5 Temmuz 2010 Pazartesi

Yaşadığım hayat

Tanrım, herşey bu kadar mı yolunda gider?
İnsanın hiç mi ona, buna, şuna borcu olmaz da refah içinde yaşar gider?
Tanrım insan hergün geberinceye kadar mutlu mu olur?
Kariyer desen âlâ, para pul desen _ok gibi diyebileceğim kadar gani, yediğim önümde yemediğim ardımda, güzellik desen aynalara bakamıyorum valla yani o derece mi olunur be kardeşim?
Çocuklar desen herbiri birer mücevher, bak bak ışıldamasından gözlerin kamaşsın. Harika başarılı okullar haldır haldır burs teklif ediyorlar, bir kuruş çıkmıyo cebimden, ay valla bazen huzursuz oluyorum da tüm okula çiçek böcek falan yolluyorum mahcupluktan. Ama çocuklar da zehir, daha 99 almadılar, "yorulmayın bu kadar, herşeyiniz hazır" diyorum ama dinlemiyolar ki. Ellerinden kitap düşmüyo, kültür gırla gidiyo.
Arkadaş desen amanın hepsi birer dost ki nasıl dost anlatmakla anlatılmaz. Dedikodu denen şey sıfır, çekememezlik desen hiç adı duyulmamış sıfatlar.
Bir giydiğimi bir daha giymek mi? Hadi canım, bizim evde çamaşır makinesine ihtiyaç yok, ikinci kere kullanmıyoruz hiçbişeyi.
Bulaşık makinesi falan da yok, gerek yok.
Aşk desen pupa yelken. Geberiyorum derler ya hani, hah işte aynı öyleyim. Sevgili hediyelere boğuyor, paket açmaktan ellerim büzüşüyor.
İnsan her gün mü çiçek dolu bir ofiste oturu ya Hû?
Ev desen saray yavrısı.
Stres mtres o da ne ayol, o kadar uzak ki bana bu sözcüğü duymak bile feci şaşırtıyor beni.
Başarı resmen kovalıyor ardımdan üstelik.
"Aman ya, valla yeter artık" diyorum çoğu zaman, nafile... Etrafımdaki herkes öyle mutlu öyle mutlu "şaka gibi"
AB'nin peşinde koştuğu bir ülkenin vatandaşıyım. Dağ taş petrol fışkırıyor, o kadar ki dönüp yüzüne bakmıyoruz maaşallah!
İnsanlar hep kardeş, barış tütsüleri yakılıyor her köşede.
Polis teşkilatı, ordu mordu yok burda. Gerek duymuyoruz çünkü.
Bi markete girdiğimde beni tutabilene aşkolsun. Fiyat miyat bakmam aldıklarımı sepetlerime doldururken.
Eve, işe ne biliyim bir yere mi gidiyorum mesela, sağa baksam çiçek korusu, sola baksam alabildiğine orman.
Toprak insan kabul etmiyor bünyesine.
İnsanın çevresinde bir tane mi hasta insan olmaz be kardeşim? Herkes pür-i sağlık. İlaç, tedavi falan filan bana çok uzak kelimeler.
Devletim tam bir düzen içinde çalışıyor, ne kuyruğu, ne çilesi girdiğim heryerde -emredin hanımefendi! diye karşılıyorlar beni.
Bazen düşünüyorum, cennet bile bu kadar güzel mi acaba? diye valla -tü tü tü tü günaha da girmeyeyim de-
Anladığınız üzere mikemmel bir yaşantım var.
Oy ne kadar şanslıyım, aman ne kadar şahane yaşamak.
Aman da iyi ki bu dünyada yaşıyorum, ben ölmem valla.
Ay daha ne çok şeyim yazacak ama ellerim uyuşmaya başladı, kıskanmayın sakın.
Bla bla bla...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(Bu mudur kuantum? Yeteri kadar poziitif olabildim mi? Şimdi herşey böyle mi olcak?)

5 yorum:

Gordion960 dedi ki...

Değilmi ama,,,bu kadar da aç gözlü olmamak lazım :-))

Newbahar dedi ki...

Bu kadar abartılı olmasada, bazen bişeylerin yolunda gitmesi beni hep endişelendirir...
Daha ötesi korkutur sevgili dostum.

tufan dedi ki...

Zor bir geceydi galiba...

Yok be, istemem vallahi,batar bana böylesi rahat şekeri kaçmış hayat,istemem...

Sevgiler.

Adsız dedi ki...

Bunlar herkesin temmennisi olsa gerek,ancak bu anlatılan yaşam bende olsa tek kelime şiir bile yazamazdım sanırım.
Sevgiler saygılar yüreği kocaman yarenim Ecehan
Her ne dilersen kalbince olması dileklerimi sunuyorum.
Musahip

O.K.A.- MAVİ TUTKU dedi ki...

Bu kuantum kendini iyi hissetmekten başka birşeye yaramıyor..yok evrenden isticekmişsin evren vericekmişmiş.

Of ki of..