Daha dün gibi geliyor kollarıma alışım ama evet zaman geçiyor, kızlarım büyüyor.
Bunu izlemek ve her anı bu farkındalıkla yaşamak şahane geliyor bana.
Bir yandan da korkutuyor.
Allah kısmet ederse şurada birlikte geçirebileceğimiz sayılı seneler kaldı. Sonra -umarım ki- üniversite hayatıydı, meslekti vesaire derken uçup gidecekler yanımdan, benim de uçtuğum gibi.
Bu sebeple her gün kendimi tekrar planlıyor, her anın tadını çıkarmaya ve güzel anılar biriktirmeye çalışıyorum onlarla.
Zaman çok kıymetli. Daha doğrusu benim o akıp gidişini kontrol edemediğim zamana sıkıştırmaya çalıştığım şeylerim kıymetli. Bu yüzden aldığım/aldıkları her nefes, minik bir tebessüm, onları sevindirecek minik sürprizler vesaire derken benim de doldurmaya çalıştığım zaman kıymetleniyor.
Doyasıya olmasa da kendi çocukluğum gibi, şartların en üst düzeyinde doyasıya yaşatmak istiyorum bu değerli yılları, ayları, haftaları,günleri, saatleri...
Resimlere bakıyorum, bir yıl öncesiyle bile öyle farklılar ki!
2010 yılında Elifim 5.sınıfı bitirirken,
2012'de Zeynebim 5.sınıfı bitirirken,
Nefes alıp vermek çok kıymetli... Onlarla nefeslenmenin keyfi ise paha biçilemez.
Tercihler de değişiyor tabi bu büyümeyle orantılı.
İki sene önce her boş zamanda lunaparka gitmeyi isterlerdi, şimdi Kahve Dünyası'na gidip sohbet etmek istiyorlar bizimle.
Elif, daha bir abla abla dinliyor artık kardeşini, daha müsamahakâr.
Şimdilik çok şükür ki, onlar da güzel anılar biriktirmeye bayılıyor, her yaptıklarından, her sohbetimizden tad alıyorlar.
Şu Zeynebin yerini,
Şu Zeynep alıyor gerçi ama fırlamalık aynen devam ediyor ;-)
Ne güzel anne şey anne olmak, anneyle yakın olabilmek.
Arkadaşça konuşabilmek ama anne olabilmek her yönüyle.
İyi ki varlar.
Bunu izlemek ve her anı bu farkındalıkla yaşamak şahane geliyor bana.
Bir yandan da korkutuyor.
Allah kısmet ederse şurada birlikte geçirebileceğimiz sayılı seneler kaldı. Sonra -umarım ki- üniversite hayatıydı, meslekti vesaire derken uçup gidecekler yanımdan, benim de uçtuğum gibi.
Bu sebeple her gün kendimi tekrar planlıyor, her anın tadını çıkarmaya ve güzel anılar biriktirmeye çalışıyorum onlarla.
Zaman çok kıymetli. Daha doğrusu benim o akıp gidişini kontrol edemediğim zamana sıkıştırmaya çalıştığım şeylerim kıymetli. Bu yüzden aldığım/aldıkları her nefes, minik bir tebessüm, onları sevindirecek minik sürprizler vesaire derken benim de doldurmaya çalıştığım zaman kıymetleniyor.
Doyasıya olmasa da kendi çocukluğum gibi, şartların en üst düzeyinde doyasıya yaşatmak istiyorum bu değerli yılları, ayları, haftaları,günleri, saatleri...
Resimlere bakıyorum, bir yıl öncesiyle bile öyle farklılar ki!
2010 yılında Elifim 5.sınıfı bitirirken,
2012'de Zeynebim 5.sınıfı bitirirken,
Nefes alıp vermek çok kıymetli... Onlarla nefeslenmenin keyfi ise paha biçilemez.
Tercihler de değişiyor tabi bu büyümeyle orantılı.
İki sene önce her boş zamanda lunaparka gitmeyi isterlerdi, şimdi Kahve Dünyası'na gidip sohbet etmek istiyorlar bizimle.
Elif, daha bir abla abla dinliyor artık kardeşini, daha müsamahakâr.
Şimdilik çok şükür ki, onlar da güzel anılar biriktirmeye bayılıyor, her yaptıklarından, her sohbetimizden tad alıyorlar.
Şu Zeynebin yerini,
Şu Zeynep alıyor gerçi ama fırlamalık aynen devam ediyor ;-)
Ne güzel anne şey anne olmak, anneyle yakın olabilmek.
Arkadaşça konuşabilmek ama anne olabilmek her yönüyle.
İyi ki varlar.
