye burada da olsun istedim. Günlük şalanj bitmiş de olsa artık gerçekten burayı boşlamak istemiyorum.

SOKA, AKÇA KATIK, HATÇA KATIK, SÜTLÜ BİBER TURŞUSU, IZVARKA, KURTMAÇ ve daha bissürü adı var ;-))

Adına ne dersek diyelim aynı mantık iş başında, fayda içeriği aynı...

Birbirlerinden küçük farklarla ayrılıyorlar aslında...

Beyaz peynir, lor peyniri, çökelek, yoğurt yada süt+maya kullanılıyor, ortak amaç; bu ürünlerin maya üretebilmeleri kapasitelerinden faydalanarak biberi doğal yolla fermente etmek...

Benim tarifimdeki (+) şu ki, probiyotik içerikli malzeme kullanarak yararlı bakteri sayısını kat be kat artırmak. Diğer tariflerden bi farkı da, loru ve yoğurdu da (probiyotik içerikli olarak) evde üretmiş olmak.

Evet, internette uzun zamandır sayısını hatırlamadığım kadar tarif okudum.
Bunlardan 3 tanesini de geçmiş yıllarda denedim ve maalesef hepsini döktüm, belki ben belki de tarif ııı ıııh'tı...O yüzden; bilgi fırtınası devrinde de olsam ben illede damdan düşmeyi, damdan düşenden sorar öğrenirim ;-))
Velhasılı, annesi Boşnak kökenli olan, mutfağı da dillere destan arkadaşımı ziyaret edip, tarifi bahsettiğim üzere biraz daha probiyotik içerikli olarak değiştirerek tamamladım.

Merak eden olursa;

-750 gr dolmalık yada etli herhangi bir biber, damarları ve çekirdekleri çıkacak doğranacak( resimde göreceksiniz)
- 2 su bardağı lor peyniri ( sütü kaynatıp, 1 yk tuz ile kestirip ılımaya bırakıyorum, parmağım 5 sn dayanabildiğinde 1 paket doğadan bizim marka probiyotik yoğurt mayası ekliyorum, tencerenin ağzını kapatıyorum, 2 saat sonra kevgirle floklaşmış lorları topluyorum süzgece alıyorum, soğumasın diye biraz etrafını örtüyorum, 2 saat sonra patiska mutfak torbama alıyorum ve asıyorum sapından, suyu iyice süzülüyor, artık suyu kalmayınca kavanoza alıyorum, az tuz ilavesiyle bastırarak yerleştiriyorum, resimlerde bahsettiğim kavanozu göreceksiniz)

- 2 su bardağı probiyotik yoğurt (bu konuda uzmanız artık bi zahmet )

- 2 yk çörek otu

Lor, yoğurt, çörek otunu karıştırın, tuzu yemek tuzundan bi tık fazla olsun, karıştırın bi yerde.
Doğradığımız biberler ve bu karışımı kavanoza kat kat yerleştirin.
En üzerine zeytinyağı koyun, yüzeyi tamamen kaplasın.
Kapatın kapakları, koyun bi serin yere, birkaç gün biberlerin sararmasını kontrol edin gün be gün, baktınız bi arıza yok, unutun 2 hafta.
Sonra muhteşem bu lezzeti ister kahvaltı, ister turşu, isterseniz de meze diye tüketin.

Malzemeler hazır olduğu için yapmam 15 dakikamı aldı, gözünüzde büyütmeyin yani eğer tadını seviyorsanız yada denemek istiyorsanız.

Dün akşam ayrıca soğan halkası da yaptım evde. Aslında cuma akşamı için ev yapımı hamburger ve soğan halkası kızımın siparişiydi, olur mu olmaz mı diye denedim ve çok hoşlandık gerçekten. Yarın onu da anlatayım, boğulmasın burada şimdi ;-)

Aile boyu telefon görüşmeleri yaptım dün akşam. Dayımın şahane çıkan tahlillerine cümle aile olarak çok sevindik. Sonra kuzen vatsap ;) gurubumuzda gece 12'ye doğru açılan konu üzerinde birbirimize sesli mesajlar gönderdik, gülmekten çatladık gece gece. Kıyamet koptuğunda hesap soracak meleklerin hangi kuzenime nasıl davranacağını tahmin ettiğim bir sitendap şova başladımdı, arkası geldi onlardan da. Bebeği uyuyanın bebeği uyandı, uyuyan kocalar uyandı, onların evlerinde, ben bahçede gezinerek yaptım bu işleri kimsecikleri rahatsız etmedim ;-)

Ev dandini. Temizlenecek bugün inşalllaaahhhh.

Örgü örülmedi dün akşam.

Bugün ne pişecek, hiç fikrim yok.

