"Bu kadar hikâyenin içinde gerçek olmak ne mümkün?" yazmıştım ilk gün blog başına.
Doğruydu.
Kendi hikayelerimizi kendimiz yarattık.
Sonu, aslında başından belli olan filmlerimizi biz çektik.
Her şey ama her şey kendi tercihimizdi,
İşimize gelmedi kader dedik,
İşimize gelmedi şans deyiverdik.
İşimize geldi, başardık dedik,
İşimize geldi, akıl dedik.
Sonu, aslında başıydı; kendimizi kandırmayı tercih ettik.
Ecece-2011
Ecehan merhaba,
YanıtlaSilSenin Erzurum kitap katılımından sonra ben de bir şeyler yapmak istedim.
Vaktin olursa bu linki ziyaret eder misin?
http://neslinnce.blogspot.com/2011/12/kiyi-kose-kalmis-kitap-vaaarr-miiiii.html
hayallerimizle dünyayı döndürmeye çalışıyoruz ama gerçekleri görmezden gelmeyi çok daha iyi yapıyoruz...
YanıtlaSil&Neslince,
YanıtlaSilPek tabiki ziyaret ederim elimden geleni de yaparım. Birbirimize ihtiyacımız var...selamlar
&Özii,
Çok mu yetersiz kaldık kampanyada? Bilgilendirirsen sevinirim.
Benim bugün blogda yazıp, zırvalayıpta bir türlü anlatamadığımı, içimden gelenleri yansıtamadığımı sen kısacık ve çok güzel bir şekilde anlatmışsın
YanıtlaSilaslında en zoru insanın kendini kandırması bence...
YanıtlaSilCanım Ecehan, bazen gerçek olmasın bu dünya diye dilediğim olmuştur ama iyi ki var ve iyi ki dönüyor...Ama gerçekler acı olmasa,tatlı hayaller tatlı tatlı gerçeğe dönüşse ne olur yani, dönmesi mi yavaşlar.
YanıtlaSilSevgili Ecehan , yetersiz demek istemiyorum ama çok daha fazla olacağını düşünmüştüm. Bu biraz hayal kırıklığı yaratmadı dersem yalan söylemiş olurum...
YanıtlaSilKatkılarınızı , paylaşımlarınızı göz ardı edemem. Çok teşekkürler...