Dün Elif, komşumuz Osman Bey'i gördü yolda. Osman Bey emekli Ürolog. Tahminen 60 yaşlarında şimdi.
Elif "iyi bayramlar" diyerek eline yapıştı Osman Bey'in, O ise müthiş bir şiddetle elini geri çekti.
Elif şapşaşkın kaldı öylece.
Doğrusu ben de.
"Zillete alıştırıyorsun çocuklarını, bundan vazgeçin" dedi bana da.
"Çocuk elini öpüyor diye yarın o yanlış birşey bile yaptıracak olsa - o büyük - diye karşı çıkamıyor, saygı adına zillet inşa ediliyor beyinlerde" dedi bir de.
Gak guk saygı, maygı dediysem de aslında bir yandan da düşündürdü beni.
Nerden çıktı bu el öpmece işi acaba?
İnsan niye elini öptürür ki? Yani eli öpülen insan acayip mutlu falan mı olur? Yoo ben öyle mutlu falan da olmuyorum hakkaten.
Elif, "ben bir daha bu adama selam bile vermem" diyor, yapma etme kızım fikrini söyledi, desem de kızgın.
Acaba diyorum;
İnsan, anne-baba-abi-abla-dede-nine dışında öpmese el, daha iyi olabilir mi?
Ne bileyim, benim küçüklüğümde el öpmemek saygısızlıktı ve annem bize tembih bile ederdi bir yere giderken.
Osman Bey'in haklı olduğu yer var tabi.
Ama ben sıkıldım be anacım, küçükken öğrendiğim bissürü şeyin yanlış çıkmasından!
Ateşlenirdik, battaniyeye sarmalarlardı, şimdi soğuk duşa sokuyoruz.
Hakeder, dayak yer, it gibi korkardık anamızdan da psikolojimiz falan bozulmazdı valla öyle zırt diye, şimdi ne mümkün ben yazarken korkuyorum şimdi. Oh ne güzel dayak yerken de ben korkuyordum, dayak atacak yaşa geldim gene ben korkuyorum.
(Dayak kelimesinden anladığınız, popoya bir kaç el şaplağı falan anlaşılsın ha, aman derim)
Vesaire vesaire.
Neyse,
Baktım işin içinden çıkamıyorum;
Elif'e "içinden geldiği gibi davran" dedim ve kurtuldum.