Ben mesai arasındayım yine bu yayın için ;-) Biraz sonra gong vurcek, külkedisi olcem ;-((

18.10.2017 / 21.Gün / Final

Sevgili Mari'nin başlattığı 21 günlük "günlük" yazma şalanjı bugün sona eriyor.
Uzun zaman sonra bu disiplini yakalamaktan çok hoşlandım açıkcası, teşekkürler ediyorum hem kendisine hem de bu süre içerisinde günlük yaşamlarının uygun gördükleri kısmını samimiyetle paylaşan blog arkadaşlarıma; sağolun, varolun efenim...
Şalanjın 1.günü aklımdan geçirip, 2.günü başladığım patchwork örtüm bu süre içinde oluştu, şalanjın bize hediyesi oldu, şimdi büyümekte gün be gün... Bazen hüzünleri okşadı birer birer, gizli bir umuda sarıldı bazen de... Şimdiden sonra hiç kasılmadan, keyifli anlarda birer ikişer eklenip büyüyecek inşallah...

Dün 1 saat erken çıktım, kızımla buluştuk, pazara gittik. Ona el işi, kenarları boncuklu saç bantı aldık, ben yerli tezgâhlarda nadiren dokunan ancak pazara getirilmeyen pamuklu ketene benzer diye ümit ettiğim kumaş siparişi verdim, söz vermemekle birlikte geçen hafta da sorduğumu hatırlayıp "sen bu işi biliddurun aplam, çalışcem bulmeğe" dedi sağ olsun biri. Bulursa alcez de bunun için benim her salı sormaya gitmem gerekecek sanırım, o kısmı atlamışım işte ;-)

Çıkışta yüncüme gittik yine. Yaşar battaniyemin turuncu olan ipini bulamıyor hiçbir yerde, duyunca  üzüldüm, elimde kalanlarla anlamlı bir boyutu olamayacak ne yazık ki... Nako'ya da yazdım, aradım kimse iplemedi. Kendime öreceğim kazak için yumuşacık şahane bir yün önerdi Mükerrem abi. Alize Lotus/Unique, % 40 Polyester,  % 33 Akrilik, % 22 Yün, % 5 Alpaka içerikli, 50'şer gr.lık yumaklar. Rengi açık gri, 10 tane kalmış, aldım fekat kötü haber şu Alize bu seriyi 30.yıl özel ürünü diye üretmiş ve artık üretmiyormuş, yani yetmezse yine bulamayacağım. Durum böyle olunca akşam hemen durum tespiti için örmeye başladım, 1 yumaktan ne kadar örebiliyorum diye, bitiremedim tabi, telefondu, çaydı, meyveydi, sohbetti derken. Bakalım bu yolculuğun sonu nereye varır ;-)

İpimin kalınlığı aynı değil biraz daha ince (çünkü Lotus'un hem yün hem de alpaka içerikli olması beni cezbetti ve ben başka yüne bakamadım),yakası da V olsun istiyorum ama kafamdaki model genel olarak şu;

Yüncü çıkışı kitabevime uğradım, (D&R'dan daha üstün bir performansla çalışıyor Bodrum'da Lise kırtasiye/kitabevi, hele hele de sipariş konusunda) tabikisi Nurşen öğretmenimin (o bir nam'ı değer Leylak Dalı) 20 Ekim'de çıkacak kitabını sipariş etmek için. "21'inde gel" deyince Yusuf bey uçtum tabi. Kargolarında aksilik olmazsa cumartesi heyecanlı bir gün olacak benim için. Bi de tembih ettim, "1 tane getirtme çok iste, sen de oku ve öner müşterilerine" diye ;-)) Sabırsızlanıyorum günlerdir zaten, şimdi anladım onun neden erken açıklama yapmak istemediğini, valla anladım.

Akşam örgü örerken İlber Ortaylı videoları izledim. Üsküdar'daki Mimar Sinan yapılarını anlattığı bölümü izlerlerken aklıma hep Lale abla geldi. (Özledim onu da) Etkilendiğim bölüm de, hani güya restorasyon yapacağız deyipte saçmasapan çaktıkları kazıklar yüzünden protesto edilen, Koca Sinan'ın eseri Şemsi Ahmet Paşa Camii'ni (kıyıda bulunması ve rüzgâra açık olması sebebiyle ne minaresine ne de kubbesine kuşlar konarmış. Halk, bu özelliğinden dolayı ‘Kuşkonmaz Camii' demiş buraya.) şahane tarih bilgisiyle anlattığı bölüm. Çok seviyorum hocanın abuk sabuk iş yapıyorum sananlara çemkirişini, helâl olsun, bu devirde korkmadan çekinmeden ne biliyorsa açık açık söylüyor.
Çok mu konuştum ne ;-)))
Yatmadan önce bi gıdım da projem üzerinde çalıştım, farkına varmadan saat 01:35 olmuş, Lansor içip yattım, mis gibi uyumuşum valla çok hoşlandım geç yatmama rağmen deliksiz bir uykudan, candır o can. İşe geldim, fırsat buldukça yazdım, öğle arası da çıkmadım ki bitireyim de yayınlayayım diye.
Birkaç gün önce çektiği, burada yaşayan -benim de müthiş zevkini çok beğendiğim- bir mimar, Murat Artu'nun çok beğendiğim bir Bodrum sabahı resmini de bırakıp kaçayım...

