Gurbet

Küçük bir not yazmış kardeşim. Diyor ki; “keşke hep çocuk kalsaydım ve dizimdeki yarayı dünyanın en büyük acısı sansaydım.”



Önce gülümsedim, düştüğü güne gittim yılların gerisinde kalan, gözyaşları çizgi filmlerdeki gibi fışkırıyordu o an.


Sonra içim cız etti, “acı mı çekiyor yoksa?” diye. Soramadım, sorsam anlatmazdı çünkü.


Gurbette yaşamak bu işte. Taa uzaklarda diye onu üzmemeye özen göstermek ve bıçak gırtlağa oturuncaya kadar beklemek, katlanmak demek.


Gurbette yaşamak, annen anjiyo olurken senin lay lay lom gezmen ve duyduğun anda nedenini bildiğin halde büyük bir kızgınlık nöbeti geçirmen demek.


“Ya geç kalırsam” sorusuna her gün anlamlı cevaplar bulmaya çalışmak demek.


Yeğenlerinin her türlü fırlamalıklarını görememen demek.






Gurbette yaşamak, hayatın çok önemli bir bölümünü kaçırmak demek.


Belki hiç olmayacak yerlerde, hiç olmayacak şekillerde, hiç akla gelmedik şartlarla bir yaşam kurmak demek.


Bazen katran karası geceler demek.


Bazen zifiri bir karanlık demek.


Gurbet için yürek gerek.