27 Ocak 2011 Perşembe

Ölen işçilerimizin ardından

Yazıyor  ki gazeteler;

Yoksulluk nedeniyle 8 yıl önce Beypazarı'na göç ettiklerini belirten Meryem Eyebe,
-Tarım işçiliği yapıyorduk. Kazanın olduğu minibüste koltuklar bile yoktu. Çocuklarım çok zor şartlar altında çalışıyorlardı. Okutamadığım çocuklarım koltukları olmayan minibüste tahtalar üzerinde işe gidiyordu. Ben bu acıya nasıl dayanırım. 5 yavrumu birden kaybettim" demiş.

Ben bir anayım dostlar.
Meryem de bir ana.
Ben çocuklarımı çok şükür ki -şimdilik- okutabiliyorum okutabilmesine de; Meryem'in acısı gönlümün en derin yerini dahi sızlatıyor.

Acının büyüklüğü bilirim ki tarife sığmaz.
Bilirim ki bu acıya yürek dayanmazzzz...
Sadece;
Yüreğimin -hepimiz yüzünden aslında- 11 kez bıçaklandığını bilirim de, başka da birşey bilmem.
İşte buna da yürek dayanmazzzz.
Allah rahmet eylesin.

1 yorum:

Zennube dedi ki...

hayat o kadar zor ki...