Son günlerde bir emekli olasım var, sorma gitsin.
Çürümüş bir sistemin içinde onca pisliği görerek, burnumun dibinde algıladığım tiksinçlik yaratan kokusundan nefret ederek yaşamak ağır geliyor.
Ama ne çare, ekmek parası diyor, tüm bu saydığım sevdiklerim adına devam ediyorum hayata.
Şöyle böyle bir ucundan yaklaştım emeklilik dönemine ama yüreğimde başka bir özlem daha var ki, onu tüm bu saydıklarımdan daha fazla özlüyorum artık. ÖLÜMÜ.
Bizlere en büyük hatıra gibi bıraktığı Düşlerimde kayboldum ve pusulasızım kitabından.
Evet Ahmetcim. Tıpkı söylediğin gibi; yaşam gerçekten çok kısaymış. Daha çok faydalı işler yapabilirdin, daha çok fidan dikebilirdin, daha çok ağacımız olabilirdi. Bunlar senin isteklerindi, kaldığın yerden biz dostların senin anına sahip çıkacağız isteklerine.
"Ah benim Sevgili Ecem!" demelerini,
"Gel bir yetimhaneyi daha sevindirelim" demelerini,
"Ecem, Miroş çok kilo aldı ne yapayım?" diye sormalarını,
Konuştuklarımızı ve konuşmadıklarımızı,
Her zaman taze bir anı olarak saklayacağım.
Nasıl yaparım, nasıl ulaşırım bilmiyorum ama Miray'a kocaman sarılacağım sana söz veriyorum.
Nihayet en çok istediğin yerdesin.
Ruhun şad olsun.
Mekânın cennet olsun...
Güle güle dostum! Güle güle...