17.10.2017 / 20.Gün

Dün yine iş çıkışı yine doğruca eve gittim. Sağa sola uğramıyorum zira bir an önce yemek yapıp kızımın yemek saatini ve düzenini bozmamak istiyorum. Dışarıda yemeyi sevmiyor genel olarak ve "senin yanındayken tüm nimetlerden faydalanmak istiyorum" diyor. Ben de aynı dürtüdeyim, zaten yuvadan uçmuştu ve yine uçacak, birlikte geçirdiğim bu güzel senenin en iyi, en kaliteli, en güzel geçmesini sağlarsak ömrümüzün geri kalan yıllarına da umut vaat eden, kıymetli yatırımlar bırakmış olacağız...
Ha evet, dün akşam tavuk suyuna patates yemeği-pilav-pırasa pişirdim. Yemekleri ocağa koyunca bahçeye çıktım, naneleri, maydanozları, portakal, limon ağacını ve geçen hafta ektiğimiz soğanları suladım, bir tanesi çıkmaya başlamış mutlu oldum. Sanırım son kez yeşil biberlerimizi topladım kahvaltılık, bundan sonra halâ olur mu tam emin değilim.
Yemek yaparken bir tane bira içtim, gayet hoşlandım ;-) Daha bi enerjik oldum sanki.
Yemekten sonraki hazım süresinde benim gözler kapanmaya başladı, uyumamak için direndim çünkü o vakitte uyursam sabaha kadar fink atıyorum evin içinde ve ertesi günü de mal mal dolanıyorum. Uykum açılsın diye kızımın tavsiyesiyle, onun öğle arası molasında aldığı, ojelere ayna efekti veren tozu denedik, ben çok beğendim, çok severim pırlak şeyleri zaten ;-) Ve fekat sanırım bunun  özel bi son kat cilası var ama onu almamış kızım evde parlatıcı var diye, dolayısıyla son cilayı sürünce efektin bir kısmı kayboldu gibi oldu. Bu tozu yıllardır sorardım her yere ama bulamazdım, bu hali de mutlu etmeye yetti bizi.
Uykum açıldı, ojeler kurusun diye bekledim bu sefer adamakıllı çünkü ben genelde sabredemem ve mutlak bir bozulma olur tırnaklarda, onu da sevmem silerim, yenisini de denemem, sıfır noktasına dönerim. Bu sefer bekledim belki de bunda o minnacık kutudaki tozun fiyatı da etkin olmuş olabilir ;-) (Bir de ucundan çıkmış ojeyle dolaşanlardan hiç hazzetmem)
Motif örmedim.
Kitap okumadım.
Annemi bile aramadım.
Kekik içme adetimizi devam ettirdik.
Bu arada ben, kızımın renklerine ve beğenisine göre ayırdığı ojeleri yeni bir kutuya düzledim, bir önceki kutu artık küçük gelmeye başlamıştı. Küçük olanı yine de atmadım çünkü küçük kızım onun kapağına peçete dekopajı yapmıştı, ona da beyaz çeşitlerini koydum. Bizim evde, normal bir kuaför salonunda bulunandan daha fazla oje vardır her zaman. Yıllardan beri böyle bu. Annem çok kızar mesela bu kadar çok almamıza. Aslında haklıymış da, dün farkettim ki mesela siyah 4 tane var, 10'a yakın beyaz-rakı beyazı, matı, parlağı, kadife pigmentlisi, çabuk kuruyanı vesaire filan var.
Bodrum mandalinalarımızdan mahrum kalmadık.
1 dilim de tatlı yedim.(Sonra da o beni yedi)
Nar yesek mi yemesek mi derken unuttuk sonra.
Vakitlice yattık yatmasına da sabaha karşı mandilanalarla bence istemeyerekten tepkimeye giren tatlı, tatsız bir reflü krizi olarak ziyaret etti beni, öyle yaptım olmadı, böyle yaptım olmadı, sabah artık giyinip gideyim dediğimde ise banyoya zor ulaştım. Saatler geçti halâ boğazım yanıyor tahrişten.
Bugün eğer erken çıkmayı başarabilirsem kızımla Bodrum pazarına gideceğiz yine (teklif ondan geldi bu sefer ve ben buna niye çok sevindim bilmiyorum) Geçen hafta sölemesi ayıp ama şahane bir çakma Gucci tişört almıştık, çok beğenmiş bir arkadaşı ona da alcez. Ben de yüncüme uğrayıp, çabuk biten türden ve batmayan cinsten kazaklık yün alırım heralde. Gerçi bugün pinterestte gördüğüm bir hırkaya bayıldım, "resmen sanat eseri bu" demek oldu ilk tepkim. Ama tabi beni çok aşar bu (Bak burada -insanın kendini bilmesi de güzel- teması hoş durdu ama) Aslında bu delikli delikli örülsede, o evler sonradan deliklerin içinden zincir çekerek de yapılabilir ama gene de beni aşar sanırsam ;-) Bunun gibi çok hoşuma giden model ve fikirlerden oluşturduğum bir facebook sayfam var, söylemiştim di mi? İlgi duyanlar bakabilir. Adı Hobbyhome.

Akşama ne yeriz bilmiyorum ama acelece bir çorba yapsam da içsek dünden kalanların yanına, hepimize iyi gelir diye düşünüyorum şayet pazarı abartmazsak.
Keşke bugün cuma olsaydı.

