Kasırga filan olmadı sonrası

Kasırga masırga olmadı zaten biliyorsunuz.
Da, bi lokma yağmur yada bi fıs rüzgâr da esmedi. Garipti gerçekten, insan alıştırılınca beklentiye giriyor doğal olarak ;))
Turşuları kurdum. İkisi probiyotik, üçüncüsü sirkeli .

Jalapeno bile.

Şala takım olsun diye düşündüğüm Bob Marley tarzı bereyi de bitirdim. Tepesine hazır ponpon alıp taktım. Bugün kargoya vereceğim.

Son haftalara göre epeyce kitap okuduk, küçük kızımcığım da ara sıra kahvesiyle eşlik etti.

Buraya koyunca fark ettim ki, begonvil aşkım tutmuş yine. Bayılıyorum onlara. Gözümün gördüğü her bir yere bırakıyorum, bakıp bakıp mutlu oluyorum.
Mualla sürekli bir uyku halindeydi hafta sonu. Ara sıra dürttüm onu, o derece. İyi ama sorun yok.

Kasırga öncesi

Öğle mesai arası dün de bahsettiğim üzere bu hafta da turşuluk malzemeleri kaçırmayayım diye sebze pazarına gittim. Epeydir de gitmiyormuşum. Bir saat içinde hani neden öyle derler bilmem ama sucuk gibi terledim. Süre dolduğu için eve de bırakamadan direkt işe geldim, vıccık vıccıkım. Saçlarım kısacık artık ama sanki 5 dakika önce duştan çıkmış gibiyim. Bunu niye uzattım, çünkü hani o bahsettikleri, beklenen kasırgadan mütevellit olduğunu düşündüğümüz, bugüne kadar en sıcak yaz gününde bile görmediğimiz bir havaya uyandık bugün. Gidenler bilir, hani Antalya gibi, Adna, Mersin gibi... Ve yaprak kımıldamıyor, ve arasıra yağmur yağıyor ama geceden beri tuhaf şekilde sessiz bir hava. "Fırtına öncesi sessizlik" dedi biraz önce bir arkadaş, temelli şüphelendim.
Pazar günü buraları vuracağı beklenen o fırtına ve sel, eğer hakikaten olursa ve bizler de halâ tutunabilmişlerden olursak inşallah ben en azından turşumu yapmış gitmiş olmakla mutlu olacağım ;))
Şimdi gene konudan konuya bodoslama yapmak durumundayım, çünkü yazmadan önce bir planım olmuyor. Yazarken o an aklıma ne gelirse yazıvermiş oluyorum ve bir daha da silmiyorum. Onun için öyle ebedi bir bütünlük filan olmayacak sanırım bu sayfada hiç bir zaman... ;))
Bu sene 2 dizi seyrediyorum Türk kanallarında. (Eee bize ne diyorsan kapa sayfayı şekerim) Biri, bir zamanlar Çukurova. İzlerken, oy yılları göze aldığımızda  pek çok hata göze çarpsa da, sanırım Vahide Perçin ve de Bülent Polat olduğu sürece seyretmeye devam edeceğim. Hata neydi mesela, Jandarma'ya Yımaz'ı ihbar edecekken 156'yı çevirdi Hünkâr Sultan ;)) 1970'li yıllar nireeee, 156 nireee ;)) Sonra cezaevi arabasının yazıları, CNC yapıştırmaydı ;)) Sonra mesela büttttün Yaman çiftliğinin tanıyageldiği Züleyha'yı gitti kulüpte yok bilmem ne paşanın torunu diye tanıttı falan filan.
Diğer dizi Gülperi. Konu açısından "aman caaağnımmm, yine mi" dedirtse de Nurgül Yeşilçay'ı, Tarık Pabuççuoğlu'nu es geçemem. Ama tabi Timuçin Esen de en az onlar kadar önemli bu diziyi de seyretmem için. Bu adama gerçek anlamda hayranım. Her bakımdan müthiş buluyorum... O Gülperi'nin büyük oğluna ve kaynanasına da aşırı gıcığım şimdilerde.
Dün bir arkadaşım kitap yollamış (sanıyor ki eskisi gibi okuyorum tabi) evrenin mesajı herhalde diyerek gülümseyerek aldım. Daha önce hiç bu konuda konuşmamıştık onunla ama Hallac-ı Mansur çoook uzun yıllardan beri zihnimi meşgul eden bir karakterdi. Hatta evde birkaç kitap da var, mesela En-el Hakk- Kevser Yeşiltaş'ın yazdığı, başlanıp devam ettirilememişlerin arasında. Onun dili biraz tuhaf geldi, sürüklememişti pek fazla ama dün gece arkadaşıma bari ayıp olmasın diye yeni kitaba başladım ve 3-5 sayfa okurum derken, 50 sayfalara filan gelmiştim. Hatta bugün mesai olmasa epeyce daha devam edebilirdim. Yalnız bir sıkıntı var benim için, o da ilk 50 sayfada epeyce yazım ve imla hatası var. Bu da bir kitap okurken beni ondan oldukça soğutan bir şey. Pekçok kitabı bırakma nedenimden biridir bu konu, ilerleyemiyorum, odaklanamıyorum o zaman. İlerleyen sayfaları için umutlu olmak istiyorum. Kitap şu ve bu umarım okuyamazlığımın belini kırar;

