Rahmet okuma zamanı

Rahmetli dedem, birine çok kızdığı zaman telefon defterinde o kızdığı kişinin adını ve numarasını karalardı.
Kızgın ya, haklı ya da haksız insanî sayılabilecek bir tepki verirdi kendince.
Ben de derdim ki ona;
-Dede ya, kızınca sildiğine göre defterden sen demek ki onu normalde de hiç sevmemişsin aslında, değil mi?
Çok kızardı, yaptığını eleştiriyor gibi oluyorum diye.
Son zamanlarda bakıyorum da, bazı blogdaşlar da birine kendince kızınca İZLEmekten vazgeçiyorlar.
Aynı rahmetli dedemin yaptığı gibi.
Bu durumlara benim yorumum ise yine aynı, değişmedi.
N'apalım, canlar sağolsun demekle birlikte ...
Rahmet okuyayım dedeme...