Odamdaki klima açık, ısıtıyor.
Masamın üstündeki dizüstü bilgisayardan yazıyorum bunları.
Tüm gazeteleri alt üst ediyorum internetten.
Son Dakika:26 şehit, 22 yaralı yazıyor manşetlerde.
Ben sıcacık bir ofiste onların ölüm haberlerini okurken, onların bütün gece benim/bizim için belki soğuktan tir tir titreyerek, belki koşuşturmaktan sırılsıklam halde çatışma halinde olduklarını düşünüyor,
Utanıyorum.
Kadın halimle, u-t-a-n-ı-y-o-r-u-m!
Bu gece üç kez kalkıp, evlatlarımın üstünü örttüm.
Onları üşümesinler, huzurla yatıp kalksınlar diye Rabbime emanet edip yatıp uyudum tekrar.
Her genel duamda oldukları halde, geceleri özel olarak bizler için nöbet tutan Mehmetçiği de Rabbime emanet etmeyi akıl edemediğim için,
Utanıyorum.
Diyorlar ki; “metanetini koru, hakaretvari konuşma, öfkelenme, kızma, sadece dua et”
Yapamam.
Gözümüzün içine baka baka toprağa gömdükleri yiğitlerimin ardından, “elinize sağlık” der gibi kayıtsız kalamam, k-a-l-m-a-m.
Kalmaz da ne mi yaparım? En azından haklı öfkemi bir vatandaş olarak dile getirir ve tepkimi ortaya koyarım. “Koysan n’olucak?” demeyin, sen de koyarsan, o da koyarsa, siz, biz, hepimiz dillendirirsek bunu –belki, bir ihtimal- milyonların sesine kayıtsız kalmaz, kalmaması gerekenler.
Evet, giden geri gelmez ama en azından gidenler “uğrunda ölünecek bir vatan” için gitmiş olurlar, arkalarından, “…hain pusuda” diye başlayıp biten cümleler kurulmaz hiç değilse.
Hiç değilse, yarın, öbür gün, daha öbür günden korkumuz kalmaz.
Onun için bana bugün “öfkelenme” diyen herkesten ve insanlığımdan,
Utanıyorum.
İnsandır, tarihi yazan, değiştiren.
Ve sanıldığı gibi "makûs bir talih" değildir terör!
Haysiyetsizliklere, hatalara sessiz kalmak demek değildir "iyi yurttaşlık."
Koyun olmak demek değildir "vatandaş" olmak.
Bir olalım demek,"kışkırtmak" demek değildir.
Bir şehidimin anacığının acı haberi aldığı andaki görüntülerini veriyor resimler, kapının önünde ambulans bekliyor, o kadar aleni ki ananın başına gelecekler, düşünmüş getirmiş olmalılar. Ve evet, yanılmıyorla birkaç dakika sonra anacığım ambulansın kapısına yakın yerde toprak üstünde boylu boyunca yatırılmış, belli ki bayılmış,
Utanıyorum.
O ambulansı oraya götürmeyi düşünen akıllar, o canları keklik gibi, derme çatma binaya yolladıklarında başlarına geleceği düşünemedi mi, diye u-t-a-n-ı-y-o-r-u-m.
Bana kimse, vatanı korumak için böyle olmalıydı, o askercikler orada keklik gibi beklemeliydi” demesin. Biz yıllardır öğrendik ki, bir vatan böyle korunmaz, korunmuyor!
Diyorlar ki, “heronlarımız var, BBG evi gibi seyrediyoruz hainleri, bilmem kaç trilyonluk bütçe aktarıyoruz, şehitler ölmez vatan bölünmez, misliyle alacağız intikamımızı, ramazan diye vurmuyoruz mübarek ay geçince bakın görün, terörle mücadelemiz kararlı bir şekilde sürecek” vesaire, vesaire, vesaire.
Kararlı olmak konusunda yaptıkları tek şeyin, evlatlarımızı keklik gibi avlattıkları olduğunu görüyor, yaşıyor, utanıyorum.
Ne garip değil mi, yerin adı bile KEKLİKTEPE!
Beynim karıncalanıyor, damarlarım zonkluyor.
Ölen öldü, ya yaralılar?
Kim garanti edebilir ki onlara? "Yaşasalar bile gerçekten yaşayacaklarını"
İçlerinden biri yaşasa ve ben yarın onunla gözgöze gelecek olsam ne demeliyim? “Geçmiş olsun” mu?
İşte ben ne diyeceğimi bilemeyecek olmaktan bile,
Utanıyorum.
Gece gece kalkmışlar, benim toprağımda, benim yiğidime saldırmışlar, ortalık kan revan, analar evlatlarından önce toprağa girmiş; ben yine de öfkelenmeyeceğim öyle mi?
Hadi ordan!
Tam aksine bugün; öfkemi güncelledim!
Bu ülkenin başına kim bela olduysa, olacaksa onlara hem de nasıl öfkeliyim!
Pencereme bayrağımızı astırdım.
Şu saatlerde önceki gün şehit olan 5 polisimiz uğurlanıyor.
Arka araçta bir de ufacık çocuğu kurban vermiştik hatta.
Yine hain pusu idi, yine terördü adı.
“Devre dışı kaldığımız alanlardan biriydi o yer” diyor biri. Bre babam, devlet olarak senin devre dışı kaldığın yere benim yiğitlerimin ne iş vardı? Diye sormaz mı ana olan?
Ne demek? “Bize bu acıları yaşatanları Allah en kısa sürede helak etsin. Başka söyleyecek bir şey yok. “ Bu lafı ben bir sade vatandaş olarak edebilirim ama bir devlet erkânı edebilir mi? Ediyorlar işte,
Utanıyorum.
Ben bu dağın yeli değilim!
Ben askerimi, terör filminin bir figüranı etmeye kıyamayan anayım ana!
Ben, şehidimin bir dakikalığına kahraman ilan edildiği bu ülke için, dişimle, tırnağımla, arımla, namusumla ter dökerek didiniyorum. “İyi ki oğlum yok, oğlu olan düşünsün askeri de askerliği de” demeyi kansızlık sayarak yaşamaya çalışıyorum hem de.
Buna rağmen;
1 İsrailli için 1000 Filistinliyi salıverdiklerinde dün. “Vay be!” demiştim, Bire bin!
Şimdi düşündükçe, İsrail’in nasıl İsrail olduğunu çok daha iyi anlıyorum. Anladıkça da,
Daha çok utanıyorum!
Odamdaki klima açık, ısıtıyor.
Masamın üstündeki dizüstü bilgisayardan yazdım bunları.
Son Dakika:24 şehit, 18 yaralı yazıyor manşetlerde.
Melun ve fakat beklenen saldırının üzerinden neredeyse 10 saat geçmiş, daha kaç ölümüz kaç yaralımız varmış ondan ve durumlarından ve isimlerinden bile emin olamamışken hâlâ,
Ve önümüzdeki birkaç gün içerisinde öfkemizi yenip, kimin daha iyi dans ettiğine pür dikkat kesileceğimizi adım gibi biliyor,
Bildiklerimden utanıyor, daha çok öfkeleniyor ve kapatıyorum…