Haa bak bütünlük diyorduk di mi? ;)) Başta dedim ya turşuluk malzeme için çıkmıştım dışarı. Geçen yıllardan takipte olanlar bilir, probiyotik beslenme takıntım var. Hatta geçen yıl bu konuda çok emek verdim ve gerçekten çok fayda gördüğümüzü düşündük ailecek. Dolayısıyla bu yıl da turşularımızı yine limontuzu/limon/sirke olmadan sadece tuz ile kuracağım. Hiç denemediyseniz mutlaka tavsiye ederim. Aylarca keyifle ve zerre bozuntu olmadan tüketmiştik hatta konu komşu, arkadaş, akraba filan kim yediyse de bayılmıştı. Umarım bu sene de aynı başarıyı ve keyfi tutturabilirim.
Pazar pek sakindi. Fiyat da yazacağım bu sene, ömür yeterse gelecek yıl bakıp kıyaslayacağım kendimce ;)) Biberler 5 TL/kg, lahana 5 TL/kg, havuç 4 TL/kg, kornişon salatalık 4 TL/kg idi. Bursa domatesi 7 TL'ye yükselmiş, şükür o işi bitirmişim dedim.
Biberleri mümkün mertebe küçük seçmeye uğraşırken, pazarcı başka bir müşterisiyle sohbet ediyordu. Adam dedi ki; babam ve ben üretici idik, tek bildiğimiz iş buydu. Çektiğimiz sıkıntı ve geçim darlığıyla benim iki oğlan asla tarlaya girmedi "biz tarla marla istemiyoruz, satın savın, bizi okula gönderin" diyorlar şimdi, domates fidesini görse tanımaz bilmez bu ne diye, yani siz şimdilere yine de şükredin, bundan 5 yıl sonra kesinlikle ve kesinlikle bizim gibi üreticilerin tamamı bitmiş olacak, sizler de seradan ne çıkarsa ona mahkûm olacaksınız."
Hepimizin bildiği şeyleri tekrarlamanın elbette gereği yok ama bu gidişat, üreticinin üretimden bu kadar caydırılıyor olması, hakikaten çok üzücü. Benim kızlarım tarladan ürün bulabilip de alt tarafı bir turşu kurmaya, kışlık domates kavanozları hazırlamaya, kuru sebze yapmaya anneleri gibi böyle özenebilecekler mi, bu fırsat ellerine geçebilecek mi; karamsarım... Eskiden derdim ki; "aman hiç değilse biz yetiştiririz bir lokma toprakta da olsa, ben yine onlara öyle yediririm." Artık bunu diyemiyorum. Tohumlar kısır, tohumlar oynanmış, tohumlar değiştirilmiş. Sen toprak bulup, emek versen ne çıkar... Bahsetmiştim sanırım, bu sene sırf bu niyetlerle dünya emek verdiğimiz minik bahçemizdeki 15 fide kabak, 15 fide bamya deli gibi çiçeklenmelerine rağmen tek bir kabak vermedi, sadece 3 tek bamya aldık. Sözde yerli tohumdu. Pes dedik. Sözün özü, her şeye rağmen ileride bir gün "biz yine de çok şanslıymışız" diyeceğiz, ne acı...
Destan yazmışım yine ;))
Kasırgayı, seli ucuz atlatırsak pazartesi görüşmek üzere inşallah. Bence bişiycikler olmaz...

Günlerdir...

