Senede 10-15 gün hariç,
Hayatımda nerdeyse hiç;
İş çıkışı annemin evine gidip nefis yemeklerden yemek, çocukları bir akşam onlara bırakıp arkadaşlarımla dışarı çıkmak, hastalandığımda annemin evine gidip battaniyelere sarılmak gibi bir lüksüm olmadı.
Aynı şekilde, ameliyatlar geçirdiler, düştüler, şiştiler ben günler ve hatta bazen haftalar sonra öğrendim, nerdeyse bir gün bile ben de onların saçlarını "geçecek canım benim" diye okşayamadım.
Oysa ben hem annemi, hem de babamı çok özledim.
Varlıkları benim için bir onur, bir şans, bir gurur... Çok şükür.
Lakin özlemek dediğin şey ağır, bazen çok daha ağır bir yük gibi biniyor omuzlarıma.
