12 Eylül

Dün akşam yemeğe misafirim vardı, haberim yoktu sürpriz yapmışlar ama şükür ki yemeklerim hazırdı, gerilmedim ;))
Büyük kızımcığım iki üç gündür halsizdi, hep dinleniyordu, dün eve gittiğimde daha kötüleştiğini söyledi, boğazı ağrımaya başlamış. Çocukların hastalıkları beni oldum olası başka bir moda sokar, moralim bozulur. Dün bu durum yine beni farkında olmadan aynı hale sokmuş, misafirlerimiz gidince annem söyledi, eleştirdi beni. Açıklamaya çalıştım farkında bile olmadığımı ama o ikna olmadı yine de. Sabaha karşı da ateşlendi yavrucuğum, aklımı onda bırakarak işe geldim ama öğleden sonra için izin aldım. Umarım çarçabucak atlatırız.
Bugün öğleden sonra bir yandan da annemi uğurlayacağız. Aslında dünden itibaren ki mod düşüklüğümün bir sebebi de buydu. (Bu kısmı anneme anlatmadım o da üzülürdü) Neredeyse 30 yıldır ayrı şehirlerde yaşıyoruz ama her ayrılık kurşun gibi saplanmaya devam ediyor içime. Sonunda kendime geldiğim anlarda "sağlık ve huzur içinde olsunlar da, ayrılıklara daha kolay katlanabileyim" diyor ve geçiştirmeye çalışıyorum. Bir daha dünyaya gelirsem aynısını yapar mıyım bilmiyorum. Kalabalık aile düşkünlüğüm eskiden beri var. Oğlan çocuğu gibi bir çocukluk geçirmeme rağmen lisede hep 4 çocuğum olsun isterdim, çocukluk işte ;)) İki ile yetindirdi hayat, Allah onların sırtını yere getirmesin, uzun ve sağlıklı ömürler versin inşallah. Bu duam tüm yavrular için de geçerli tabi.
Neyse işte...
Dün misafirleri uğurladıktan sonra, turkuaz yeğen şalını bitirdim, bugün uygun bir ip alma fırsatım olursa eve giderken ona saçak yapmaya başlayacağım. Şal gibi elimde aylardır sürünen ama benimle her yere giden kitabım İkigai'den iki sayfa daha okudum. Baktım devam edesim yok, küçük kızımcığımın bana çok seveceğimi düşünerek aldığı deftere birkaç bişey yazdım. Oncağızım beni yıllardır sürekli yazmam konusunda motive ediyor. Uzun zaman önce başladığım bir hikâyeyi okuduğundan beri. Ama annesi devam edemiyor bir şekilde, büyüsü bozuldu gibi hissediyor. Umarım bir gün o günlere de dönebilirim.