Kurban

Blogları okuyunca içimi bir an bir korku kapladı.
Tüm fikirlere saygım sonsuz bu arada.
Lakin, her zaman olduğu gibi samimi davranmalıyım yine.
Ailecek kırmızı eti çok seviyoruz. Hele iki balım doğduktan beri günlük protein ihtiyaçlarını hiç taviz vermeden aldılar kırmızı etten. Bu, doktorlarının tavsiyesiydi üstelik.
Şiş kebap, bonfile, kasap köfte olmazsa olmazlarımızdan, kesemiz elverdiğince.
Hele etli kemik ile yaptığım taze fasulye, nohut, kuru fasulye doyamadıklarımızdan.
Yani sözün özü, her fırsatta tüketiyoruz kırmızı eti severek.
Soframıza gelen kırmızı etin, bu sebeple yaşam bulmuş hayvanların kesilerek geldiğini bilmek için kahin olmakta gerekmiyor sanırım.
Anlayamadığım, her fırsatta önümüze gelen eti löp löp götürürken, kurban bayramı sebebiyle bu kesim işinin bir vahşetmiş gibi gösterilmesi.
Bu karşı çıkanların hepsi vejeteryan olsa anlayacağım. Benim tanıdıklarım benden fazla löp löp götürenlerden.
Hayatlarında bir kere mezbahaya gitmişler mi acaba? Bunca kan reva bayrama mahsus değil yani. Bu hergün olan birşey. Bayramda el değiştiriyor sadece. Kasap yerine evimize geliyor et, hepsi bu.
Koyun dediğin, dana dediğin hayvan hadi kesmedik diyelim, n'apar, ne bekler hayattan bilemem.
20 yıl yaşatsak koyunu, danayı; yaşar mı onu da bilemem.
Aman,
Diyeceğim o ki, ben kurban keseceğim.
İnancım bu.
Geleneğim, göreneğim bu.
Huzursuz oluyorum her kesmeyeyim dediğimde, n'apıp edip buna bir bütçe ayırıyorum üstelik.
Evlerine aylardır et girmeyen ama çok gururlu oldukları için normal zamanda asla teklif edemeyeceğim 4 aileye gidecek ve ben bundan acayip mutlu olacağım yine.
Ki; bayramdan amaç bu sanırım.
Yarın kurban kesecek olmamı, vahşet gibi görmüyorum, kalan 364 günü düşününce kendime dürüst olmaya çalışıyorum.
Onlarca blog takip ediyorum, hiç okumadım ben kurban keseceğim diyeni.
Bu da garip aslında, kesen de korkuyor itiraf etmeye, mahalle baskısı var çünkü.
Hepinizin kurban bayramı kutlu, mutlu olsun inşallah.
Sevenlerinizle, sevdiklerinizle daha nice bayramlar dilerim.