Genelleme, Eceleme

Bitmek tükenmek bilmeyen yağmurlara, ciddi boyutlu doluların da eklenmesiyle bir yaşımıza daha girdik. "Bu cevizler gökyüzünde nerede duruyordu anne?" diye soran komşu bebesinin, bir yandan esen fırtınada açık durmasına çalıştığım şemsiyeyle cebelleşmem esnasındaki gülme krizim de evcek duygulanım bozukluğu olarak algılandı. Cemrelere acil ihtiyaç duymaya başladık. Buradan duyurayım bi kere de.
Fekat havanın bu adı konulamaz değişimleriyle harika fotolar yakalıyor olduk. Bak bu mutfak penceremden. Hiç böyle gece mavisi görmemiştim daha önce, gördüysem de hatırlamıyorum etkilendiğimi.

Bu da dün Yalıkavak'ta çekildi bi arkadaşımız tarafından;

Mehmet Deniz

Akşamları yemek yapma, yedirme, mutfağı toparlama süreçlerinin hemen ardından el işlerime koşuyor da olmasam ne yapardım bilmiyorum. Hep iddia ettiğim gibi, herkesin bir hobisi olmalı. Kitap okumaya hobi gözüyle bakmadığımı belirteyim yeniden. Gereklilikler dışında yapmaya heveslendiğimiz şey bana hobi. Yemek yapmak değil çünkü o her halükârda gereklilik. Ama pasta yapmak hobi olabilir. Gibi.

Kot yeleğin motiflerini yeniden düzenleyip, istediğim dizaynı yakaladığımı sanıyorum. Kol kenarlarını da yaptıktan sonra karar vereceğim. Önümde bir model, şablon, sayı vs olmadığı için giye çıkara, deneye yanıla yol almaya çalışıyorum, uzadı böylece. Umarım bu akşam biter. Büyük kızımcığım beresever oldu. Yıllarca bin tane ördüm, bir kere takmadılardı, sürekli dağıttıydım eşe dosta. Denizli dize getirdi ;)) Yeni aldığı yağmurluklu montuna uygun bir beresi olmasınmıymış diye duydum. Montun renklerinden ipleri aldım, başladım bir yandan da onu. Aynısından, ona hayran küçük oğluşa da öreceğim, "ikimizinki de aynı aplaaaa" çığlıklarını duymak istiyorum ;)) Bu minnak oğluma "benden bişey istesene, sana bişey alayım yada öreyim" diye telefon ettim dün. Ne istedi? Pijamaskeliler'de kedi çocuk varmış. "O oyuncaktan yap bana" dedi. Çok hoşuma gitti. Ne istediğini bir çırpıda söyleyenlere bayılırım. Berelerden sonra, elimden geldiği kadar yapmaya çalışacağım. Emir telakki ettim zira bu isteği. Böylece etamin yastık biraz daha bekleyecek ama olsun. Bu bir hafta içinde bereler de bitmeli.

TV izlerken sürekli söyleniyorum. Hiç farkında bile olmadan rahmetli anneannem gibi oldum diye kendimi de garipsemiyor değilim. Size de oluyor mu? Oluyor deyin tamam mı? ;(

Bu arada; 1.Şubat'tan itibaren Ezgiciğimciğimin, çok katılımlı ve keyifli olacağına inandığım meydan okumasına katılıyorum. Her gün, onun planladığı sorulara cevap veren yazılar yazacağız. Hafta sonları bilgisayara hiç dokunmayan biri olarak umarım sekteye uğratmadan devam edebilirim. Katılmak isterseniz şuraya tık tık.

Dün akşam üstü, ördüğüm minik çantayı vermeye gittim Eni'ye. Yoktu, annesi vardı, ona bırakmıştım. Sabah erkenden harika bir telefon aldım. Ve yeniden karar verdim. Birilerini çok sevindirmek, bir insanın en büyük mutluluklarından biridir kesinlikle. İkimizin de mutlu olmasına bayıldım, güne iyi başladım. Hafifçe başlayan gribimsi durumum var ama aldığım önlemlerle altedeceğime inanıyorum. Ofiste kaptım. Kaptığım arkadaşa bugün izin verdik, evine yolladık filan. Aman dikkat edin, fecci bir salgın var.

Epeydir okumaya gayret ettiğim ama milim milim ilerleyebildiğim, sürekli kafamı karıştırdığı için sürekli önceki sayfalara döndüğüm, konusu yazarlık üzerine olan değerli kipatımı da şuraya bırakayım, gideyim. Yatak başı kipatım, uzuuun zamandır orada. ;)