Bodrum'a mevsimin ilk yağmuru daha doğrusu ilk çamuru yağdı az önce...
(Veee dehşet hızda yağıyor üstelik bir de pazar günü beklenen kasırgamsı fırtına için Bodrum'da kriz masası kuruldu bu arada, Allah yardımcımız olur inşallah)
Ne güzelll derken aklıma dün gece astığım kar beyazı çamaşırlarım geldi. Öğlen aklıma gelmedi değil ama yağmaz herhalde deyip es geçmiştim. Üzülmüyorum ama biraz içim buruldu sanki...
Büyük kızımcığımı geçen hafta sonu yerleştirdik. Tatlı ve yaşlı bir hüzün var halâ bizde. Her ne kadar 4 yıl zaten yatılı okumuş olsa da bu seferki başka geldi. Pazartesi sabah işe gelecek halim yoktu. Günaydın deseler bile ağlıyordum, derken önceki iki gece de uyumadığım için vücut yorgun düşmüştü zaten, 3 gün izin aldım. Neyse ki, bugün daha derlenip toparlanabildim ve mesaiye başladım.
Hep böyle oluyorum. Kızlardan biri gidecekse yada ben bir yere gideceksem birkaç gün öncesinden (bazen birkaç hafta) bana bir hal geliyor, elim hiç bir işe gitmiyor doğru dürüst. Yine öyle geçti son iki hafta. Kızımcığım valizini bile tek başına hazırladı diyebilirim, ben sadece bol bol "şunu unutma, bunu da al, şundan da alalım mı, şunu şöyle mi yapalım" gibi mutad sorular dışında yemek yaptım o kadar.
Dönünce de yine bi aptal aptal dolandım evde 2 gün. Sonra baktım içimdeki ağlaklığı durduramıyorum, bir süre (herhalde bir ay'a yaklaşmıştır bu süre) önce sevgili babamızın 90 derecede bir güzel 3 saat yıkadığı ve kuruduğunda bildiğin yumak haline gelmiş salonun güneşliklerini aldım elime. Belki dedim bir şeyle meşgul olmalıyım. Aman iyi ki de...tövbe tövbe... O bana baktı, ben ona. Bir ara onun da ağladığını düşündüm valla. Açtım ütü masasını, taktım ütüyü fişe. Her biri neredeyse 4 metre eninde olan güneşliklerin sadece bir tanesini 4 saatte mum gibi ütüledim. Bizim ütü masası oturduğun hizada durmuyor, bir yeri kırık galiba, en yüksekte açılıyor sadece ve ayakta yapmak zorunda kalıyorsun ütüyü. Aman da zaten ne severim ne severim ütü yapmayı, değiştirme gereği duymamışım bu vakte kadar. Neyse baktım zaten arızalı olan diz ve topuk bir isyan içinde birbirleriyle yarışmaktalar -ama biliyorum ki bırakırsam bi bir ay daha ellemem ben onları- ötekiyle göz göze geldik. Bu sefer 12 dakikalık yıkamaya tekrar atayım en azından nemlensin bu dedim, attım, çıkardım ve o aynı büyüklükteki perdeyi bu sefer 45 dakikada ütüledim. Bir yandan kendimi tebrik ederken, öteki taraftan kaç gündür bu fikrimi beğenmeyen babamıza da gerekli iltifatları yağdırdım içimden. Yok leke olurmuş, yok daha beter olunca ben daha çok sinirlenirmişim filan. Ne karışıyorsa, tövbe tövbe. Annem böyle durumlarda babama "karışma yahu, dul kadın oğlu musun?" derdi hep, ben de dedim bu sefer ama biraz alındı o da. Malum kaimpederi kaybedeli çok olmadı ve.... Neyse işte... Ondan sonra baktım e bu güneşlikleri kirli tüllerin arkasına asacak halim yok. Bu sefer komutayı ele aldım, hassas yıkamada bir saat yıkayıp sıktırmadan aldım, birer saat balkona astım, ohhh misss sanırsın benim makine ütücüymüş aslında ;)) Şimdi ise alt kat bitti de üst katlarınkileri de halletsem bi diye içim gıcıklanmıyor değil ama malum bugün yağmur var artık biraz zor yaparım onu.
Sonra bir gün tabak alayım dedim raftan. Bizim en çok kullandığımız tabakların 4 yıldır en üst dolap rafında durduğunu yeni idrak ettim o an. Ya sadece şunları değiştireyim derken... Bi 6 saat de öyle gitmiştir herhalde ama neyse sonuçta artık her şey pek bi düzenli oldu. Tek soru var aklımda bu düzen ne kadar sürer? Eve gelen küçük kızım bu derli topluluğu görünce çoook mutlu oldu ve dedi ki; anneem evimizi minimalist hale getirelim bari, emin ol yaparız... Öyle mi olur böyle mi olur derken bir kaç gündür gerçekten sadeleşmeye başladık ve bundan çok da keyif alıyoruz. Kızımcığımın bana yardım için sadece hafta sonları kısıtlı bir zamanı olsa da, her gün birlikte geçirdiğimiz zamanlarda sohbet ediyoruz, bu bile beni çok yüreklendiriyor. Öyle güzel fikirleri var ki... Bazen şaşırıyorum, ne zaman büyümüş de, nereden öğrenmiş de bunları biliyor ki, diye. Öyle işte, bakalım bu yeni yol bizi hangi sakinliklere ulaştıracak. Mesela bir de ablasından dolayı epeyce sakinleşen gardıroplarını ve kitaplıklarını da düzenleyeceğiz yeniden. Onların ki bitince de bizimkine dalacağım ben. Hah bi de böyle bir huyum var, evvela onlarınki düzenlenmeden bizimkileri elleyememek gibi. Bu bir sorun mu bilmiyorum, teorik olarak pek doğru gelmiyor ama böyle işte bu da.
Yeğenime ördüğüm bereyi tabi bunca iş güç ve ruh karmaşası arasında hiç ellemedim.
Okumakta olduğumu artık söylemekten utandığım 3 kitaba da ara sıra dokunsam da asla anlamadım, odaklanamadım, bitiremedim.
Domates haricinde kışla ilgili henüz hiçbir hazırlık da yapamadım. Oysa küçük kızımcığım bu sene bizimle olacağından ve sebze düşkünlüğünden şu ana kadar pek çok torba hazırlamış olmalıydım. Manavımla bu kışlık tedariği işini bir türlü çözememiş olsam da yarınki sebze pazarını kaçırmasam süper olur.
Bu akşam sipariş üzere Fransız usulü domates çorbası, kuru köfte yapmayı planlıyorum. Yanına dünden kalan sebzeli bulgur pilavı ilave edeceğim ve tabii olmazsa olmaz ev yapımı yoğurdumu.
E bugünkü ruh halimin nerede olmak istediğini de ekleyip gideyim ben artık ...

18.09.2018

Kızımcığım daha iyi ama bu sefer de ben nakavt vaziyetteyim. Ama öyle hastalanılacak vakit de yok. Bir sürü hazırlıklarımız var malum kızımcığım bu hafta sonu yolcu. Akşamları eve öyle bitkin gidiyorum ki, yemekten sonra kımıldayacak halim kalmıyor. Belki izin almam gerek, bilmiyorum.
Hafta sonu düğüne davetliydik, gitmezsek olmayacak cinsten, çok da güzeldi Allah için ama beni çoook yordu. Çünkü öğleden sonra, cuma pazardan aldığımız domatesler kışlık hazırlandı, valla 20 kg.domatesti, bi de bitkinlikle zar zor yaptımdı zaten ama yine de mutlu etti bu hazırlık.

