Damak anahtarı

Hayırdır inşallah...
Bir süredir rüyamda üstü dualı bi büyükçe anahtar görüyordum. Çok rüya peşine koşan biri de değilim ama sık sık gördüğüm için ara sıra aklıma da takılmıyor değildi "bu ne demek acep ki?" diye.
Bir kaç gün önce eski ürünler satan bir mezata tesadüfen facebook üzerinden bakarken şırrak diye o anahtar gelmez mi ekrana? Ben bi şok... "Alayım" dedim, "satıldı" dediler. "Almam lazım valla benim bunu, ben bu anahtarı rüyamda görüyorum" dedim, sağ olsun mezat sahibi arkadaş, alan arkadaşa "size başka göndereyim, biraz öncekinin yerine olur mu?" dedi, "olur" dedi adamceğiz de. Böyle bi meşakkatli süreç sonunda aldığım anahtar geldi. Üzerinde sanırım Kelime-i Tevhid yazılı. Yanında bi anahtar da hediye etmek istemiş mezat sahibi arkadaş, "rüyamda görüyorum" deyince etkilenmiş.

Etkilendim elime alınca ben de, yeniden... Bilgim bunu anlamlandırmaya çok yetmese de "hayrolsun inşallah" dedim, diyorum. Lakin n'apcağımı da bilemedim. Bi yere mi asayım, bi dolaba mı koyayım bilemedim. Peki bunu niye yazdım; yazmasam olmayacak kadar kaç gündür aklımı meşgul ettiğinden.
Ben çocukken, şimdiki gibi böyle çelik kapılar filan yok iken ;) büyük tahta kapıların anahtarlarından hariç bir de "damak/damah anahtarı" denen, neredeyse her evde bulunan ve neredeyse her kapıyı açan bi tür böyle anahtarlar olurdu, büyücekti boyu diğer anahtarlara göre. Anahtarını unutan ev sahibi, komşusundan damah anahtarı ister, pıt diye açardı kapısını. Ve mesela üniversite okumaya gidene kadar ben, tek bir hırsızlık olduğunu hatırlamıyorum mahallemizde. Şimdi anlatırken çok basit bir detay gibi görünse de, "aman Allah'ım, ne güzelmiş, ne güzel şeymiş güven duygusu içinde yaşamak, ne şanslıymış dedelerimiz, ninelerimiz" demekten alamıyorum kendimi.
Bırak evi barkı, çocuk çoluğu; kedimizi, köpeğimizi emanet edecek kadar güvenmediğimiz bir toplum haline gelirken acaba hakikaten nerede eksik yaptık da, dünyanın harika değerlerinden biri olan "güven duygusunu" kaybettik? Ne zaman getirdik güvenmeyi lüks haline?
Gün geçmiyor ki sosyal medyada, haberlerde vs. hayvan, çocuk, engelli, kadın tecavüzlerine rastlanmasın. Gün geçmiyor ki caniler, bir de üstelik en yakın çevredekilerden ve hatta aileden çıkmasın. Bu çok üzücü.
Bir anne olarak ben çocuğuma her gün "aman yavrum dikkat et, aman yavrum temkinli ol, aman yavrum kimseye güvenme, aman yavrum kimseyle yalnız kalma" demekten insanlık adına utanç duysam da, diyorum. Bu kahredici...
Keşke böyle olmasaydı... Ya da en azından bunu düzeltmek adına elimden gelen bir şeyler olsaydı.
Ezcümle...
Kandiller önce "güzel ahlak" duygusuyla sindirilmeli ve doyasıya kutlanmalı ki mübarek olmalı diye düşünüyorum.
Bilmem anlatabildim mi?