Öğleden sonra resmi tatil başlıyor, bu demektir ki bu hafta sonu evde yığınla iş bitirmek lazım.
Uzunca bir süredir tansiyondu, şekerdi, demir eksikliğiydi, haşimatoydu, dizlerdi, astımdı vs derken sağlık sorunlarımla uğraşıyorum. Yeni perhizler, yeni ilaçlar vs derken üstüne eklenen diş sorunları da tuz biber oldu ve vallahi sıkıldım. Pandemi süresi boyunca idare ettim ettim, çok korktum diş işlerinden de, iyi mi ettim bilmiyorum, gitsem virüs kapar mıydım onu da bilmiyorum ama 2 dişim kırıldı, birini 2 ay önce yaptırmıştım, diğeri için de araya giren işler vs sebebiyle biraz daha ertelemiştim ki ne yazık ki artık tedavi edilemez boyuta gelmiş, haftaya çekilecekmiş, antibiyotik verdi doktor onu (da) kullanmaya başladım. Ne ironi ki virüsten korunmak adına ötelediğim her şeyden mağlup oldum. Belki de o kadar pimpirik yapmasaydım şu an daha iyi olabilirdim. Dolayısıyla ah pandemi ah pandemi, çoook yıktın geçtin be beni... 8 yıl önce bugün şu fotoğraftaki benden eser kalmadı...
Öte yandan, mesela artık kitap okuyamıyorum (yani istediğim düzeyde değil) ve buna çok üzülüyorum. Bu dönem üniversitelerin yüz yüze eğitime başlaması sebebi ile iki kızımcığım da başka şehirlerdeki evlerinde yaşamaya başladı yani artık evde sürekli ve düzenli yemek vs yapmam da çok lüzumlu değil. Buna rağmen kitap okuyamıyorum. Aklım sürekli onlarda. Ne pişirdiler, ne yediler, indiler mi, bindiler mi, sınavları nasıl geçti, internetleri düzgün çalışıyor mu, üşüyorlar mı, çok mu kahve içtiler acaba dan tut daha akla hayale zor gelen cinsten her şey sürekli kafamda dolanıyor. Henüz emekli olamadığım için akşama kadar mesai yapıp akşamdan sonra da dolu kafa. Gözüm hep telefonda, whatsaptan bir şey yazarlar mı, yemek tarifi isterler mi vs vs den arta kalan zamanlarda nispeten düzenli uğraştığım tek meşgale örgü örmek. Kolum da ağrıyor ama her şeyden uzaklaşıp azıcık da olsa beynimdeki basıncı sanki bi nebze hafifletebiliyor. Haber ve tartışma programlarına tamamen kapalıyım artık, dinlediğim, gördüğüm her şey feci sinirimi bozuluyor, anında tansiyonum fırlıyordu, doktorum da "izleme" dedi. Mastercheff yada netten dizi, film, youtube belgesel, bunlarla takılıyorum son 2 aydır.
Havalar şahane. Bodrum'da sarı yaz vakti, en en en sevdiğim. Çok kısa mesafeler yürüyebiliyorum ama buna rağmen o az zamanda gördüğüm her ağaç, her böcek, her nesne çok daha dikkatlice gözlemlediğim güzelliklere dönüşüyor, şükrediyorum, doğa gerçekten sesini dinlediğinde enfes. Eğer bir büyükşehirde yada normal şehirde yaşasaydım ne fena olurdu, çok şükrediyorum yaşadığım yer için, dinginlik ve güzellik için.
Bu mevsim hafta sonları azcık azcık gezmeye çok istekliyim. 2 yıldır kendime kurduğum ıssız dünyadan minik minik başlayarak bir süre ayrılmak ve normalleşmeye başlamak iyi gelecek. Umarım salgın tekrar kontrolsüz hale gelmez ve umarım bu normalleşmeye ben de ayak uydurabilirim.
Mutlu bir Cumhuriyet Bayramı coşkusu duyacağımız, çok güzel bir hafta sonu diliyorum hepimize.
Çok geçmiş olsun. Bu iki sene hepimiz için zor geçti. İki yıldan sonra ilk defa arkadaşımla bir yerde yemek yedik ama gelin bana sorun kalabalık diye çok tedirgin oldum. Zamanla atlatırmıyız bunu bilmiyorum ama şimdilik gitmek istemiyorum bir yere. Benim de en büyük zevkim örgü işten gelince insanı rahatlatıyor. Sağlık huzur dilerim. En kısa zamanda kızlarınıza kavuşun inşaallah. Hülya
YanıtlaSilTeşekkür ederim Hülya hanım.