16.10.2017 / 19. Gün / PROBIOTİK TURŞU TARİFİ

Baktım hafta sonu her yaptığımızı -geç yazabildiğim için, bugün- anlatmışım zaten, bu saate kadar da sadece iş mesai var ve daha anlatabilecek şeylerim oluşmadı; Derya kuzusu'm da tarif istemiş, "derhal efenim ;-) günümün konusu da faydalı bir içerik olabilir pekâla" deyiverdim. Bi de e tabi yaklaşık 1 aydır neredeyse her gün andım ya bu turşuları ;-) zevk almaya başladım kaçınılmaz son olarak ;-))
Ama önce hikâyesi ;-)
Yıllar önce (sanırım 22 yıl önce) Turgutreis'te Odak Tatil köyü kurucularından bir beyefendi (ismini unuttum, rahmetli dayımın bir arkadaşı idi) ile tanışmıştım ve yemekte -kendim yaptığım için böbürlenerek takdim ediyorum efenim- diyerek bize turşu ikram etmişti ve ben o yıldan bu yıla her yıl turşu yaparak asla o tadı yakalayamamıştım. Herkes, yaptığım turşulara -harika- dedi ama benim damağım tatmin olmamıştı hiç...

Bir gün onu hatırladım aniden çünkü sirke yada limon kesinlikle kullanmadığını, sadece tuz ile yaptığını söylemişti... İnanılır gibi gelmemişti çünkü biberler ve fasulyeler gayet ekşiydi hatta ben dünya kadar limon tuzu ve limon koyarak kesinlikle öyle bir ekşi yapamıyordum ... Dolayısıyla hakikaten de hiç mi hiç inandırıcı gelmemişti, denememiştim.

Sonra, 2.beynimizin bağırsaklarımız olduğu hakkında pek çok yazı okumaya başlar olmuştum yayınlarda ve bağırsaklarımızın da beynimize doğru komutlar iletmesinin orada yaşayan bakterilerle ilgili olduğunu öğrendim. Bağışıklık sistemimizin güçlülüğünden tutun da (ki pek çok hastalık bildiğiniz üzere bağışıklık sistemi zayıflığında kendini gösteriyor, örneğin kanser, örneğin grip, vs), ishal, kabız, cilt hastalıkları, depresyon, -evet evet doğru duydunuz depresyon- vesaire vesaire...

Sonra da, kızımdaki bir kas yırtılması için aylar önce doktora gittiğimiz bize probiotik şase de yazmıştı ilaç olarak. Aldık tabi. (Devlet karşılamıyor bunları, içinde 20 şase vardı, fiyatı da 50 TL'ye yakındı) Ondan sonra bende bir gaz sancısı başlamıştı, doktora gittim, o da başka bir marka probiotik şase yazdı, onu da aldık tabi. Abim doktordur benim, KBB uzmanı/baş ve boyun cerrahı, onunla da konuştum, çok güzel şeyler duydum probiotikler için ama o "doğal yolla alın bunları" demişti, kendisi bin şükür ki ilaç endüstrisine yenilmemiş nadir doktorlardan, Antalya'da yaşayanlar varsa tanışsın isterim valla ;-) (Reklam gibi oldu ama değil, özel muayenehanesi yok zati ;-)) Dolayısıyla artık ilaç olarak doktorların da yazdığı bu probiotiklere doğal olarak nasıl ulaşabilirim araştırması yapmaya başladım ciddi ciddi. Hem bilimsel hem de mantıksal olarak desteklenemeyen şeyleri sadece kulak dolgunluğuyla hayatımıza sokmuyorum mümkün mertebe. Ama bu konu hakikaten önemli, bence önümüzdeki yıllarda çok daha fazla duyacağız adını.

İşte bu yoğurtlarımın, turşularımın, tatlılarımın, ekşi ekmeklerimin, kreplerimin vs hayatımıza girişi ve çok sevilmesi, güvenilmesi böyle başladı.

Şimdi sadede geleyim artık di mi? ;-))

Probiotik turşunun tarifi;

Aslında "fermente olmuş gıdaların hepsi probiotiktir de diyebiliriz. Bunun kombiotiği var, prebiotiği var, onları da duymuşsunuzdur. Çeşit çeşit yararlı bakterileri çok basitçe mutfağımıza ve hayatımıza sokmuş olacağız bu ürünleri yaparak yani.

Temel tarif şu; 1 lt. iyi kalitede su (kesinlikle ve kesinlikle musluk suyu olmayacak, benim tercihim Erikli)

1 litre iyi suda, 2-2,5 yemek kaşığı kaya tuzunu eritiyorsun bu kadar; bu su, turşu kuracağımız su olmuş oluyor.

Her ne sebze olursa olsun çok iyi yıkamak da diğer bir püf noktası malûm kimyasal ilaç kullanılıp kullanılmadığından emin olamıyoruz çoğu zaman.

Damak tadımıza göre miktarını ayarlayacağımız kadar sarımsak diliyoruz. (Dilmeyip bütün de kullanabilirsiniz ama lezzeti ve içeriği iyice geçsin suya istediğim için ben diliyorum)

Bitti.

