Biraz da hayatça...

Beklenmedik anda gelen her şey süresi kişiye bağlı şoklar yaşatıyor. Tam akıntıya kaptırmış giderken, nehrin ortasında birdenbire çıkıveren bir ağaca toslayıp, devrilmek, yara almak gibi. Titanik'in karşısına çıkan buz dağı gibi. Çöküyorsun, batıyorsun, bitiyorsun gibi.
Dün Zafer Çika'nın ani trafik kazasıyla ölümü ile ilgili yüzlerce resim gördük hepimiz sosyal medyada. Bir tanesi vardı ki, beni çok derinden etkiledi. Şu resmin altına yazmış ki Zafer Çika, "Gün gelir her şey biter, geriye anılar ve yaşananlar kalır... Tentede yazıyor her şey..."

Çünkü; yazıyla yazılamıyor her şey. Yürekle yazılanları da herkes okuyamıyor. Farklı bir ana dil o. Pek heveslisi yok. Yaygın değil. Zaman harcamaya değmiyor görünen. Tentede yazdığı gibi.  tentede yazar, bir an karşına çıkar, ağaca toslayıp devrilmiş gibi olursun, yada Titanik misali... Ama o son an geldiğinde... Sonuna kadar, var gücünle uzaklaşmaya çalışmış ve uzaklaşmış olsan da hatta... Umarım kimsenin böyle pişmanlıkları olmaz, uğurlarken.
Dedim ya, derinden etkilendim bu resimle.
Öyle işte.
Bugün yeni bir gün, huzur bulmak için çabalamak günü. İşler güçler bekleyebilir, sevgi ve emek önemli günü. Hep böyle zamanlarda aklıma gelen resimlerden biri;

Azmakta su yosunlarını görürsün, nazlı nazlı salınır suyun içinde. Hiç şikayet etmeden sahip olduğu yeşilliği yine hiç şikayet etmeden sunar bakan gözlere. Birkaç ördek sürüsü olur, dolanıp dururlar. Bir huzurlu sohbete dalarsın. Saçlarını okşarsın bazen yanındakinin. Çaylar demini ruha verir. Isınırsın. Sakinleştirici bir doz gibi. Karmaşaya bir mola. Domates öyle rayihalı gelir ki, bir tabak daha yemek için garsonu gözetlersin bir yandan. Sahandaki yumurtanın beyazı iyice pişmiştir de tereyağında, sarısı hafif suludur, kayısı. Ekmeğin en kızarmış çıtır çıtır yerini banıp yumurtanın sarısına, sevdiğinin ağzına uzatırsın. Maydanozun, dere otunun sert saplarını koparırsın yanına. Sonra sıcacık bir bazlama gelir masaya. Tereyağını balla karıştırıp arasına koydun mu ohh yeme de yanında yat. Arada ördeklere ekmek parçası atmazsan olmaz. Kural gibi. Hafif serinse hava çaktırmadan ellerini kontrol edersin, üşümüş mü diye. O elini tutmaya çalıştığını zanneder, gülümsersin, fark etmez. Toplanırken masa, bir güzel kahve gelir masaya. Bir de cigaranı tüttürürsün kendine kıza kıza. Bir yudum kahve, bir yudum aşk içersin. Huzur olur kahvenin şekeri. Hiç bitmese dersin, hiç bitmese... Belki bir kahve daha söylersin, kahvesizlikten değil an'ın uzamasıdır lezzet aldığın. Yıllar ne kadar geçerse geçsin, gözleri değişmezmiş ya insanın. O ilk gördüğündeki gözdür bir çift baktığın. Tam o sırada bahçedeki yasemin kokar çoook hafiften. Gözlerin su sümbüllerindedir yada...
Aman neyse işte.
Dedim ya, yazıyla yazılamıyor her şey. Yada pek de heveslisi yok zaten. Yada kurallara hapsedilir sevdaya dair ne varsa.
Bu kadar.
Allah rahmet eylesin.