SilAh canım Ecehan aynı şeyleri farklı biçimlerde yaşamışız. Geçen yıl pandemi korkusuna ertelediğim ne varsa misliyle yaşadım. Çoğunu biliyorsun, dizler coştu, ameliyata kadar sürükledi beni. Hala toparlayamadım, o ayrı mevzu, zaman istiyor. Diş dersen ertele ertele sonunda hafta başı gidip dolguyu yenilettim, bereket köke inmemiş çürük. Koca katarakt ameliyatı oldu, onu da ertelemiştik geçen yıl. Bir kere oğlumun, bir kere bizim arabaya çarptılar arkadan, arabalar 3 hafta serviste kaldı, biz taksiye mahkum olduk fizik tedavi ve ameliyat sürecinde. Üstüne bir de babamı kaybettik. Yani hastaneye girmeyelim derken çıkamadık bu yıl. Ne diyeyim, buna da şükür. Tek covidsiz atlatalım şu evreleri de. Sen de dizini, kolunu ihmal etme lütfen. Çok geçmiş olsun, kıyamam sana. Hafiften yürüyüş iyi gelir, enerji depolarsın. Ben merdiven sıkıntısından onu da çok seyrek yapabiliyorum, zira hala çok ağrılıyım aşırı hareket zorluyor. Ameliyat sonrası çok sıkıntılı bir süreçmiş esasen. Canım benim, sevgiyle kucaklıyor, her konuda tez iyilik diliyorum...
YanıtlaSilCanım örtmenim <3 Kendinle ilgili yazdıklarını okuduğumda sanki biri bana beni anlatıyor gibi oluyordu zaten, hemen hemen çok benzer şeyler yaşadık seninle bu zaman zarfında. Umarım bu sıkıntıları atlatırız en kısa zamanda. Dizlerinle ilgili her şey sıkı takibimde, biliyorsun eninde sonunda ben de aynı şeyleri yaşayacağım (tabi eğer yaşıyor olursam ;)) İşin kötüsü bizim ev dubleks, o merdiven canavar gibi görünüyor gözüme, pılımı pırtımı toplayıp aşağı inmekten, pılımı pırtımı toplayıp yukarı çıkmaktan yoruluyorum valla. Seke seke inip çıkamadığım için üstte yada altta bir şey unutmamaya çalışıyorum, unuttuysam vay halime ;)) Anladığım kadarıyla ve zannettiğimden daha ağrılı geçiyor ameliyat sonrası, buna çok üzüldüm, bir an önce uyum gösteriverse kapaklar ne şahane olur, ennn kısa zamanda çok rahatladım de inşallah. Ben de sana sevgiyle sarılıyorum. Yorumun beni çok mutlu etti. <3<3<3
SilGeçti geçti. Bütün ağrılar geçsin gitsin.
YanıtlaSilKızları düşünüp durma bence, harika annenin harika kızları onlar,başa çıkamayacakları bir şey olacağını sanmıyorum :)
İnşallah be Handan geçsin gitsin artık, ağrımıyo kiii, ağrımıyo kiii diyebileyim ;))) Kızlar zannettiğimden iyi kıvırıyorlar aslında ama yok anacım ben yinede sürekli düşünüyorum. Umarım güzel olur her şey, tüm çocuklarımız için. Üniversiteyi evinde okumak bambaşka bi lüks, tekrar anladım ;))
SilPandemi öncesi bana çok.hasret kaldım ben de Ececim.
YanıtlaSilSağlık sorunların için lütfen lütfen hacamata bir şans ver ben çok çok faydasını gördüm canım hep iyi huzurlu olmanı dilerim💛
Canım canım, ben çok korkarım o işlerden yaaa ;)) Aslında bi arkadaşım yaptırdı ve hoş şeyler anlatmadı belki o sebeple uzak bakıyorum o işe. Ben de sana huzurlar diliyorum.
SilGeçmiş olsun, ben de hep erteledim kontrolleri, geçen hafta korka korka göz doktoruna gittim sadece.
YanıtlaSilBen de sizin örgülere hayranım.
Sevgiler.