Bu aralar ekmeğe tekrar başladık. Kalabalık misafir dönemimizde sık yapmadım. Kızımcığım "ekmeklerini de özleyeceğim" şeklindeki fitilimi ateşleyen cümleyi kurunca;

Ona bugünlerde en çok özleyeceği şeyleri yapmaya çalışıyorum...

Bu arada bir miktarda olsa film+örgü günlerine dönebildim. Yeğenime ördüğüm dikdörtgen şalın kenarlarına çiçekli püskül ördüm. O ipten bi de bere yapıp göndermeyi düşünüyorum.

İzlediğim film gerçekten ilginçti. Hatta o kadar ki, neredeyse son yarım saate kadar bi yandan seyredip bi yandan da "neler oluyo yaaa, ben niye bişey anlayamıyorum"dedim durdum. Muhtemelen kızımcığımlar olmasa kapatıverirdim. İyi ki de kapatmamışım ama. Psikolojik gerilim içeriği fazlaydı.

Günler öyle böyle hızla geçiyor.
Oysa ruhum tam şurada;

12 Eylül

Dün akşam yemeğe misafirim vardı, haberim yoktu sürpriz yapmışlar ama şükür ki yemeklerim hazırdı, gerilmedim ;))
Büyük kızımcığım iki üç gündür halsizdi, hep dinleniyordu, dün eve gittiğimde daha kötüleştiğini söyledi, boğazı ağrımaya başlamış. Çocukların hastalıkları beni oldum olası başka bir moda sokar, moralim bozulur. Dün bu durum yine beni farkında olmadan aynı hale sokmuş, misafirlerimiz gidince annem söyledi, eleştirdi beni. Açıklamaya çalıştım farkında bile olmadığımı ama o ikna olmadı yine de. Sabaha karşı da ateşlendi yavrucuğum, aklımı onda bırakarak işe geldim ama öğleden sonra için izin aldım. Umarım çarçabucak atlatırız.
Bugün öğleden sonra bir yandan da annemi uğurlayacağız. Aslında dünden itibaren ki mod düşüklüğümün bir sebebi de buydu. (Bu kısmı anneme anlatmadım o da üzülürdü) Neredeyse 30 yıldır ayrı şehirlerde yaşıyoruz ama her ayrılık kurşun gibi saplanmaya devam ediyor içime. Sonunda kendime geldiğim anlarda "sağlık ve huzur içinde olsunlar da, ayrılıklara daha kolay katlanabileyim" diyor ve geçiştirmeye çalışıyorum. Bir daha dünyaya gelirsem aynısını yapar mıyım bilmiyorum. Kalabalık aile düşkünlüğüm eskiden beri var. Oğlan çocuğu gibi bir çocukluk geçirmeme rağmen lisede hep 4 çocuğum olsun isterdim, çocukluk işte ;)) İki ile yetindirdi hayat, Allah onların sırtını yere getirmesin, uzun ve sağlıklı ömürler versin inşallah. Bu duam tüm yavrular için de geçerli tabi.
Neyse işte...
Dün misafirleri uğurladıktan sonra, turkuaz yeğen şalını bitirdim, bugün uygun bir ip alma fırsatım olursa eve giderken ona saçak yapmaya başlayacağım. Şal gibi elimde aylardır sürünen ama benimle her yere giden kitabım İkigai'den iki sayfa daha okudum. Baktım devam edesim yok, küçük kızımcığımın bana çok seveceğimi düşünerek aldığı deftere birkaç bişey yazdım. Oncağızım beni yıllardır sürekli yazmam konusunda motive ediyor. Uzun zaman önce başladığım bir hikâyeyi okuduğundan beri. Ama annesi devam edemiyor bir şekilde, büyüsü bozuldu gibi hissediyor. Umarım bir gün o günlere de dönebilirim.

Yemekler filan

Dün öğleden sonra kendime, "akşama ne pişireyim, eve giderken ne alayım" diye sora sora bi hâl oldum. İş çıkışı markete mi gideyim, kasaba mı uğrayayım derken vazgeçtim, evde ne bulursam onlarla yeni bişey uydurayım dedim, direkt eve geçtim.
Patates ve dolapta bulduğum kabakları verev verev irice doğradım, yeni bahar, kimyon, karabiber, tuz, biber salçası, azcık da su ve zeytinyağı ilave edip malzemeyi bu karışımla karıştırdım. Dolaptaki etten köfteler yaptırdım küçük kızımcığıma -sağ olsun, dizisini izlerken yoğurdu ve şekillendirdi- ve tüm malzemeyi fırın poşetine atıp, 180 derecede 1 saate yakın pişirdim. Kendi suyu ve lezzeti fırın poşeti sayesinde içinde kalınca ve araya kabak girince herkes çok beğendi. Ahım şahım bi yemek olmasa da anlatma maksadım aslında geçtiğim yeni uygulama; yeni almadan, evdeki malzemeyle ne oluyorsa onu uydur uygulaması bu, bu bakımdan önemli benim için.

