11.07.2019

Ne çok oldu yazmayalı. Aslında yazmayı ne kadar çok sevdiğimi biliyordum da yazmaya ihtiyaç duyduğumu hissettim birde bu arada. Parmaklarım yazmaktan vazgeçtiği zaman hayatın anlamının azalacağını hissettim. İyi bişey mi bilmiyorum.
Kerelerce yazdım bu süre içinde ama okudum, yayınlamayayım dedim. Ruh sıkıcı geldi. Sıkkındı ruh.
Yeniden değişen, kısmî açıdan bakınca tepetaklak olan iş yaşamımda yeniden yeni bir dönemeç döndüm/dönüyorum. Belli bi yaştan ve zaten her türlü aşamaları tatmış/yaşamış olduktan sonra son 3 yıldır neredeyse senede bir başıma gelen kurumsal değişiklikler artık beni çok yordu. "Niye böyle oluyor?" sorusunu kendime sorduğumda ise, cevapları aslında biliyor olmaktan üzüntü duydum. Başka türlü olmanın yolunu bilmiyor değilim oysa, sadece o yolu tercih etmiyorum. Hal böyle olunca da sessiz sedasız kendi yüklerimin altında kalıyorum. Sessiz çığlıklar atar hali. Dışarıdan ne kadar durgun, ne kadar sakin karşıladığım görünse de itiraf ediyorum ki blogum, çok ama çok yoruluyorum. Fırtına karşılamaktan, tam dindi derken yeniden savrulmaktan bıkkınım da aynı zamanda. Sıkıntılı zamanlar. Mutsuz.
Aslında ruh durumum tamamen buydu. Ve dün bir şey oldu. Burada ve tesadüfen elime aldığım birkaç kitapta, birkaç cümle okudum. "Kabullen, durumu mutlu hale getirmeye bak, kendin için en güzelini yapmak sadece senin elinde, toparlan, hayat bu kadar üzülecek kadar uzun değil...vs"
Bunları bilmiyor muydum? Biliyordum. Ne bileyim basiretim bağlanmış gibiydi. Savrulduğumu hissettim. Ve işte dün bir aydınlanma an'ı yaşadım sanki. O andan itibaren kalbimi yumuşattım.(Yumuşatmaya çalışıyorum aslında) Aynanın karşısına geçip yüzüme yeniden bir minik gülümseme yerleştirmeye çalıştım. (Buna da halen çalışıyorum aslında) Mutlu olmak, daha doğrusu üzüntü duymayı reddetmek için bilinçli bir mesai yapıyorum. Dünden beri daha iyiyim. Hayat sınavı soruları, kimilerine daha kolay yerden gelebiliyor, buna çok atar yapıyordum mesela. Pek çok kişinin hiç aklından bile geçiremediği kolaylıklar pıtır pıtır başına gelirken, benim her şeye kazıya kazıya ulaşmış olmamdı bunu hissettiren. Pek çok kez başıma gelmesine ve artık bunu kabullendiğimi sanmama rağmen başaramamışım meğerse. Düş ve tekrar dene, düş ve tekrar dene, düş ve tekrar dene... Meğer bu, benim başıma gelen değil, hayatımmış. O da sağ olsun, öööyle benim atarlanmamı, hakkı, adaleti, dürüstlüğü filan sallamıyormuş. Öyle ya tek derdi de ben değilim zaten. Annem bu süreçte, "aslında yeniden güçleniyorsun, başına gelen her şey seni daha da tecrübeli yapıyor, güzel tarafını düşün" dedi. "Belki de sorun bu" dedim. Ben güç filan istemiyorum arkadaş. Oysa ööyyle minik minik ki şu hayattan beklentilerim.
Neyse...
Her zaman büyükler küçüklere bir şeyler öğretmiyor neticede. Bu dönemde her iki kızımdan da, eşimden de çok güç aldım. Allahtan. Ekstra yorgunluklarımı ellerinden geldiği kadar paylaştılar. Hatta küçük kızımcığım, kimse ona söylemeden bulaşık makinesini bile boşalttı. Büyük kızımcığım finalleri arasında bir yandan ders çalışırken evimizi çaysız, kurabiyesiz bırakmadı. O kadar iyi geldiler ki... Hele hele yalnız kalmak isteğimi anlamaları... Hiç rahatsız etmemeleri... Onlar olmasa ne yapardım bilmiyorum.
...
Satır başını yazdığımdan 3 gün sonra bugün.
Daha iyiyim. Hafiften konsantre oluyorum sanki. Bu sefer yaptığım işe kendimi kaptırmamayı deneyimlemek istediğimi fark ettim. Nasılsa bi süre sonra bu da biter. Çok da alışmayayım. Görevimi tam yapacağım ama ekstra görev çıkarmayacağım kendi kendime.
...
İlk satırdan sonraki 5.gün bugün.
Dün gece acil bir durum gelişti.İş tabi. Hiç paniklemedim. Hiç heyecanlanmadım. Malzeme tedarik edemedik, hiç sinirlenmedim. Bu iyi bişeydi. Ne tuhaf geldi ama. 3-5 yıl sonra emekli olacak yaşa geldim, heyecan bastırmaya çalışıyorum halâ. Olsun. Belki bu seferden sonraki yorgunluğumu azaltır hem bunu öğrenebilirsem.
...
Bir sürü kumaş almaya devam ediyorum bu arada. Hem şimdi annem de burada. Hafta sonu bana pratik dikiş püfleri öğretecek Yani ben iyi olursam. Şimdiye kadar son 2 şort pijama, 2 elbise, 2 etek, 1 diz altı yırtmaçlı pantolon diktim. Yıllanmış battaniyemiz Yaşar'ın iplerinin ikisi üretimden kalkmış. Kıyamadım öylece bırakmaya yada sökmeye. Bulabildiğim tek renkle iki yandan kare olana kadar uzatmaya karar verip dünyanın ipini aldım yine. Arada bir dürtüyorum.
Abstract painting denemesi yaptım bir de. Aslında cidden sevdim. Sen bakınca, öylesine gelişigüzel vurulmuş fırça darbeleri sanıyorsun belki, oysa benim kara kutum o her bir darbe, o her bir renk. Bu yönünü çok ilham verici buluyorum bu tekniğin. Diğer yapanlar ne düşünüyor bilmiyorum ama ben kendimce böyle anlamlandırdım. Devam etmeyi düşünüyorum. Bir nevi çığlık atmak gibi geldi bana. Bak,

Yani...
Deniyorum. Bir şeyler iyi gelsin ve tutunayım yeniden diye. Her çaba bunun için. Bazen de düşüncesi bile sıkıyor oysa. Kös kös oturmayı bile öğreniyorum.
Tante Rosa'yı okudum. Sevgi Soysal. Nasıl derinden etkilendim bilemezsin. Muhtemelen ruh durumumun kırılganlığından olsa gerek. Tadı damağımda kaldı ama yine de. Çok az okuyorum artık. Konsantrasyon sorunum oluştu. Bir de hiç farkında olmadan dalıp dalıp gitmelerim var ki sorma gitsin. Zerre bişey düşünmüyorum halbuki. Boş boş dalıyorum.
Eh günün epey bölümünü bitirdim. Ve iyi ki yarın cuma.
İşte böyle bloğum. Gaydırıguppak bir yazı olmadıysa da şööle en cillopundan, bunlar da hayata dair n'apim...
Yayınlayayım gitsin bitsin yaw ;))