Meydan Okuma 19.gün

Dünden bu yana her fırsatta yazdıklarınızı okumaya çalışıyorum ama yetişmek zor. Herkese bravvo valla. Ezgiciğim harika bir fikir oldu, devamını da bekliyorum.

Gelelim günlük göreve;

Soru 19: En merak edilenlerden, baştan itibaren blog maceranı dinlemek isterim.

Blog yazmaya sanırım 2006'da başladım. Blogspot'tan bile önce Blogcu vardı bide. Birkaç yıl orada yazdıktan sonra sayfa özellikleri ve kolaylıkları bakımından, pek çok arkadaşımla karar verip buraya toplu bi geçiş yaptık. O yıllarda bi internet gazetesinde günlük köşe yazısı yazıyordum. Yazdığım yer Habertürk'ün haber sağlayıcılarındandı ve ben de bir gün Habertürk'ün köşe yazarı olmayı hayal ediyordum. Yazı konularım ülkenin genel gündem maddelerinden oluşuyordu. Birkaç yarışmaya da katılıp 1.lik filan alınca iyice havaya girmiştim. (Şimdi dönüp baktığımda şaşırıyorum, hayatta yapmam dediğim şeyler bazıları ;)) O yıllara gelene kadar kendi şirketimi kurmuş, mesleğimi icra ederek çalışmış biri olarak, yazmak zaten hep içimde olan ve beni tahrik eden bir duyguydu. Sonra kamuda çalışmaya başladım. Gündem ve siyaset yazılarını bitirmem gerekiyordu, üzülerek gazeteyi bıraktım. Sadece buraya yazdığım dönemlerde eski alışkanlık olsa gerek, genellikle gündemle ilgili yazıyordum. Şimdi dönüp baktığımda o yıllardaki keskin sirke hallerime şaşırıp kalıyorum. Bir sürü yazımı şimdi olsa asla yazmazdım dediğim gibi yazmışım ama silmiyorum da. Bunun yanında kızımcığımlarımla ilgili de bir sürü anı bırakmışım. Şimdi onlardan feci hoşlanıyorum. İyi ki yazmışım o zamanları dediklerim de var yani. 2013-14-15-16 yıllarında gece-gündüz mesai yaptığım için blog için ne vaktim ne de enerjim vardı, yazamadım. Ama silmedim de tabi. Her fırsat buldukça gelip okur, sessizce giderdim o zamanlarda da. Sonra 2017 başlarında günlük yaşantım ile ilgili yazmaya karar verip, yeniden başladım. Çok yoğun işten normal yoğun işe dönmüştüm ve mesai saatlerim düzenliydi artık. Ve şimdi de, günlük yaşam okumaktan da yazmaktan da büyük bir keyif alıyorum. Sıcacık geliyor. Hiçbirimizin daha da gerilmeye ihtiyacı da takati de kalmadı belki, en azından benim. 

Böyle işte.

Yazmaktan vazgeçmemeyi, vazgeçmemenizi diliyorum hep.

Öpüyom.