İçindeymişik yeşilmişik maviymişik balıkmışık gelincikmişik

Şu ölen çocuklar var ya

Sana bana dünyaya …

İlikleriniz donduğunda kışın

Bir kaşık umut gerektiğinde

O şişe gelecek aklınıza

Pencerenin önünde duran

Güneşte

Gelincik …

Seramik gelinciklerim boyandı... Umut geliyor aklıma... Bir o kadar da zerafet, kırılganlık... İncecik ve en hassas olduğun anlarda bile sıkıca tutunmaya devam etmek hayata...


Bir çift yaprakmış dalında yumuşacık

Tutmuşum, tutmuşum ellerinden senin

Düşmüşüz yavaşça bir sakin derenin

İçindeymişik, yeşilmişik, sazmışık...


Balıklar gibiymiş sessiz ve karanlık,

Yüzermiş saçların, yüzermiş nefesin

Susarmışız öyle, bir sakin derenin

İçindeymişik, yeşilmişik, sazmışık...

Seramik balığım da boyandı... Karanlık sularına neşe ve renk gelsin istedim... Gülsün, oynasın, boncuklarla süslensin hatta... En umutsuz anlarda bile sarılarak devam etmeye yarasın baktıkça diye...


Rahmetle anıyorum Can Yücel'i... Ne güzel bir iz bırakmış hayata her konuda... Gitmiş olsa da yeryüzünden, halâ hayata dair izlerini bulmak ne güzel...