Toprak ana gebe...

Bugüne kadar hiç farketmemiştim.
Dün, biraz daha ılınan havada bahçemizdeki çiçekleri sevmek için çıkarken;
-Dur!
...dedim kendime, ani bir hissiyatla.
.........
-Dur! Paldır küldür basma! Toprak ana gebe şimdi...

İrkildim.
Avuçladım elimin altındaki toprağı;
... severek, incitmemeye özen göstererek, saygı duyarak, koklayarak...
Sordum:
-Sana dokunan çiftçinin hasat ettiği neydi?
-Mutluluk muydu yoksa? Mutluluk muydu yoksa, söyle Toprak Ana!
Tam o anda, üzerindeki  minnacık yuvadan bir karınca çıktı.
Isınmış gibiydi, bahara seviniyor gibiydi, bana "şişşşt, sessiz ol!" der gibiydi.
Sustum.
Toprak Ana gebeydi. Paldır küldür üzerine basmamak, bas bas da bağırmamak gerekiyordu.

Anladım.
Ondan ne kadar uzaklaşıldıysa o oranda artmıştı şiddet, bağnazlık, kavga, küfür.
İlginçti de.
Geri dönülen yer de hep oydu.
Toprak.

Eve döndüm.
Önceki gün biten plastik yoğurt kabını yıkamıştım, pikniğe gittiğimizde içine birşeyler koyarım diye.
Su doldurdum içine.
Elimle serptim suyu toprağa. Birdenbire dökemedim, canı acır mı diye. Usulca dokundum ona.
Anladı beni.
Evet evet anladı.

Bana anlattıklarına, bana öğrettiklerine, kıymetine, sevgine, hele hele de yağmurla ıslanmış kokuna, her zaman minnet duyacağım toprak ana.
Ta ki sana yeniden kavuşana dek.

Tüm kadınlara adanmıştır...
Ecece-2012