Maral...

Gün içindeki sorumluluklarım çok fazla.
Yirmi yılın verdiği tecrübe ile her ne kadar sakin atlattığımı düşünsem de günü, acısı akşamları çıkıyor.
Gün içinde kurduğum hayalleri gerçekleştirmek faslı fısssssssssssss sesi çıkararak sönüyor yemek teranesini hallederken.
Umarım en kısa zamanda zindelik perilerim geri gelirler ben de o üretken dönemlere geri dönerim.
Bu akşam çoook sevdiğim öğretmen bir arkadaşım olan Maral'ın veda yemeği var. Tayin istedi, gidiyor buralardan, şimdiden çook özleyeceğimi biliyorum bal gibi.
Zor günler geçirdi, kimini atlattı kimi içinse elinden geleni yapıyor.
Akşama ona vermek üzere bir sürpriz hazırladım, umarım beğenir.
Kaligrafi çalışmalarımdan, şu an ki ruh durumuna uygun olan bir tanesini çerçevelettim.
Resim kalitesi çok düşükte olsa sabırsız ruhum gitmeden önce size de göstermek istedi.

Tüm sıkıntılar biter, mis gibi aydınlık günlere yol alır inşallah Maral...

Çerveyi çok beğendim, yıpranmışta olsa görünen tarafı, ardında çok sağlam ve dümdüz bir zemin var. Tıpkı onun yüreği, duruşu gibi, uyduğunu düşündüm.

Eveet...
Zor şey ayrılmak sevdiklerinden. Ama bazen insan mecbur kalıyor, daha doğrusu bakıyor ki karşısındaki için tebdil-i mekânda hayır var, susuyor, "olsun, git sen, birbirimize gider geliriz" li cümleler yelken açıyor gözlerine.
Hele bu kişi, en zor anlarında ansızın düşünmeden yanında olacak kadar aslan yürekli ise.
Git Maral!
Bir de özlemeyi deneriz n'olucak ki?