diyet durum filan

Kafayı taktığım(!) zayıflama işiyle ilgili olarak okuduğum bir kitap var şu aralar. Atlayarak okuyorum ama bazı yerlerine çok da hak veriyorum. Sorunum yanlış kodlama galiba. Öyle yazıyor. 30 sene, şişmanlayayım diye bilinçaltımda çok telkin var ve bence de halâ duruyor onlar. Bunu çözersem daha hızlı gideceğim galiba.Becerebilir miyim, bilmemekle birlikte. Misal 15 yıldır eklem sıvı kaybı yaşıyorum ama hiçte böyle kilolu değildim yinede. Tüm faaliyetlerime devam ediyordum. 2 yıl önce gittiğim bir doktor röntgenlerimi gördükten sonra "valla nasıl yürüdüğüne hayret ediyorum, çok acı çekiyor olmalısın" dedi ve ben ondan beri yürümüyorum desem yanlış olmaz. "Dizlerin sahildeki kumlar gibi ufalanmış, ödem de yapmış, zorlama" dedi bi de. O korkuyla oturdum, kalmadım, kalkmayınca malum sonuç oldu. Bugün bu inanışımı da yıkmaya karar verdim. O cümleyi duyana kadar acı çekmiyordum çünkü, ertesi günü acı çekmeye başlamıştım. "Eğer başarabilirsem" de demeyeceğim aslında "evet o kodlamalarımı tersine çevireceğim başaracağım. Biraz uzun sürebilecek ama neticelenecek, ideal bedenimle ömür boyu mutlu yaşayacağım" diye bir motto yerleştirdim. Bunu deneyeceğim. Zira 15 gündür sadece 1,5 kilo verebildim ve en az 20 kilo daha vermem gerek. Bir de şu kodlamam vardı, o da yanlışmış aslında; "yürümediğim için zayıflayamayacağım."Yani yürümek fikrine odaklanan bilinçaltım, yürümediğim için bilinç düzeyimde zayıflama meydana getirmiyormuş. Mantıklı geldi. Deneyeceğim. Bi de şunu demek lazımmış, "ben Mayıs sonuna kadar 60 kg'ya ineceğim" gibi. Gerçi ne dersen de bunun eni sonu ünüğü tutmaktan geçiyor, onu da biliyorum ;))
Etkilendiğim kitap şu;

Karbonhidrat tüketmemek, gerçekten enerji sınırlaması getiriyor. Bunu yulafla bir miktar yerine getiriyorum. Hafta başı izin alıp, biraz yürüme alıştırması yaptım. Bir arkadaşımla buluştum, kahve içtik ve yürüdük. Dönüşte kızımcığımı okuldan aldım, eve geldik, mutlu hissettim. Dün de yapacaktım ama şiddetli yağış sebebiyle yapamadım, izin de boşa gitti o bakımdan.
Cumartesi akşam arkadaşım Filiz'le buluştum, akşam yemeğe gittik. Marina'da bir balık restorana. Hadi dedim, şu biten ama dikilmeyen siyah hırkayı dikip, onu giyeyim. Diktim, bitmiş oldu, giydim, çok da sevdim çünkü sıcak ama 220 gr.bir hırka oldu.

Kardeşime örmeye çalıştığım hardal kazak da bi miktar ilerledi akşamları. Aslında üzerine bi süsleme de yapasım var ama bakalım, ne zaman bitecek de, ne zaman yapabileceğim, yoksa vaz mı geçeceğim, bilmiyorum.
Yemekte bi meze getirdiler, çoook beğendim. Dün akşam da bizimkilere yaptım, keyifle yedik. Dolmalık kurutulmuş biberi, üzerine azcık zeytinyağı sürüp, ızgara ayarında fırına atıp gevretiyorsun (gevresin ama bayağı)ve az sarmısaklı yoğurda bandırıp, çıtırdata çıtırdata yiyosun. Biberin fırınlanmış kokusu cezbedici geldi bize, dedim adamlar boşuna menüye koymamışlar ya. Şöyleydi son anda çektiğim resim,

Başka n'aptım, cuma günü küçük kızımcığımın arkadaşlarına da götürdüğü sable bisküvi keyifle yenmiş. Pazartesi "yine getirdin mi?" diye sormuş arkadaşları, akşam anlattı. O ders çalışmaya çıkınca hadi bi sürpriz yapayım dedim, iki tepsi bi daha yaptım. Dün götürdü, "annem sizin için yaptı" demiş, çok duygulanmış isteyen arkadaşları, hatta birinin gözleri dolmuş "ilk defa bir şeyi, birisi ben istedim diye yaptı, biliyor musun" demiş, aman nasıl içlendim anlatamam. Var öyleleri, ev hanımı, akşama kadar boş ama tövbe yapmazlar böyle şeyler. Anlamam ben bu türleri. Neyse işte dün akşam keyifli keyifli anlattı konuşulanları ben de keyifle dinledim.

Bugün hava buzzzz.
Büyük kızımcığım yılbaşına gelsin diye dua etmekteyim.
Hadi öptüm