Yahu çok seviyorum ülkemi aslında. Ama neredeyse her gün ağlatan, yürek çarptıran haberlerden, her türlü krizden öyle bıktım ki. Bazen düşünüyorum, hayatımı yeni kurmaya başladığım yaşlarda olsaydım kalır mıydım, gider miydim diye. Kaldı ki, hakikaten enfes bir yerde yaşıyorum, ben bile böyle düşünüyorsam kim bilir bütün bu zorlukları bir bir yaşayanlar ne düşünüyorlar...
İlk şehit haberinden itibaren yaptığım her şeyden utanmaya başladım. Buraya yazmaya bile utandım, bizim orda bi laf var "herkes işi derdinde Fadiş gişi derdinde" diye. O misal.( Buradaki -gişi- koca anlamında, Maraş'ta sıkça kullanılır koca yerine.) Bugün benimle çok benzer duyguları yaşayan bir kaç arkadaşımın da yazılarını okudum. Tanışmadan sadece yazı diliyle tanıdığım ama mutlaka ortak bir takım duygulara sahip arkadaşlarla aynı düşüncelerde olmanın şaşılacak bir yanı olmasa da, bizi bu duruma düşüren her beceriksiz hamleye halâ şaşırıyor olmama da şaşırıyorum. Cümle karışık mı oldu bilmiyorum ama eğer öyleyse bile doğrudur zira kafam duman.
Neyse...
Şu ateşkes her ne kadar doğru, ucunda ne tavizler var yine bilemesem de, tek bildiğim hiç bir ananın yüreğine ateş düşmemesi, gerisi tırt. Umarım.
Bir süre işten güçten de soğudum. Hobilerimden bile. Ama sonra fark ettim ki depresyonla aramda kıl payı var, mümkün mertebe eski günlere dönmeye çabalıyorum.
Bahar bile bu yıl geç geliyor. Bahçedeki ağaçlar, çiçekler geçen yıla göre en az 15 günlük gecikmedeler. Dün, eriğin ilk birkaç çiçeği selam çaktı. Geçen yıl bu tarihte çiçeklenmeyen dal kalmamışmış, Facebook hatırlatıyor sağ olsun, bana kalsa dün yediğimi bilmiyorum.
Bodrum-Milas karayolu arasındaki Tuzla sulak alanına her bahar flamingolar göç eder, onlar için önemli bir alan. Bargilya da denir o bölgeye. Geldiler, enfesler... Efsaneye göre "tanrılar dünyayı parça parça, her noktasına özenerek yaratırlarken, tüm balıkların babası Eoltaran ve dağların kızı Peymesera tarafından dünyaya hediye edilmiş, büyük cennetin küçük bir parçasıydı Bargilya. Flamingolar biliyor işini yani azizim.
Büyük kızımın kazağını bitirmiştim bu arada. Geçen hafta geldiğinde giydi, şükür ki çok sevdi. Ben de sevindim. Nako Paris'ti ip, şiş 5 numara, 3 yumak bitmedi bile, beden 38, renk mantar.
Küçük oğluşa bi kazak başladım zira ablalarının varsa ve onun yoksa çok söyleniyor kendi kendine ;)) İçime sinmedi ve 25 renk hırkam az daha bekleyegosun dedim mecbur. Alize'nin Bambu içerikli baby best ipi. Nasıl yumuşacık anlatamam. Bundan sonra bebek ve çocuk örgüleri için kesinlikle tercih edebileceğim tür. Umarım bu hafta sonu bitiririm. 20 gün sonra gelecek olmalarına rağmen bi bu kazağı bi de ona kedi oyuncak örmeliymişim ve kargoya vermeliymişim, bekleyemezmiş. ;))
Akşamları fırsat buldukça da amigurumi kedi örmeye çalıştım tabi bıdığımın verdiği ödev olarak. Pekçok tarif var ama amigurumi dili çok karışık, anlayamıyorum, acemiyim. Açıyorum önüme bi resim yada geçiyorum Mualla'nın karşısına öre söke deniyorum. Bu sefer çok keyifli geldi yalnız bu iş, eskiden çok sıkılırdım. Birkaç deneme daha yapabilirm sanki, bakalım.
