Öyle işte...Tembelimsi...

Gün içinde akşama bir sürü şey planlamış ve hiç bir şey yapamamış olmaktan sıkıldım. İş sonrası duş, yemek benim bütüüüün enerjimi silip süpürüyor neredeyse, niye böyle diye araştırıyorum da aslında ama dişe dokunur bir sonuca da ulaşamadım. Hal böyle olunca da adına tembellikten başka isim de yakıştıramadım.
Evet tembelim...
Neyse işte dün hiiiç yemek yapasım halen yok olduğundan görevi babacığa devrettim, sağ olsun halletti bi şeyler... Üstüne bir de karşı komşum elinde tavayla bahçede belirdi, misler gibi mezgit kızarmış getirmiş bize de tadımlık. Mükemmeldi gerçekten.
Yemekten sonra ben o koltuk senin, bu koltuk benim gezme serüvenimi ise elimde daim tuttuğum ama günlerdir tek sayfa okumadığım kitabımla tamamladım. Tanrıların Arabalarını okumaya niyetliyim epey bir süredir diye küçük kızımcığım geçen hafta gelirken getirmişti. Tık yok bende...
Yarın kısmetse memleketime yolcuyum... Valiz hazırlanmadı, dün planlanan nane kavanozlama işi de yapılmadı, yazlık-kışlık devir daiminin ucundan başlamamız dolayısıyla odalar da kısmî olarak yayıntılı... Ev işlerini boşver hayatını yaşa diye bir felsefe okudum şu aralar yada okumadım da uydurdum ne bileyim, öyle işte...
Ekmek dışında yaptığım tek şey akşamları eve gidince bahçede mümkünse çıplak ayak dolaşmak... Minik ayva ağacımın yeni ve ilk defa açan çiçeklerini izlemek... Bahçeyi bi renk kombinasyonuna çevirmek...
Der kaçarım...