Baktım bütçeyi korumak hoşuma gitti, doğruca soğutucunun başına geçtim. Önceden hazırlayıp paketlediğim enginar tabaklarını dörde böldüm, yine önceden ayıkladığım iç bakladan bi poşet de ilave edip, iri kıyılmış soğan, yarım limon (enginarların üzerine) 2 küp şeker ve zeytinyağı, az su ilavesiyle düdüklüyü attım ocağa, 35 dakika sonra bi de zeytinyağlı yemek hazır olmuş oldu. Az bi miktar akşam yendi ama ben zeytinyağlıları asıl 1 gün sonra yemeyi ve ikram etmeyi sevdiğim için bugün tüketilmek üzere dolaba girdi. Bu çoook pratik tarif kayınvalidemin, o neredeyse tüm tencere yemeklerini -etli de olsa- bu mantıkla yapıyor. Hiç uğraşmıyor et kavur, soğan kavur, bilmem ne yap, onu koy, bunu dök filan, hooop hepsi düdüklüye, yarım saat sonra hazır. Ben önceleri bu yöntemi kullanmazdım ama özellikle zeytinyağlılarda artık deniyorum ve şimdilik gayet de hoşuma gidiyor.

Madem yemek yazısı oldu gibi bu, pazar akşam da hamsi kuşu yapmıştım, dövmeli -kabuğu alınmış buğday, aşurelik buğday da denilen ama bizdeki yöresel adı dövme- mercimek çorbası ve roka salatası ile mideye indirmiştik, bak şöyleydi;

Hamsi için ilk kar denize düşmeden yemem derdim ama bu sene daha fazla beklemeye dayanamayıp, az da olsa deneyelim dedik. Marmara hamsisi idi ve gerçekten çok güzeldi. Özlemişlik de araya girince (bir şeyleri özlemek ne kadar güzel değil mi? Özleyen ve özlenen olmak...)  bir de babacık onları balkonda küçük tüpte kızartmayı kabul edince mi dadından yinmez oldu bilemedim tabi ;)) Ara sıra bu tür hoşlukları çok seviyorum, ruhum okşanıyor valla ;))

Neyse işte..

Yarın annem evine dönecek, yine kalacağız kendi başımıza, sonra 24'ünde büyük kızımcığımın okulu açılacağı için o da gidecek. Bu yıl ünv.sınavı sonrasında evimiz hiç boşalmadı, ya misafir vardı, ya biz bir yerlerdeydik, muhtemelen uzun zamandır bu kadar aralıksız kalabalıklar dönemimiz olmamıştı. Ve çoğu zaman çok güzel geçti, inşallah darısı seneye olsun.

Haa bu arada akşamları yeğenime yaz başında başladığım turkuaz renkli şalı dürtüklüyorum ara sıra. 3.ipe geçtim, sanırım bunu bitirince tamamlanmış olur, sonra da püskül mü ne olur bilemediğim bir kenar yapma işi kalmış olacak. 

Haaa haaa, bir de bahçe sakinleştirme işinde az bi yol daha aldık, çit bitkilerini söktük biraz, aman ne hoşuma gitti, anlatamam. Sakinlikte hayat var diyorum da başka da bişeycikler demiyorum şimdilerde. Şööle iyi bir sakinlediğinde bom boş bir bahçe resmi çekesim ve buraya koyasım var, hadi inşallah bakalım.

Şimdilik bu kadar...

Huzurlu yorgunluklar...

Önceee, o beni çok mutlu eden yorumlarınız ve dualarınız için çok teşekkür ederim...
İyi ki varsınız ve hep var olun olur mu güzel dostlar...
Evettt, gittik, kaydımızı olduk, ardından bi 3 günlük Çeşme-Alaçatı tatili yaptık, yorgunluklarımızı hafiflettik, döndük evimize...
Küçük kızımcığımın buradaki okulu da başlamıştı aslında önceki hafta ama hem ablasının mutluluğunu eksiksiz yaşayalım hem de bu sene kendi sınavı öncesinde tercihlerine yardımı dokunur diye hep beraber gittik, anneannemiz de zaten bu keyifli gün için bizimle birlikte gelmişti buraya.
Denizli'yi Tıp Fakültesi için tercih etme sebeplerimiz vardı tabi, bölgenin eğitim ve araştırma hastanesi olması, öğretim üyesi kadrosunun zenginliği (ki bu acı bir gerçek de olsa, pek çok bölüm gibi tıp fakültelerinin pek çoğunda da bu yetersizlik sorunu var, hocalar şu yada bu şekilde görevlerinde değiller ve kocaman kocaman fakültelerin öğrencileri içler acısı bir durumda), organ nakli vs konusunda Türkiye'nin sayılı merkezlerinden biri olmaya aday olması vs vs ama şehrin bu kadar göz doldurucu şekilde yapılanmış olabileceğini ve bu kadar beğeneceğimizi de pek ummuyorduk aslında. Hatta bu okula gelinceye kadar türlü sebeplerle tercih etmediğimiz pek çok okul da vardı, onca puan da boşa gidiyor gibi de hissediyorduk ama gerçekten gidince gönlümüz tamamen ferahladı, iyi ki de, iyi ki de burası olmuş dedik hep. Kayıt sırasında beyaz önlük giyme törenleri için beden ölçüsü alıyorlardı, tabi benim için tam fotoğraf çekmelik bir an oldu bu. Yavrukuşum o sabah saat 07:00'den 16:50'ye kadar heyet raporu alabilmek için hastanede helak olduysa ve yorgun görünüyorsa bile kaçmaz bi andı bana göre, kaçmadı da tabi, bi de dışarda bi resim diye çok dil döktüm, sonunda başardım ama..