Geçen hafta sonu kızkardeşim, eşi ve çocuklar burdaydı. Büyük oğluşun bi estetik operasyon işi için tekrar Mutaf hoca'ya gittik, Nisan ilk günlerindeki ara tatile denk tarih kararlaştırıldı. 2 gün bile olsa nasıl iyi geldi gelmeleri anlatamam. Birlikte olta attık çocuklarla, bayılıyorlar buraya, kendilerine kalsa burada bizimle yaşamak istiyorlar. Nisan'da tekrar gelip bu sefer en az 1 hafta kalacaklar. Düşünüp düşünüp geleceklerine mutlu oluyorum, bir de operasyonu güzelce atlatırsak oh ne ala.
Kazasız, belasız, kedersiz bir hafta sonu olsun inşallah... Utanmayacağımız...
İlk şehit haberinden itibaren yaptığım her şeyden utanmaya başladım. Buraya yazmaya bile utandım, bizim orda bi laf var "herkes işi derdinde Fadiş gişi derdinde" diye. O misal.( Buradaki -gişi- koca anlamında, Maraş'ta sıkça kullanılır koca yerine.) Bugün benimle çok benzer duyguları yaşayan bir kaç arkadaşımın da yazılarını okudum. Tanışmadan sadece yazı diliyle tanıdığım ama mutlaka ortak bir takım duygulara sahip arkadaşlarla aynı düşüncelerde olmanın şaşılacak bir yanı olmasa da, bizi bu duruma düşüren her beceriksiz hamleye halâ şaşırıyor olmama da şaşırıyorum. Cümle karışık mı oldu bilmiyorum ama eğer öyleyse bile doğrudur zira kafam duman.
Neyse...
Şu ateşkes her ne kadar doğru, ucunda ne tavizler var yine bilemesem de, tek bildiğim hiç bir ananın yüreğine ateş düşmemesi, gerisi tırt. Umarım.
Bir süre işten güçten de soğudum. Hobilerimden bile. Ama sonra fark ettim ki depresyonla aramda kıl payı var, mümkün mertebe eski günlere dönmeye çabalıyorum.
Bahar bile bu yıl geç geliyor. Bahçedeki ağaçlar, çiçekler geçen yıla göre en az 15 günlük gecikmedeler. Dün, eriğin ilk birkaç çiçeği selam çaktı. Geçen yıl bu tarihte çiçeklenmeyen dal kalmamışmış, Facebook hatırlatıyor sağ olsun, bana kalsa dün yediğimi bilmiyorum.
Bodrum-Milas karayolu arasındaki Tuzla sulak alanına her bahar flamingolar göç eder, onlar için önemli bir alan. Bargilya da denir o bölgeye. Geldiler, enfesler... Efsaneye göre "tanrılar dünyayı parça parça, her noktasına özenerek yaratırlarken, tüm balıkların babası Eoltaran ve dağların kızı Peymesera tarafından dünyaya hediye edilmiş, büyük cennetin küçük bir parçasıydı Bargilya. Flamingolar biliyor işini yani azizim.
Büyük kızımın kazağını bitirmiştim bu arada. Geçen hafta geldiğinde giydi, şükür ki çok sevdi. Ben de sevindim. Nako Paris'ti ip, şiş 5 numara, 3 yumak bitmedi bile, beden 38, renk mantar.
Küçük oğluşa bi kazak başladım zira ablalarının varsa ve onun yoksa çok söyleniyor kendi kendine ;)) İçime sinmedi ve 25 renk hırkam az daha bekleyegosun dedim mecbur. Alize'nin Bambu içerikli baby best ipi. Nasıl yumuşacık anlatamam. Bundan sonra bebek ve çocuk örgüleri için kesinlikle tercih edebileceğim tür. Umarım bu hafta sonu bitiririm. 20 gün sonra gelecek olmalarına rağmen bi bu kazağı bi de ona kedi oyuncak örmeliymişim ve kargoya vermeliymişim, bekleyemezmiş. ;))
Akşamları fırsat buldukça da amigurumi kedi örmeye çalıştım tabi bıdığımın verdiği ödev olarak. Pekçok tarif var ama amigurumi dili çok karışık, anlayamıyorum, acemiyim. Açıyorum önüme bi resim yada geçiyorum Mualla'nın karşısına öre söke deniyorum. Bu sefer çok keyifli geldi yalnız bu iş, eskiden çok sıkılırdım. Birkaç deneme daha yapabilirm sanki, bakalım.
