dingin

Dün iş çıkışı balık almak için sahildeki balıkçılara gittim.
Balık bahane miydi diye de düşündüm sonra.
Hava soğuktu ama güneş de en güzel orada batardı ki...
Tam da oradaydım...
Dün...

Foto:Mehmet Deniz

Foto:Mehmet Deniz

Güzel şey insanın yaşadığı yeri sevmesi...
Hiç ama hiç şikayet etmedim hiç bir şeyinden, hiç bir zaman; tam aksine her zaman çok iyi bir karar verdiğimi söyledim buraya yerleştikten ve kızlarımı burada dünyada getirdikten beri...
Ruhumu dinginleştirecek manzaraları(!) her zaman bulabildim...
Ve hep dedim ki; kolayca tıkayabiliyorsan kulaklarını diğer her gürültüye, görmüyorsan güzelden başkasını ama bakabiliyorsan başta kendi ruhunun derinliklerine; mutsuzluk kelimesini de lügatten silecek an gelmiş, o olgunluğa ulaşmışsındır.
Yani, bencesi öyleydi, öyle de oldu...
Çok şükür...

Eve gittiğimde de gerçek bir dinginlik yaşamaya devam ettim.
Balıkları babişko pişirdi, ben çok severek karışık salata yaptım, afiyetle yedik, doyduk, şükrettik...
Ojelerimizi değiştirdik kızımcığımla, kekik çaylarımızı içtik birlikte, öptük, sevdik birbirimizi, gözlerimizin içine içine baka baka, farkına vara vara bu muhteşemliğin hem de...
Çok şükür...

Günlük hır-gür'den arınmak gerek demek ki bazen böyle...
Sakin...
Konuşsan bile sessiz...
Özlemişim...
Daha sık yapmak istiyorum artık...

Anlaşılacağı üzere akşam sadece mayamı besledim, sirkeye  de sadece baktım göz ucuyla ve sonra kendime kendimi verdim...
Özlemişim dedim ya; çok özlemişim...
Şu müziği dinledim bir de...