En yakın arkadaşı ile birlikte aynı okulu kazandılar demiştim ya, ha işte onunla birlikte kalacağı özel bir yurda da yerleştirdik onları. Şimdilerde öğrenci olmak benim zamanımla hiç kıyaslanamaz tabi, 7/24 güvenlik, sıcak su, odalarında banyo, buzdolabı, tv, kütüphane, dinlenme salonu, kafeteryaları, yemekhaneleri, resepsiyonları, dolapları, kitaplıkları ve derken bi öğrenci için nimet sayılabilecek her türlü imkâna sahipler artık. Ben Samsun'da okurken, devlet yurdunda kaldıydım ilk 3 sene ve kız bloğunun alt katı baya bildiğin Türk Hamamı idi. Haftada 1 gün sıcak su verilirdi, maksimum yarım saat sıcak su akardı, ya banyo yapmak yada o hafta banyondan feragat edip çamaşırını yıkamak zorundaydın ;(( Hatta hiç unutmam bir keresinde bornozumu yıkamıştımda asacak yer bulamamıştım çamaşır serme odasında da(evet yanlış değil, böyle bir oda vardı, çamaşır 3 günde kurumazdı, duvarda sıra sıra ipler vardı) odadaki ranzamın korkuluğuna sermiştim pazar gecesi, pazartesi erkenden okula gidip akşam geldiğimde bembeyaz bornozumu yere atılmış ve bir de çamurlu ayakkabı ile tepelenmiş bulmuş, sinir krizi geçirmiştim. Yurt müdiresi Necla denen cadalozla koşa koşa kavga etmeye gittim, odasının kapısını tekmeledim, hesap sorduydum. Cadaloz sadece "oh iyi yaptım, odalara çamaşır asmak yasak, o kadar, şimdi defol!!" dediydi bana. Aradan 29 yıl geçti, ben o cadalozun sesinin tınısını bile unutmadım. Neyse işte bizim zamanımız gibi değil diyordum ya ha işte buna çok sevindim...

Neyse işte, sonrasında dayımın ısrarlı daveti ile Alaçatı'ya gittik, bi 3 gün havuza gir çık, yemek yap ye, gez yaptık ve eve döndük. Bi döndük su yok, bizim kurum su hattını değiştirmiş, hafta sonu susuzluğu çok kötü bişey, bi kere daha anladım ;)) Ben bu arada cuma pazarından bi de 15 kg kışlık domates aldırdıydım mı.... Neyse cts hallettik su hattı yenileme işini, temizlik, çamaşır vs derken pillerimiz bitti, pazar günü domatesler soyuldu, doğrandı, paketlendi ve soğutucuya yerleşti. Kızlar bu işin bittiğini düşünürken "tabi bu devede kulak, en az 20 kg daha almamız gerek" dediğimde, "neeeeeeeeee, n'apcazzz yaaa bu kadarrr domatesi, abartma anneeeee" çığlıkları atıp durdular. E ne bilsinler, geçen sene bir kısmına küçük kızımcığım yardım etmişti ama genel miktardan haberleri de yokmuş, yaptırmamışım hiç onlara ;)) Neyse işte ben bi 20 kg daha yumurta domates bulma peşindeyim, onlar almayacağımı, bulamayacağımı sanadursunlar. En kötü ihtimalle mahallemizin manavından söz aldım, çarşamba getirecek ;))
Başka ne yaptım, hah bahçe... Bahçemizin düzenini, bitki yerleşkelerini tamamen yenileyip, bahçeyi biraz ferahlatmaya kesin karar verdim. Dayımın bahçesindeki sakinliğe vuruldum, anacım meğer ben bahçeyi çingen çadırına çevirmişim, onu da dik, bunu da dik derken. Yok artık kesin sakinleşeceğim hatta şu malum yoğun harcama dönemini atlatıp, balkonun bahçeye açılan o ön duvar ve trabzanları da söktürücem, veranda gibi olacak ve bahçeye düz ayak inilsin balkondan istiyorum... Aslında her bir bitki aldığımda ve bu ille de şuraya dikilecek dediğimde babacık hep söylemişti bunları, "çok kalabalık oluyor, sıkılacaksın, sök diyeceksin, o oraya olmaz, bu buraya olmaz vs" diye. Neyse işte n'apim öyle yapasım varmış o zaman, şimdi de böyle yapasım var.
İşte böyle...
Mesai arası biter, ben kaçarım.