Çok teşekkür ederim ;)) Son yıllarda kendimi kendime ifade edişim oldu örgü örmek, başka zevkler sönüp gidince pandemiyle ;))
Silgüzel arkadaşım benim, belli bir yaşa gelince malesef sağlık sorunları daha fazla çıkıyor. kendimize dikkat etmeliyiz. diş işini hiç sorma zaten. çok problemli bir süreçten bende geçtim henüz tamamlanmadı bile inşallah haftaya çarşamba bitecek. 10 aydır sürüyordu. şu an alt çenemde hiç diş yok mesela. üst çenemde ise 6 tane
YanıtlaSilKızlar gidince boşluğa düştük evet ama ben kendime şu telkini veriyorum. üzülmeleri gerekiyorsa üzülecekler, hayatı öğrenmelerinin başka yolu yok gibi. biz üstümüze düşeni yapar, gücümüz yettiğince yanlarında oluruz ama gerisi bizi aşar. hatta sevgiden yapılan çoğu hareket, bir süre sonra hayatımı kısıtlıyorsun anne feryadına dönüşebilir. biraz sakin kalmakta fayda var. pek becerebiliyor muyum tartışılır ama kendimi bu yönde motive ediyorum. Şuhedayı düşünmediğim anlar hediye ediyorum kendime ara ara. Blog yazıp burada vakit geçirmek gibi. sevgiler
Güzel Zeynepcim... Sana hayranım aylardır bu diş işiyle uğraşıyorsun, ben seni okurken bile çok acıyo canım ;)) Şaka bir yana implant gereken 4 dişim var ve ben çok korkuyorum, sanırım dişlek bi nene olarak tüketirim ömrümü ;))
SilKızlar kendileri de uyarıyor beni zaten, bizi düşünme diye ama sonra bir şey oluyor (bu kısmı valla anlamıyorum) ben yine düşünüyorum, öyle gidecek bu iş ;)) Ben de bu hafta sonu kendime yalnız zamanlar hediye ettim, öğreneceğim ay yavaş yavaş, sen beni uyar arada bir ;)) Şuheda'yı öpüyorum, çok sevgiler...
Çok çok geçmiş olsun Ececim... Ekimin ilk haftası ben de diş çektirdim, pandemide gitmeyince iyice çürütmüşüm tabii dolayısıyla öncesinde antbiyotik tedavisi oldu... diş hekimi çekmiş ama ben koltukta yaylanmış daha hala çekmesini bekliyordum... :)))) Kuş gibiymiş adamın eli... Sen de çabucak atlatır, kurtulursun inşaAllah... Biz kız anneleri kızımız evlenip yuva kursa bile o pipiriklenmeyi bırakamıyoruz ama şunu gördüm ki gençlerin ellerinin altında internet gibi bir kolaylık var, bilmedikleri her şeyin cevabını orada buluyorlar. Kızım 17 yaşında üniversiteye gitmişti, zaten yarış atı gibi bir öğrencilik geçiridği için yemek yapmayı filan hiç öğretememiştim... Ama o internetten her şeyi öğrenmiş ve benim dahi hayatımda hiç yapmadığım yemekler yapıyor, kışlık konserveler ve dondurucuya envai çeşit yiyecekler hazırlıyor. Üç tane kedisi var... ben hayatta bakamam... ama o onlara her yönden annelik yapıyor... her şeylerine katlanıyor... Aileden uzak kalınca evlatlar büyümeyi daha iyi öğreniyor... Bu arada, tv ptogramlarını izleme zaten, milleti birbirine düşman etmekten öte ne veriyorlar, faşizm hortladı, herkes kendinden olmayandan, kendi gibi olmayandan nefret ediyor. İnsanların fıtratı bozuldu. Çok sevecen, iyilik dolu insanlar bile bir bakıyorsun ideolojik saplantı içinde yüzyüze baktığı komşusundan, arkadaşından nefret edebiliyor. En güzeli hobi edinmek... İçindeki sevgiyi öldürmelerine müsaade etmemek...
YanıtlaSilSağlıklı, huzurlu günler... sevgiler...
