Yine, yeniden yüzümü güldürdüler; Rabbim'de onları hep güldürsün inşallah.
Ve tüm anne babalarla birlikte çocuklarını...
Duygusallık diz boyu anlayacağınız.
Buraya yazılan her cümle, tarihe atılan bir not gibi. Dolayısıyla bazen yazarken iki cümleyi, cümle alemi dize getirecek kadar gözyaşı akıtmışlığım oluyur; kimi zaman hüzün, kimi zaman sevinçten. Bilirsiniz.
Veee,
Elifimin örgü montu tamamlanmıştı, buyrun;
Elifcim illa da kapüşon istedi, annesi de ilk defa denedi ;-) ve sonuç;
Gerisini bilirsiniz nasıl olsa da, yıllardır örgü ören biri olarak ilk defa kapüşonu şöyle ördüm;
Bütün örgüyü diktikten sonra, yakadan itibaren öteki uca kadar 100 ilmek aldım.
28 cm.kadar her tarafını beraber ördüm. (Bu arada arka örgüye denk getirdiğim kapüşon örgüsüne tikaaat lütfen),
Sonra kenarlardan 35 ilmek bırakarak ortada kalan 30 ilmeği örerken her düz yüzde birer ilmek kenarlarda bıraktığım o 35 ilmekten birer tane eksilttim.
Kapüşonun ve örgünün (Nako superlambs-special) tüm uçlarını mor-kahverengi tonda buklet iple (Alize buklebişeysi)) ördüm zira kızım kenarları kürkümsü şeyleri pek seviyor.
Gelelim bugüne,
Şurda bahsettiğim hanım dilendi bey beğendi (ki bu tarife ifrit oluyorum, bence adı "ben beğendim yaptım" olmalı) misali örgü böyle oldu ve hâlâ ne yapacağımı bilmiyorum. Israrla battaniye diyemiyorum şahsen o ölçüde bir işe ruhen giremem ben ;-) Bakalım nereye kadar gidecek.
(Yan tarafta gördükleriniz fellah köftesi. Oktay'a yaptım yarın götüreceğim Oktay dayımın sevgili oğlu, İstanbul'da idi bir süredir, şimdi bir süre Bodrum'a döndü, yarın ziyaret edilecek tarafımdan ve en sevdiği yiyeceklerle inşallah.)
El işi dışında, tembelliğin dibine indiğim bir gündü. Ne süpürge, ne ütü, ne yemek hak getire...Dominos'tan pizza istedik kızlara karne hediyesi(!). N'apim kendileri böle istedi ;-))
Kızlar, berelerin devamını örecekler güye, ikişer sıra gidip bıraktılar; "tembeller!" dedim onlara ;-)) gülüştük.
Seviyorum üretkenliği; her şeye rağmen.