Şahane mutluluklar bunlar

Güzelin de ötesinde güzel haberlerim var blogcum...
Büyük kızımcığım, o çocukkenden beri hayalini kurduğu beyaz önlüğü giyecek, üstelik en sevdiği arkadaşı ile birlikte, en sevdiği şehirlerin birinde, en beğendiği fakültelerin birinde ;))
Denizli yolcusuyuz, tıp okuyacağız ;))
Dün gece sınavlar açıklandığında onun gözlerindeki ışıltıyı satın almaya kalksam dünyanın hiçbir servetini yetiremezdim, öylesine harika bir duyguydu hepimiz için.
Bizlere yaşattığı mutluluklar için tüm öğrenim hayatı boyunca hep takdir etmiştim zaten ama bu sefer yolun sonunda -hedefine ulaşmış olmanın ona verdiği muazzam sevinç dolayısıyla- taçlanmış oldu, bir daha bir daha takdir ettim.Çok duygulandım, birazda ağladım hatta mutluluktan, Allah bundan sonra da yolunu şaşırtmasın, tahtını da bahtını da (tüm çocuklarımızın) sağlık ve huzurla en güzelinden versin Yaradan.
İnsanlığa, vicdanına, aslına, asaletine yakışır ümitleri ve çabaları olsun inşallah. Darısı da küçük kızımcığıma olsun inşallah der kaçarım zira çoook işim var çookkk... ;))

Tatil dönüşü kâbusu

Yaşarken güzel ama yazarken içimi sızlatan ;)) -bol yemeli, içmeli- güzel bir bayram geçirdik ailemle. Gezdik, tozduk, bol bol yedik içtik, sıra onları eritme vakti diye dün rejim yapmaya başladım. Henüz 24 saat oldu ama istikrarla devam etmeyi ne çok istiyorum bilemezsin...
Sınav sonuçları ayın 31'inde açıklanacak, günleri azalttık ama aklımıza geldikçe bir merak kemirip duruyor hepimizi de. Umarım kızımcığımı en en en mutlu edecek bir yer nasip olur dileklerimi yine tekrarlıyorum.
İki haftalık tatilden sonra bu sabah mesaiye başlamak çok koydu. Sanırım ruhum gerçekten emekliye ayrılmış durumda. Yani aslında emeklilikten kastım boş boş oturmayı tercih ediyor yada özlüyor olmak değil de, bu yaptığım iş artık bitsin ve ben hayatımda yine yeniden yeni bir sayfa açayım özlemi daha çok. Öööyle daldan dala atlayıp heyecan arayan bünyeme karşı gelemiyorum bu konuda. Heyecan duymadan, herhangi bir şeyi özlemle bekliyor olmadan, hayaller kurmadan mutlu olamıyorum, hep böyleydi. Neyse işte bugün mesaiye başlamak zor oldu diyordum ya, bu sıkıntı birkaç gündür vardı ama dün akşam baktım ki epeyce sıkmış beni, rahatla tonton dedim kendime, rahatla uleyn, hani tecavüz kaçınılmazsa....gibi...
12 günlük tatil sürecimizde Mualla ve Dimitri'yi evde bırakmak zorunda kalmıştık tabi ve evi nasıl bulacağımızı da acayip merak ediyorduk. Aslında onları dayımlara bırakmayaı düşünmüştük, bırakmıştık da ancak yengem sadece 2 saat dayanabildi ve tekrar alın bunu, dayanamıyorum diye aradı, teee Turgutreis'e almaya gittik bi de tekrar bunları. Tabi o saatten sonra da yeni bir yer arayıp bulmak mümkün olmadı, öylece evde bırakmak zorunda kaldık. Cumartesi akşam üstü döndük Bodrum'a, kapıyı açmamızla birlikte halâ da devam eden şokumu/zu yaşadım/k. Ev alt-üst olmuş. Muhtemelen geveze Dimitri elebaşıydı. Bulaşık süngerini bulmuş mesela ve mercimek büyüklüğünde parçalamışlar tüm eve dağıtabilmişler, ev öbek öbek kıl olmuş, 3 büyük kum havuzu tıka basa dolmuş çünkü 5 kilo mama yemişler inanılmaz şekilde. Leğen leğen değişik yerlere koyduğumuz suların bir kısmı dökülmüş, koltukları örttüğümüz battaniyeler tırmık tırmık edilmiş. Amaaa en berbatı da kokuydu... 4 lt kadar klorak tükettik şu ana kadar, evde dokundukları her şeyi dezenfekte etmeye uğraştık saatlerce, koltuklar, sandalyeler kılıfları değişmekle birlikte, kaç kez de silindiler lakin bu sabah halâ o pis kokudan kurtulabilmiş değildik. Bu konudaki çalışmalarımız devam ediyor halen. Kendilerini de hava alsınlar diye balkona çıkardık, şimdilik gezinip duruyorlar bahçede. Eve sinmiş kokudan kurtuluncaya kadar eve almamaya karar verdim kendilerini. Hayvanseverler kızacak belki ama inanın öyle böyle alt-üst değildi ev. Yıllardır hayvan besliyoruz evde ama ben böyle şeyle hiç karşılaşmamıştım. Geçen yıl sadece Mualla kalmıştı yine aynı sürede evde ve ben "biz yaşasak daha çok kirletirdik, bravvo kızıma" demiştim mesela. Dimitri feci bir oğlan, saniye yerinde durmuyor, durmadan bir atlama zıplama peşinde zaten, Mualla'yı da yoldan çıkarınca iş çığırından çıkmış olmuş yani.
----
Öğle arası için eve gelmeden arandım, lavantalı oda spreyi, klorak ve bilumum kokulu yer temizleyicileri istedi büyük kızımcığım, aldım götürdüm geldim şimdi.
Ben o şokla resim çekmedim ama temsîli olarak ev şöyleydi ;

