Bir 23 Nisan Yazısı

Ipod almıyorum kızlarıma.
İnternete sadece ödev maksatlı girebiliyorlar, o da kontrollü.
Çok istedikleri keman ve piyano kursuna da düzenli gönderemiyorum.
Öyle her istediği zaman sinemaya falan da takılamıyorlar.
Doğum günlerini barlarda kafelerde kutlamıyoruz.
Burgerking’e ayda bir kere o da ödül sisteminden faydalanırlarsa gidebiliyorlar.
Ellerinde birer cep telefonu da yok en fiyakalısından.
Ayrı ayrı odaları yok.
Akşam yemeklerimizi süslü masalarda yemiyoruz her daim.
Her akşam gelirken oyuncakçıya falan da uğramıyoruz.
Küçük kızım, büyük kızımın küçülen kıyafetleriyle büyüyor nerdeyse.
Belki 2 ayda bir yiyorlar cipsi.
Kola zaten yassak.
Beşer çift ya da rengârenk ayakkabıları yok kallavisinden. Birer tane en ortopediğinden var sadece.

Komünist bir rejim uygulamadığımı düşünmeyin sakın evde.
Herşeyden azar azar.
Ve onlar inanın aslında “şu anda sahip olamadıkları” şeyler için çok mutlular.
Çünkü bir gün onlara sahip olabilmek adına kuruyorlar hayallerini.
Ve bu, onların en büyük yaşama sevinçleri,
Ve bu, onların hayata tutunabilmek, derslerinde çok başarılı olabilmek adına aldıkları en büyük doping.
Ve bu, onların yarınlarını bayram yapacak en büyük umut.

Hayâlsiz kalmamaları için dua ettiğim tüm çocuklarımızın bayramını kutluyorum.