Törenimiz, atkımız, halimiz filan

Bodrum'da afet yaşandığı gün, o şiddetli yağmurdan 1 saat önce Denizli'ye doğru yola çıkmıştık. Büyük kızımcığımın beyaz önlük giyme töreni vardı. Oldukça büyük zarar ziyan verdiğini yolda, arkadaşların gönderdiği resimlerden görüp, hop oturup hop kalktık vaziyette Denizli'ye ulaştık. Neyse yaralar çabuk sarılmış, dün gece geldiğimizde çok sevindik.
Elif kızımın töreni bir harika geçti. Anneannesi, dedesi, babaannesi, teyzesi, yeğenleri, büyük dayısı, biz derken, 12 kişi ile sanırım salonun en kalabalık takımlarından biriydik, yok yok kesin en kalabalığı bizdik. Yüzlerce km.yoldan tören için gelen büyüklerimiz gerçekten bizi çok duygulandırdılar, çok sevindik, bu duyguları tekrar hatırlamak isterim diye buraya da yazmak istedim. Evlat mürüvveti görmek, öyle zannediyorum ki hayattaki en büyük nimetlerden biri. Hele hele de hayallerinin gerçekleştiği bir mesleğe adım atmışsa, bundan daha büyük mutluluk yokmuş. Gözlerindeki o mutluluğu her an görebildiğimiz için şükür üstüne şükür ettik. İnşallah, sağlık ve mutlulukla yemin törenlerine gitmelerimiz de nasip olur ve inşallah 6 yıl sonra o günü de buraya yazabilirim.

Boynunda mercan renk kolye olan benim minik büyük kızımcığım ;))

Tören cuma günü, hava da hafif hafif yağmurlu idi. Aile buluşmasına çevirdiğimiz için hepimiz perşembeden gidip, pazar gününe kadar orada kalıp, epeyce tadını çıkardık birlikteliğimizin çok şükür. Hava cumartesi günü sabahı çok güzeldi, Pamukkale travertenlerine de çıktık bu sefer ve uzun uzun yürüdük. Kızkardeşimle, düğün fotoğrafı çektiren bir çiftin taklitçisi olarak pozlar verdik, yaw Allah yardım etsin, bu kadar suni pozları niye verdirirler, çektirenler de niye çektirir anlamadık gitti. Çok güldük gerçekten izlerken ve de çaktırmamaya çalışarak ;))

Neyse işte, kızımcığım salı öğleden sonra, acil iki yeni örgü atkı istedi. Biri baygın bir toprak rengi, kadife kadar yumuşak olup çok uzun olmasın, öbürü kiremit renkli upuzun olsunmuştu. E perşembe günü yola çıkacağız, nasıl yetişir ki derken, bir yandan da whatsapla yüncümle birlikte ipleri seçtik, bana yolladı sağolsun. Babaannemiz ben haraşo istersen örer bitiririm gidene kadar dedi, hooop diye atladım tabi ;)) Öbürünü örmeye, gündüz iş, akşam da yemekti, çaydı, meyveydi vs derken ben bitiremem diye başka bir formül denedim. Sanırım ben ortaokulda iken bunun gibi bir şey yaptırmıştı ev ekonomisi dersi öğretmenimiz. Kâh oradan hatırladıklarım, kâh internette bulduklarımla şüle bişiy yaptım ;))

İnternette okuduklarım, 1 saatte bitirdiklerini söylemiş olsalar da benim ipim çok kalın bir ip olmadığından belki, belki biraz da ben arada başka iş yaptığım için 3 saat filan sürdü. Kenar iplerini çapraz bağladım. Kullanışlı olur mu olmaz mı diye endişelendim aslında ama o hasır örgüler gerçekten bir bütünlük oluşturabildiler, resimdekinden daha güzel aslında valla ve en önemlisi kızımcığımlarım çok sevdi. Hatta benim yaptığıma inanmadı da resimleri gösterdim. Denemek isteyen olursa yada ben de ilerleyen zamanlar içinde "aaa büle bişiy de yapmışım" diye hatırlamak üzere burada bu da olsun istedim. Babaanne de saçaklarıyla 2 m. olan atkıyı bitirdi, o da çok güzel oldu. E bi tane de istediği renk ip alın da  küçük kızıma öreyim diye tutturdu hatta, çarşamba akşamı pudra pembe bi ip daha aldık, giderken arabada bile ördü bitirdi, onu da Zeynep kızımcığımın boynuna doladık, teşekkür ettik.