Geçen hafta sonu kızkardeşim, eşi ve çocuklar burdaydı. Büyük oğluşun bi estetik operasyon işi için tekrar Mutaf hoca'ya gittik, Nisan ilk günlerindeki ara tatile denk tarih kararlaştırıldı. 2 gün bile olsa nasıl iyi geldi gelmeleri anlatamam. Birlikte olta attık çocuklarla, bayılıyorlar buraya, kendilerine kalsa burada bizimle yaşamak istiyorlar. Nisan'da tekrar gelip bu sefer en az 1 hafta kalacaklar. Düşünüp düşünüp geleceklerine mutlu oluyorum, bir de operasyonu güzelce atlatırsak oh ne ala.
Kazasız, belasız, kedersiz bir hafta sonu olsun inşallah... Utanmayacağımız...
flamingolar çok güzel gözüküyorlar :)
YanıtlaSilben şahsen başka hiçbir yerde yaşayamam. hatta vaktinde çok iyi anlaştığım, huyunu suyunu beğendiğim birinin evlenme teklifini sırf gurbetçi diye kabul etmemiştim. bu coğrafya zordur. öyle sadece kendi iç dinamiklerini harekete geçirerek sorunları çözemezsin burada ama dünyada cennet varsa burasıdır. bence vatan uğruna can veren evlatları unutmamak demek, yaşamdam elini eteğini çekmek değildir ececim. biz hayata onların yerinede asılacağız. gördüğümüz yaşadığımız her güzellikte onları anıp dua edersek onlara, zannımca görevimizi yerine getirmiş oluruz.
YanıtlaSilkazaklar harika görünüyor canım . ellerine emeğine sağlık. depresyon yok yakışmaz bize. biz üreterek mutlu olan Türk kadınıyız. :)))
sevgiler.
operasyon geçmiş olsun. çok tatlıydı her şey anlattığın. kazaklar, kedi hihi. bahar ne güzelmiş. flamingo hikayesi deee. gişi ha haaa çokoş :)
YanıtlaSilEcecim bazen düşündüklerin benim aklımdan da geçmiyor değil ama bir an bazen kızgınlıkla bazen öfkeyle ne kadar bu düşünceye kalkışsam da olmuyor başka yerde yapamam gibi geliyor. Çok üzücü benim de dileğim artık bir tek canın bile kaybedilmemesi, gencecikler, bugünlere nasıl getirildiler ne emekle ne zorlukla ne sevgiyle, kimbilir kimlerin kuzularıydı onlar, allahım insanın yüreğini parçalıyor, ailelerini düşünemiyorum bile, birkaç elim hiçbirşeye gitmedi, buralara da uğramadım ama dönüp dolaşıp tekrar rutinini buluyorsun, devam etmek zorundasın, zihin o çöküntünün içinden bir şekilde tekrar çıkıyor, unutmuyorsun ama devam ediyorsun yaşamaya. Senin yer çok güzel ya şu filamingoları yakınen görebilsem keşke ne muhteşem ne zarif canlılar, hamarat kadın iki kazak da müthiş, ellerine kollarına sağlık mankene de yine en kocamanından bir maşallah.. öptüm çok ;)
YanıtlaSilBazen sözün söylenemediği, yutkunulan günler yaşıyoruz. Sadece artık bir şeylerin değişmesini umut ediyor insan yaşananlara dair. Flamingolar çok sevimli.
YanıtlaSilOğluşun operasyonu güzel geçsin.
YanıtlaSilKazaklar güle güle giyilsin.
Bahar ruhumuza işlesin.
Ülkemizde güç kimin elindeyse herşey onun etrafında dönüyor, diğerleri sadece figüranlık yapıyor. Farklı görüşte olanların birbirine saygısı yok, meclis bile çocuk parkına dönmüş. Neyse, analar ağlamasın artık ve ne olacaksa olsun. Yeter ki herkes mutlu olsun ve kimse bu cennet vatandan kaçmak istemesin
YanıtlaSil