Canım güzel Ruşen öğretmenim. Tüm yazdıklarında yüzde yüz haklısın. Kızımcığımlarım zannettiğimden ve beklediğimden daha iyi kıvırıyorlar aslında ve fekat çok zor bir eğitim görüyor her ikisi de. O kadar çok ders çalışmak zorundalar ki, hatta büyük kızımcığımın nöbetleri bile başladı ara ara, zamanları kalmıyor yapmaya yemeye, genellikle dışardan yemek zorunda kalıyorlar buna canım sıkılıyor. Keşke yanımda okusalardı, ben de onlara bari diğer işlerinde yardımcı olsaydım ama n'apalım buna da şükür diyorum <3
SilBu diş dr. yeni ve umarım seninki gibidir ;)
Bu hafta sonu senin sayende yavrulatmayı daha iyi başardığım sukulentlerimle ilgilendim biraz ve sen hep aklımdaydın, ne hoş oldu yorumunu görmek, anlatamam ;))
Kocaman öpüyorum <3
çok çok geçmiş olsun. fiziki acılarlara bir de kızların yokluğu eklenince
YanıtlaSilher şeyin etkisi katmerli olmuş. Allahım ne zor bir şey bu çocuklardan ayrılm işi değil mi? hele bu zamanlarda onca kötülük varken. ben de şimdiden düşünüyorum seneye giderse ne olacak, nasıl olacak diye.
Bir yeri ağrımayan, stabil hastalığı olmayan var mı acaba? şimdiden bu
kadar ağrımız sızımız var , annemlerin yaşında ne yapacağız bilmiyorum. şu emeklilik gelmedi bir türlü. erken emeklilik konuşuluyor ama
tam da çocuk üniversiteye gidecek , para lazım. bilmiyorum neler
olacak. Allah işlerimizi kolaylaştırsın ..
Sevgili Buket öğretmenim aynen öyle oldu. Küçük kızım bu yıl 2.sınıf okuyor ama malum geçen yıl evdeydi, ev mev yoktu, bu Ağustos'da başladı telaş, ara ara ara, e bende bir sürü kriter bi yandan da, çok yıpratıcı ve gergin bir süreçti doğrusu, büyük kızımda daha kolay halletmiştik, o buradan en yakın arkadaşı ile aynı yeri kazanmıştı ve hep iki aile beraber halletmiştik her şeyi, daha kolaydı. Sabah ofiste bu konu konuşuldu sanırım gelecek yıl sonunda EYT işi halledilecek seçim yatırımı tabi ama kızımcığımların okulu bitinceye kadar çalışmak zorundayım zaten, 6'şar yıl okul, biri 4, biri 2 daha ;)) Maaşlar küt diye yarıya düşüyor şimdilik ama o konuda da bi iyileştirme olur mu, çalışan-emekli arası fark biraz düzelir mi ben en çok ona bel bağladım şimdilik ;)) Allah kolaylık versin, sağlık olsun da her şeyden önce di mi? ;)) Sevgiler...
SilÇok geçmiş olsun Ececiğim, ya sen daha genceciksin inan yakıştıramıyorum gençlere tansiyon, mansiyon, diz ağrısı hadi ben 63 oldum gayet doğal. Ne olur yaaa gençler hastalanmasın. Pandemi de çok sıktı artık umarım bu son senesidir. Bizim apartmanda dur sayayım tam dört dairede oldu. Aşıya da hiç inanmıyorum yani güvenmiyorum. Aşı olan da entübe oluyor, olmayan da. Yok her 6 ayda bir aşı olacaksınıza kadar geldiler. Ah Çinliler! Bir depremde ne kadar böyle kedi, köpek yiyen ülke varsa yok olsun başımıza onlar sardı bu illeti, daha doğrusu kedilerin, köpeklerin ahı dünyayı sardı.
YanıtlaSilSevgilerimi bıraktım canım,
Çok teşekkür ederim valla ben de yakıştıramıyorum ama işte hepsi başımda. Arkadaşlarıma bakıyorum onlar arasında da epeyce fazlalaştı bu rahatsızlıklar. Hayrolsun bakalım ;) Aşılanmak en doğrusu görünüyor şu anda, uzun vadeli etkilerini bilemesek de başka çıkar yol da yok. En azından ruhen bir rahatlama sağlaması bile farketti diye gözlemliyorum çevremden. Umarım artık gerçekten bitsin ve ara verdiğimiz ne varsa yavaş yavaş normale dönelim. Ben halen çok korkuyorum, asla kalabalığa girmiyorum, maske ve mesafeye çok dikkat ediyorum. En çok kızlarım için endişeliyim, sınıfları 120'şer kişi, dipdibe de oturuyorlar mecburen, bölüm stajları oluyor her gün hastalarla hastanedeler vesaire, o yüzden daha da endişem büyüyor. Elimden gelen tek şey güzel dualarımı gönderebilmek hepimize. Koccaman sevgiler benden de sana <3
Sil