Cam kavanozlara sebzeleri, aralarına dilinmiş sarımsak ilave ederek yerleştiriyoruz (Sadece fasulye ve havuç için durum biraz değişiyor, kaynar suya atıp 3-4 dakika haşlayıp, buzlu suya alıyoruz onları) Boşluklara, hazırladığımız turşu suyunu ilave ediyoruz, üstten 3-4 parmak eksik bırakmanızı tavsiye ediyorum, en üste hem sebzeler zamanla suyun yüzeyine çıkmasınlar hem de içeriğindeki "tein" maddesi sebzelere kıtırlık versin diye dalından kopardığınız asma yapraklarını yıkayıp sıkıştırıyoruz. (Bulamam ben şimdi asma yaprağı filan diyorsanız endişelenmeyin, 2 sallama poşet yeşil çay da kullanabilirsiniz, onda da tein var)

Kapaklarını kapatıp, ilk bir iki gün taşma var mı diye kontrol edin, ters çevirin arar ara kavanozları, baktınız asayiş berkemal, sıkılaştırın elledikçe kapakları ve 3 hafta evin mümkün mertebe en serin ve karanlık yerinde bekletin. Kavanozlar bu aşamada kapaklardan hava almıyor olmalı aksi halde küflenir ve turşuları dökmek gerekir. Gözünüz üzerinde olsun yani, zevk de veriyor bu fasıl aslında ;-)

3 hafta sonra açtığımız kavanozları artık buzdolabında saklıyoruz. (Bu sebeple ben dolaba büyük kavanoz sığdıramadığımdan ve de havalar henüz sıcak olduğundan dışarıda bekletemediğim için, litrelik cam kavanozlar kullanmaya başladım, ilk yaptığımda büyük kavanoza yapmışım, olunca onu da litrelik kavanozlara tekrar yerleştirmek zorunda kaldım)

Aslında tamamen fermente olduğu için yeteri kadar probiotik içeriğe sahip oluyor ama "çok daha fazlasını almak isterim" derseniz, marketlerde satılan probiotik turşu yada yoğurt mayası da ilave edebilirsiniz turşu suyunuza. (Ben birkaç tane de öyle yaptım, grip vs olursak onları açacağım, kullanmayı tercih ettiğim probiotik/ kombiotik maya ise "bizim" marka) Hemen bir not: probiotik bakteri fazlası dışkı ile vücuttan kolayca atılıyor dolayısıyla çok mu fazla bakteri oldu, çok mu fazla miktarda tükettim diye pek de endişe etmenize gerek yok.

Ekşiliği mu az zam, tadı harika oluyor gerçekten ama bunu denemeden anlamak mümkün olmuyor maalesef.

Bu arada hemen belirtmem lazım, çoğunuz biliyorsunuzdur gerçi ama şöyle de bir iç ses duymuyor değilim; "sirkeli, limon tuzlu, limonlu turşularımızın suyu mu çıktı da, şimdi de bu moda oldu?" Hayır tabi ki, onlar da tercih edilenlerden olabilir ancak o zaman o turşu da probiotik olmaz, antimikrobiyal olur. Çünkü sirke asetik asit ile farklı bir fermentasyon geliştirir, asetik asit bakterileri artar; bu sefer de turşunun antimikrobiyal etkinliği artmış olur, probiotik bakteriler oluşmaz.

Son zamanlarda yaptığım turşulardan topluda bi resim ekleyeyim zevkle şuraya; (ki bu arada ağzım sulanıyor çok fena ;-))

Denerseniz haber verin olur mu? Sevineyim ;-))
Bende bundan sonra sırada kvas var kırmızı pancarlı ve de sirke...

15.10.2017 / 18.Gün

Gecikmeli yazıyorum çünkü pazar günü epeyce kırık hissettim kendimi. Ayrıca net bağlantısı olabildiğince kötüydü hafta sonu. Telekom, kotamızı doldurduğumuzu söyledi yine, "sınırsızlığın da sınırı varmış demekki" cümlesini hayatımıza kattığı için telefonu kapatıp, bir güzel andık kendisini. Sürekli sömürülmeye ve semirilmeye alışmış bünyelerimizin bu şekilde de olsa halâ tepki veriyor olması bi gıdımda mutlu etti ama yine bizi. Neyse işte pek halsizdim, Cold ilaçlar alsam da enerjik değildim. Kahvaltıyı ben hazırlayamadım. Mualla gibi miskin miskin bir pazar geçirdim. Yattığım yerden 2,5 film izledim evdeki cd'lerden. (Ghajini, Florence Foster Jenkins, The Little Prince'yi buçuk) Öğleden sonra küçük kızımcığımı yolladık, vardı şükür yurduna.
Bu arada, internetteki mezatların birinden eski bir tepsi almıştım, dolapta onu buldum bir şeyler ararken.