Bu ip alma fasıllarında birkaç nane daha yemedim değil. "Aaaa bundan ne güzel örgü yastık olur, aaa bundan ne güzel bi atkı daha olur, aaa etamin işlemeyi çok özledim" vs derken, halen bir kolunun yarısını örüp bıraktığım siyah hırka da durur iken ben yine evi bir sürü malzemeye boğdum. Şimdi siyah hırka, yeşil atkı ve etamin yastık başlanmış, 3 yarım iş şeklinde daha bekliyor, Allah'tan örgü yastığa henüz el atmadım. Yani en en en değiştirmek istediğim huyum bu iken üstelik, sürekli bir değişik iş peşinde koşup, sonra da o da yarım bu da yarım diye sinirlenmekten sanırım hiç kurtulamayacağım, elimde değil, tutamıyorum kendimi. Neyse işte bu da böyle n'apimm ;(

Bugün öğle arası eve gittiğimde, akşama taze fasulye yaptım, et yerine enginar denedim bu sefer. Küçük kızımcığım kadınbudu köfte hariç kırmızı etten hiç hoşlaşmadığı için ama ama bana göre yemesi de lazım geldiği için, eti ya bulgurun, ya pirincin vs içine saklayıp yemek uyduruyorum hep. Bu sefer enginarı da sulu yemeklerde et yerine yemeyi sevdirebilirsem ne mutlu olacağım. Çünkü enginarı da sadece iç bakla ile zeytinyağlı pişirirsem yiyor, başka da yemiyordu. Halbuki ben tümünden, yaprakların arasına bile minik minik kuşbaşılı beyaz pirinç içi ile dolmasına bayılıyorum. Evde benim sevdiğim bir şeyi de çocuklar yemiyorsa yapmıyorum doğrusu ve özlüyorum aslında. Mevsiminde çıldırmış gibi enginar yığıyorum eve. Tüketemediklerimizin çanağını alıp dondurucuya atıyorum, geçenlerde bi baktım neredeyse 70 tane çanak enginar var dondurucuda. Hemen tüketmek üzere başka şeyleri de bir an önce uydurmam gerekiyor zira mart gibi artık tazesine geçeriz herhalde.

Ha öğlen, ekşi maya ekmek hamuru yoğurup kabarmaya bıraktım ve köyden gelen sütü kaynattım. Akşam eve gidince hooop ekmek fırına, süt yoğurt olmaya gidecek. Bir süredir kombiyotik yoğurt da yapıyorum, tadını probiyotikten daha çok sevdi bizimkiler aslında. Hazır maya şaselerinden bir kere yapıp en az 5 kez de yoğurttan yoğurda mayalayarak yapıyorum bunu da. Faydalı bakterilerin bağırsaklarımızda yaratacağı mucizelere sonsuz bir inançla ve keyifle. Denizli'de iken 3 gün boyunca dışarda yemek yemekten öyle sıkıldık ki. Aslında evdeyken yapmıyoruz, arasıra yapmış olursak keyifli olabilir mi diye düşünmüştüm ama ııı ıııh. Bizimkiler çorba bile içemiyorlar dışarda. Zaten büyük kızımcığımın 

Pazartesi-salı akşamları paso masterchef izleyip, örgü örmeyi çok seviyorum, umarım iki haftadır, misafirimiz nedeniyle yapamadığım bu rutine bugün giriş yapabilirim. 

Yılbaşı geliyor, ağaç da çıkmalı, süslenmeli artık.

E bayaaaaa da çok yazmışım, gidiyom ben ;))