----
Bodrum'a annemciğimle döndük, kayıt işlemleri vs sırasında bize destek olacak sağ olsun... Dolayısıyla yemek yapma işi kısmen de olsa anneme devrilmiş durumda otomatikmen, ben de bu arada kolumu biraz dinlendirmeye çalışacağım.
Bodrum hâla feci dolu. Aslında özel okullar başladı eğitime ama daha giden yok buralardan ;)) Ah Ekim ah Ekim, bi gelsen de biz de kendimize gelsek. Bu arada küçük kızımcığım da uzun bir aradan sonra Bodrum'da bugün okuluna başladı, umarım bu da onu mutlu eder ve sonuçtan memnun kalır. Farklı bir yeni okul, farklı bir disiplin, doğrusu bu akşam duyacağım ilk izlenimlerini merak ediyorum.
Şimdilik bu kadar olsun, ben sayfalarınızda gezinmeye devam edeyim...

Durumlar

Aslında hiç vermek istemediğim kadar uzun bir ara vermişim. Epeydir yazmak istediğim halde, gecesi ayrı, gündüzü ayrı yoğun, bir o kadar da merak ve heyecanla geçirdiğimiz bir yaz oluyor. Misafir misafir üstüne kılı kılına gidip gelirken, mahvolduk karmaşadan. Bulaşık ve çamaşır makinecağzımızda kendilerine göre nasiplendiler bu karmaşadan aralıksız çalışarak, onlara da teşekkürlerimi iletmeliyim. Elini sıcaktan soğuğa değdirmeyen misafir kitlesine de zinhar gıcığım artık bunu da kesin belirtmeliyim. Yazacak çok şey var, gıybetlik dolu malzeme var ama hadi neyse diyeyim, anlayın siz gerisini...
Deriiiiin bir nefes alarak geçelim şimdi...
Tabi bi de bizim bu yılın en önemli olaylarımızdan biri de büyük kızımcığımın gireceği üniversite sınavı idi, yazmıştım bunu ve "...o bir daha deneyenlerden, gurur duyuyorum" diye bitirmiştim hatta.  Evet, sonuç henüz puan bazında, okul belli değil ancak bu haliyle de amacına ulaşmış olduğunu söyleyebilirim. Dolayısıyla yılın en güzel haberi sanırım bu oldu. Umarım ki okul bazında da en en en istediği olur ve bundan sonraki meslek hayatını hep çok istediği gibi geçirir.

Tabi bu yıl böyle oldu diye bizim toplam heyecanlarımız bitmiş değil çünküm seneye de küçük kızımcığımla aynı heyecanı yaşayacağımız için yine o aynı bilindik tempo devam etmekte evde... Başka ne oldu bu arada, küçük kızımcığımı da 3 yıldır her hafta yolladığım fen lisesinden aldık, buradaki anadolu liselerinden birine kayıt yaptırdık. Amaç; son senesinde derslere boğulmaktan ziyade sınav hazırlığını daha konforlu yapsın ve orta öğretim başarı puanını da doğal olarak biraz yükseltsindi. Ablacık da bu cesareti gösterememiştik ancak onun da tavsiyeleri ve etkisiyle böyle bir kararı vermiş olduk. Daha da doğrusu bu kararı küçük kızımcığım verdi, biz de her zamanki gibi "tamam" dedik ;)) Umarım sınav annesi rolüm bu bir sene içinde mütemadiyen biter ve ben başka bir moda geçebilirim ;))
Gerçi; ne ucundan ne dibinden emin olamadığım, neredeyse hiç bir olandan hoşlanmadığım güzel ülkemde benim çocuklarım neler yaşayacak onu da bilemiyorum. Kuzguna yavrusu güzel görünür cinsinden de olsa çoğunlukla bu ülkenin bu halinin çocuklarımı hakkettiğini asla düşünmüyorum. Bu ne idüğü belirsizliğinin içinde çırpınmalarına zerrece gönlüm razı değil. Ama ne var ki bunların hepsini hissedip genede başka bir çaresizlikle boyun eğiyoruz şimdilik... Bunu sevmiyorum...Başkaca da ne yapmam gerekirdi, bilmiyorum...
Neyse işte...
Bayramda terkedeceğim Bodrum'u, ne üzgündür o şimdi ;)) Kaçacağım, kaçacağız...Şiddetli bir kalabalık var, hiç hoş değil... Bunca kalabalık sadece tatil için gelseydi eyvallah derdim de yok anacım ya bu seneki öyle değil yada benim tahammül sınırlarım çok geriledi. Trafik ayrı bir keşmekeş, hadi onu geçtim yaw bir Migros'a gitmek de bu kadar işkence olabilir mi, evet olabilir/miş. Bir an önce Ekim ayını çağırıyorum, keşke yatsam kalksam Ekim gelmiş olsa, o derece...
Ve başka bir kendime not daha, çok çekirdek ailem hariç, akrabadan bir daha misafir çağırmayacağım, yazdım buraya ki unutursam bakayım diye. İflah olurum belki ;))
Hadi buna da neyse...
İşte bayramdan önce mi sonra mı olur bilemediğimiz Yök'ün açıklama takvimi bize hangi şehri, hangi okulu, hangi ve nasıl bir yeni hayatı, hangi boyutu ile getirecek biz merakla bekliyor olacağız.
Mutlu haberlerle tekrar burada olmak istiyorum tabi ve paylaşmak...
O vakte kadar bye...