Her şeyi değil ama bazı şeylerin eskisini seviyorum. Muhtemelen 1950'li yıllardan olduğunu söylemişlerdi bu tepsi için, ekranda görür görmez heyecan yapmıştım, gelince de ara sıra çıkarıp bakar oldum.
Kızımcıklarım kazak modeli konusunda kararsızlar, rengi konusunda da. onlar kalın ipli istemiyor, "iri gösterir" diye, ben de incecik öremem bid bid, sıkılırım. Sonra "aman iyi, siz istemiyorsanız ben de kendime örerim" dedim, ikisi birbirine bakıp, gülmeye başladılar. Genellikle kendilerine değil de kendime yaptığım, aldığım şeylere daha fazla ilgi duyuyorlar neden bilmem. Belki de ben onları halâ çocuk görüyorum, onlar da "biz büyüdük annneğğğ" demek istiyorlar ne bileyim. Bak misal önceki sene kış biterken Hotiç'teki son indirimden bir bot almıştım kendime. Fiyatı 400'lerden 100'lülere inmişti, ikisine de ısrar ettim "siz de alın" dedimdi, "iyi indirimde" dedimdi almadılar, "burada bizim tarzımıza uygun bişey yok" dedilerdi. Geçen kış da giyemedim ben bu botu çünkü hafta içi çamur deryasının içindeydim genel olarak, hafta sonları da genellikle spor ayakkabı giymişim. Küçük kızımcığım önceki hafta kışlık botlarını giymek isterken daha kutucuğunda duran botu gördü "aaa anne sen bunu hiç giymemişsinnnn" dedi, ben de "fırsat olmadı" dedim. Bi baktım deniyor, şaşırdım ama ses etmedim, (bu sene ayak numaramız aynı) "annneeee, çoook güzelmiş bu yaaaa" dedi, "e iyi madem bu hafta sen giy, sonra getirirsin" dedimdi. Bu hafta giderken baktım yine bunu giyiyor, "ee o senin tarzın değildi hani, hani alın dediydim de almadıydınız..." dedim, "ya anne ben çok beğendiğim için giymiştim ama hem öğretmenlerim hem de arkadaşlarım da çok beğendiler, senin de fırsatın olmuyordu madem (burada kıs kıs güldü) bence bu artık benim oldu" dedi. Ne diycen, evlat işte. Giymem giydiririm, yemem yediririm hesabı. Üstüne de büyük kızımcığım demez mi; "anne ben de aynısından istiyorum, çok tarz duruyo ya buuu"... Valla anlamıyorum bazen, hakkaten anlamıyorum. ;-)) "Sezon sonunu beklemek durumundasın şeker" dedim, anlasınlar durumu biraz diye.
İşte böyle, akşam ilaçların da etkisiyle erkenden uyumuşum yine, 23:00'e doğru uyandım tekrar ve tabi ki sabaha kadar uyuyamadım, kalktım işe geldim sonra.

14.10.2017 / 17.Gün

Cuma akşamları kavuşma günümüz malûm, yine güzel ve telâşesi bol bir gündü.
Anacım ben bu bizim Mualla için cuma günü tüm mesai saatinde ölüp ölüp dirilirken meğer neler olmuş da haberim yokmuş a. Babişko benden önce ayrılıyor evden, sabah giderken Mualla kapının önünde bekliyormuş, kapıyı açınca da öööle hiçbişeycikler olmamış gibi kuyruğunu sallaya sallaya içeri girmiş. Babişko da biz endişelenmeyelim görmezsek diye kapının arkasına not yazmış, patilerini, tüylerini silmiş gitmiş. Ben hiç görmedim valla ne not mot ne de kendisini. Cuma akşamı kapıyı bi açtım her zamanki karşılama yerinde "muaaa, muaaa, muaaa" diyor, ŞOK OLDUM. Bi ara hatta ben hayâl mi gördüm filan diye düşündüm. Şaşkın şaşkın kapıyı kapatırken de sabahki notu gördüm; "heyooo, Mualla döndü, telaş etmeyi bırakın ;-) " yazan. Poposuna iki üç dört pışpış yaptım tabi, biraz da söylendim kendisine. Kafayı boynuma gömdü ben hemen cacık tabi;-) Neyse işte, gün boyu yazdığım onlarca kötü senaryonun ardından sonuç mutlu etti, sevdik birbirimiz... Sabaha kadar n'aptıysa artık bütün akşamı ve cumartesi gününü miskinlikle geçirdi kendileri...

Mantımızı pişirdik, afiyetle yedik.

