"Hayatımı yazsam roman olur"
Kiminki olmaz ki be ya?
Koskoca bir söz: Hayat
herbirimizin farklı farklı yaşadığı,
herbirimizin aynı acılara maruz kaldığı,
herbirimizin ortak duygular yaşayabildiği,
herbirimizin nasıl başladığını hiç hatırlamasak, nasıl ve nerede biteceğini hiç bilemesekte sanki bir mecburen durumu -adını ömür koydukları- yaşadığı,
herbirimiz için çoğunlukla pişmanlık ya da çoğunlukla mutluluk muhteviyatından ibaret sandığı,
herbirimizin farklı sıfatla tanıma dürtüsünde olduğu,
herbirimize verdikleri ve aldıklarıyla -adını kader koydukları- zamanı tükettiği,
herbirimizin sevsek mi sevmesek mi diye düşündüğü,
herbirimizin ayrıldığı -adını ölüm koydukları- anası, babası, çocuğu, kardeşi, sevgilisi, karısı, kocası, teyzesi, halası, amcası, dayısı üzerinden şu ya da bu şekilde hâlâ bir bağ kurmaya çalıştığı,
herbirimizin tek kişilik dev bir tiyatro gibi oynadığı,
herbirimizin hergün yeni bir kısa metraj film çalışması yapar gibi özendiği,
herbirimizin bazen en tanıdık yanında bile yabancılaştığı,
herbirimizin süslü püslü laflarla kelimenin sözlük anlamının bile başını döndürdüğü,
herbirimizin kimi zaman üşüdüğü, kimi zaman yandığı,
herbirimizn bunca kalabalık arasındaki yalnızlığı,
herbirimizin yediği ekmek içtiği su sandığı,
offff...
Sen ne kelimelere ne de cümlelere sığarsın hayat.
Dolmuyorsun bir şekilde istenildiği gibi,
Doymuyorsun ne acıya ne de kahkahaya,
Ne masum bir yavruya acıyorsun,
Ne adınla ardında bıraktıklarına.
Çözemediler seni, çözülmezsin çünkü.
Kimi zaman çözdüm onu diyen olur, çözülen şeyin kendi tutsaklığı olduğudur bilmediği.
Vesaire, vesaire, vesaire.
Ama ben çözdüm seni.
En nihayetinde sen, tek dişi kalmış bir canavarsın.
