Aynı şeylere bakıp aynı mutlulukları duyacağımız dakikalar,
Kendiliğinden gelen mutlulukların çoook olduğu saatler,
Öznesi "biz" olan yüklemli cümleleri çoook kurduğumuz günler,
Şükretmeyi unutmadığımız haftalar,
İyi ki varsın! diye kulağına fısıldayacaklarımızın çook olduğu aylar,
Bir yaş daha sağlıcakla büyüdük dedirten nice nice yıllar,
da DİLİYORUM HEPİMİZE.
Buna mukabil;
Akıp giden zaman içinde bir kafesteyim, her türlü amelde çok ahesteyim, kabrim beni bekliyorken dünyalık hevesteyim, uyandır artık Ya Rab! belki son nefesteyim. . . ! de diyorum Mevlanaca...