Acil sohbetlerimizi yaptık, valizden kirlileri ayırdık, renklileri yıkadık, astık.
Küçük kızımcığım alış-veriş listesi hazırlamış yurt için, üzerine biz de eklemeler yaptık.
Büyük kızımcığım ders programına bol mola ekledi akşam, çok özlemişler bu hafta birbirlerini, bıdır bıdır bıdır hiç bitmedi konuşmaları, ben de çok mutlu oldum tabi. Onların birbirleriyle sürekli paylaşımda bulunmaları benim için çok önemli ve saygıdeğer. Bilenler biliyor, aralarında 21 ay var sadece ve az yaş farkını çok pozitif yaşayanlardan olduk çok şükür. Bazen az yaş farkının çok negatife döndüğü durumlara da tanık oluyorum çünkü.
Hafif bir boğaz ağrısı hissettim tüm akşam ve gece, hemen Cold Away aldım, şifa umarak.
Lipton büyülü bohça çay paketleri buldum dolapta, eskiden çok içerdim ve aniden unutmuşum sanki onları. Eski bir dosta rastlamış muamelesi yaptım kendisine, o da hoşlandı bence.
Neyse işte yattık uyuduk.
Cumartesi sabah erkencikten 09:30'da kalktım. 4 peynirli yufka böreği böreği yaptım. Yufka böreği yapmak benim kâbuslarımdan biri son 1,5 yıldır, çünkü Bosch marka (hususi yazıyorum marka adını, almayın sakın sakın) lanet yeni fırınım, tepsiyı tabanına yapıştırsam bile bir türlü altını pişirmiyor. Poğaçayı pişiriyor, kurabiye, kek vs tamam ama asla yufkayı pişiremiyor. (Leylak Dalı Nurşen Öğretmenim ile aynı hazün durumu yaşadım yani ben de ;-) Bizim eve girmeyen servis kişisi kalmadı, bu kişilerle beraber pişirimler yaptık, olmadı ne videolar çektim çektim gönderdim teee genel merkezlerine kadan, sonuç: "fırınınız gayet normal" Normal olmadığını görüyorlar ama o biçim testlerine göre hep normal çıkıyor, neyse uzatyalım, el mahkûm duruma razı olduksa da tanıdığım tanımadığım herkese söylüyorum "almayın sakın" diye. Bu yönden vurucam onları ;-) bakarsın satış yapamazda "aaaa ayıp ettik biz bu kadınceğize, vah tüh filan derler, belli mi olur? ) Neyse işte üstü pişen börek dilimleri yenecek miktarda tavaya alındı, altları kızartıldı, bu arada seksen milyon küfür ettim yine boş boş ürün üreten Bosch'a, kurucusu rahmetliye de şikayet ettim, her fasılda olduğu üzere. Kızlar gülüştü durdu, büyük kızımcığım "anneeee, hani bu eve yufka sokmayacaktık, ne gereği vardı da aldın, bak durduk yere sinirlerini bozuyorsun, pöfff!" filan diye söylendiyse de ben "yok yavruşkolarım, topraklanmış gibi oluyor vücudum, tüm sinirimi atıyorum tam tersi, rahat olun siz!" diyerek karşı atağa geçtim.  O değil de, emaye mi pişirmiyor diye, borcamdan tut, her türlü malzemeden tepsi aldım ayol, belki pişer diye, ııı ııııh nafile ;-( ev tepsiden geçilmiyor, dolap tepeme devrilecek kadar yüklü bu aptal şey yüzünden.

(Bakmayın siz onun kibar kibar göründüğüne, altını da çekmiştim ama resmi silmişim ya)
Kahvaltı sonrası küçük kızımcığım bana yardım etti, minnak elleriyle turşu kavanozlarını doldurdu sağolsun, o da aradan çıkmış oldu, rahatladım.

Film izledim netten, biraz da belgesel. Disleksi'ye merak saldım bu aralar ama konusu bu olan pek az film var.
Ben film izlerken motif ördüm, babişko uyukladı, kızlar ders çalıştı. Sonra onlar alış-verişe, kuaföre gittiler, ben evde kalıp -her zamanki gibi ;-)- akşam yemeği hazırlığına giriştim, hazırladım Allah ne verdiyse, yedik o iş de bitti.
Ben yine birkaç motif ördüm, lipton kayısılı form plus çayı içtim, pek güzel kokuyor, rastlarsanız alın, tavsiye ederim.
Gün böylece bitti genel olarak.

13.10.2017 / 16.Gün

Eeee nerede kalmıştık ?
Evet, süt gelmiş bugün. Akşama probiyotik yoğurt ve probiyotik sütlü tatlı yapacağım.
Küçük kızım yurttan geliyor, önceki akşam yapıp soğutucuya attığım mantıyı pişireceğim, üzeri şöööle tereyağlı, pul biberli, naneli sosu ile. Ne çok hoşlanıyorum onların özellikle sevdiği şeyleri yaparken bi bilseniz!... (Tabi biliyorsunuz, siz de yaşıyorsunuz aynı hissi,  benim ki lafın gelişi) ;-)
Dün akşam evet tahmin ettiğim üzere bolca yeni sınav sistemini tartıştık, "çok iyi olacak" diye moral verdim kızcağızıma, "emin misin, daha mı iyi bu sistem?" dedi, "evet evet, kesinlikle!" dedim. Dedim demesine, ne yani "yine de güvenmiyorum ben bunların hiçbir sistemine (sistemsizliğine)" mi deseydim, kıyamadım kızıma, diyemedim aney gel gör halımı ;-))
Dün alınan kornişonları yıkamak için göbeğim çatladı. Toprak sahada, yağmurlu bir günde, abileriyle top oynayan minnak çocuklara benziyordu hepsi. Yıka yıka arıtamadım, beklet beklet dayanamadım.
Sonuçta gece 12'ye gelirken sofra bezine seriverdim, üstünü de kapattım Mualla'dan korkarak ;-) (Gerçi pekte gerek yokmuş korkmama, azzzz sonraaa)

