Hayatta beni en çok hayal kırıklılığına uğratanlar; pek tabi ki, en yakın hissetmeye çalıştıklarımdı.
Ve fakat son zamanlarda öyle çok kırıklık yaşıyorum ki;
İstemesem de;
Özlemesem de,
Galiba dünyada “adam gibi adam” kalmışların istisna sayılacak kadar gerçekten çok az sayıda olduğuna inanmaya başlıyorum.
Bu ne demek biliyor musunuz?
Kimi zaman hayal kırıklığı;
Kimi zaman doğru yolu buluş,
Kimi zaman günaydın…
Eğer öyleyse gerçekten;
Hadi beni geç; anamda mı, babamda mı, atalarımda mı yanlış bir hayat sürdü?
“İnsan olmanın, insana güvenmekten geçtiği” koca bir yalan mı?
Rabbim, her zamankinden daha fazla yanımda ol.
Bana, -bu zaman kadar öğrettiğin gibi- cami avlusundaki iki mısır tanesi için aç olmamayı hiç öğretmediğin kadar daha fazla öğret.
Ne kadar acırsa acısın canım, razıyım…
Yalvarırım beni; namussuzlardan uzak eyle.
Ben namuslu ama fakir hayatıma devam edeyim…