14 Ocak 2010 Perşembe

İşte hayat

Anladım ki, mevcut iş şartların içerisinde, eğer bir konuda kendini gerçekten uzman hissediyorsan kimseyi sevmen ve kendini sevdirmen olası bile değil.



Kimi kıskançlıktan, kimi cahillikten, kimi de korkaklıktan sevmez seni. Kimi de aklını seninkine eşdeğer tutar ve seni geçme yarışına girer, anlayamazsın.


Aynı çuvala girmek istemezsin “bak gördün mü, kaçtı” derler, aynı çuvala girmeyi düşünsen aynada yüzüne tükürürsün hâlbuki.


Hiçbir şey senin umurunda değildir oysa anlamazlar…


“İşte hayat” böyle sürer gider.


Dönüp bakarsın arkana, bir arpa boyu misali…

3 yorum:

hasretsenfonileri, dedi ki...

bir arpa boyu da bir mesafedir karıncaya!! Çalışkanlığına ve mantığına övgüler düzdüğümüz.

suskunbiradam dedi ki...

Şu kestirmeden yazışlarına hayranım... Lafı dolandırmıyorsun.

Yine güzel bir tespit...

Selamlar..

tufan dedi ki...

Güç her zaman korkutur Ecehan.

Zaman zaman bunu kendi evinde,kendi eşinde bile hissedersin.

Başarılı insanların yoluna her zaman çukurlar kazılır,her zaman eteklerindeki ağırlığı hissedersin.

Aynı çuvaldan vazgeçtim,aynı havayı bile solumak zor değilmi?
Şu yazdıkların aslında yaşadığımız ülkeninde bir resmi,dönüp bakınca ardına bir arpa boyu misali.

Dilerim etekler vede paçalar özgürce savrulur.


Saygılar sevgiler.