Bu akşam gücüm ve zamanım yeterse probiyotik turşu olacaklar inşallah. Biber ve fasulye denemelerim 10 üzerinden 11 alınca coştum ben, tutabilene aşk olsun. "Abarttın ama bu kadar turşuyu kim yiyecek ayol?" diyene "anacım hiç mi sevap gerekmez, dağıtırım, bölüşürüz yapamayanla!!!" diye bi çemkiriyorum ki ;-)) Hemen "tamam patron" moduna geçiyolar, benimle uğraşabilir mi? pek tabi HAYIR. Mutfakta çalışırken, içimin bir bölgesinin canavarlaştığını hissediyorum ara sıra. Faydalı olduğunu öğrendiğim ve yaptığım herşeyi gerekiyorsa silah zoruyla ;-) yedirmeye çalışıyorum. Yine de bir ölçüyü korumaya çalışıyorum tabi, temelli antipati kapmasınlar deyu.
(Haa bu arada, "hıyar resmi mi kaldı buraya koyacak?" derseniz yanılırsınız zira kendime 5 saat bakım yapaydım kendi resmimi koyardım, o derece önemli bir fotoğraf yani bu benim için ;-))))))))))-son kapalı parantez, aç parantezin sonu olan son parantez ;-))-
4-5 tane motif işledim. Bu arada -ülkemin makus tarihi gibi bana da doğal olarak geçen sistemsizliğimden ötürü- ne idüğü olacağını bilmeden başladığım ve hep özendiğim patchwork örtüm artık diz battaniyesi boyutunu geçmiş ben öyle bir bir eklerken. Buna rağmen halâ emin değilim bundan sonraki level olan tek kişilik battaniye olup olamayacağından ama kararlıyım "nerde trak, orda bırak" yapacağım, hiç niyetim yok kasılmaya.

Büyücek kızım dün bana ilk defa "bana bi hırka örebilirsin" dedi. Yıllar yılı herbişey ördüm, hiçte öyle aman aman severek de giymediydi halbuki. Önce şaşırdım, sonra "ne renk?" diye sordum, "gri" dedi, "sevmiyom ben gri örmeyi, içim sıkılıyo" dedim, "bordo o zaman" dedi, "o ne öyle okul forması gibi!" dedim, "haki yeşil de olabilir" dedi, "kırmızı" olmasın mı, hiç kırmızı giymiyorsun" dedim, büüülee gözlerini ayırttırarak baktı bana. Anladım. Başka konuya geçtik ;-) Bi de böyle bişey var; içimi karartan renk örmek istemiyorum, renkli örersem de giymiyorlar,  dolap bekliyor tüm ördüklerim. Aklımdan geçipte geçen yıl hamaratlık dosyama eklediğim şu kazağı önereceğim akşam;

Hem örmesi de kolay ;-) Lapbada lubbada biter sanırım ;-) Ya da bu;

Eveet başka ne var anlatmadığım?
Haaa dün akşam kızımla Türkçe çalıştık. Konumuz "anlatım bozuklukları" idi. Valla çok zevk aldım, gayet de iyiydim belki de ondan.
Aslında hep böyle di mi? İyiysek zevk alırız, hoşlanırız; kötüysek sıkılırız, içimiz daralır, her şeyden... Yaratılış esası galiba bu ama bir kısım da başka faktörler olabilir içinde. Belki de yine o geçen gün bahsettiğim "kabul görme" çılgınlığı böyle hissettiren. Derin mevzu. Önemsiyorum. Bir an önce benim de kurtulmam lazım bu çılgınlıktan.
Sınav haberi açıklamaları hariç TV kapalıydı.
Sonra, uyuyacağız diye bahçeden salona açılan kapıyı kilitleyeyim derken, saliseler içerisinde Mualla evden kaçtı. Valla 1 saate yakın yalvardık kendisine, tınlamadı. Soğuk geceleri artık, üşüyecek bari ne zaman isterse gelsin dediysekte kapıyı temelli açık bırakamadık, böylece nerdeyse saatte bir kalkıp kolaçan ettim gelirse alayım içeri diye ama ıı ııh, gelmedi. Sabah ben işe gelirken de 15 dakika arandım, ııı ıııh yine yoktu. Merakta ediyorum bir yandan zira çok kötü insanlar var etrafta. İlk kedimiz Prenses de böyle kaçmıştı bir gün, aradık taradık bulamadık, 2 gün sonra sitemize yakın bir yerde zehirlenmiş halde bulmuştuk. Hayvan besleyenler bilirler, korkunç ötesi bir acıdır o ;-(( El bebek gül bebek bakıyorsun, dallamanın biri de canını alıyor, körolası. Ay kiş kiş kiş, dağlara taşlara püf... Umarım eve gidince beni bekliyor bulurum onu, bulunca da iki tane pış pış yaparım poposuna.
Eğer Mualla'yı bulursam, pazara iki dakka giderim, pırasanın en güzel zamanıdır şimdi, küçüğüm de çok sever, aklımda bu var hafta sonu bir çeşit için.
Hepiceğimizin hafta sonu iyi geçsin inşallah. Çarşılarınız pazar olsun. Yüzünüzde gamzeler çıksın.