...SAMİMİCE ECECE...

Neslişah/Murat Bardakçı

2012-02-15T16:26:00.000+02:00

Hafta sonu okumak için almıştım, dün akşam şöyle bir bakmaya, kokusunu duymaya ucundan bi başlayayım dedim.

Neslişah Sultan'ın anlattığı tarihî belge niteliğinde kabul edilebilme ihtimali olan bilgileri roman tadında derlemiş Bardakçı.
Bu tür kitapların her zaman başına geldiği gibi, prensesin yakınları kitabı topa tutunca "mutlaka okumalıyım" diye düşünmüştüm.
İtirazlar, hanedana ve hanedana katılan ailelere, bazı sayfalarda hakaret edildiği ve bazı tarihlerin 3-5 yıl farkla yanlış yazıldığı yolunda idi.
Doğrusu, böye bir romanda tarihleri ezberlemediğim için, bana bahsi geçen olayın genel olarak ne zaman gerçekleştiği bilgisini vermesi yeterli. 1 Aralık olmaz da, 13 Aralık olur beni bozmaz, bana göre tarihi de yanıltmaz.
Ve da hi, hakaret konusunda ise, ben hakaret gibi algılamadım o sözü edilen satırları.

Üstelikte kitaptaki bilgiler Neslişah Sultan'ın ağzından çıkma. Bu konuda Bardakçı'yı niçin suçlamışlar onu da anlamadım. Adam yalan yazmamış ki! Neslişah Sultan da yalanlamamış ki yazılanları.

Ayrıca bu tür kitaplar zaten bir tarih kitabı değil; niteliğini taşıyabilir ama tarih kitabı değil ve bu ayrımı yapmak okuyucu açısından çok önemli olmalı diye düşünüyorum.

Tıpkı Muhteşem Yüzyıl dizisi gibi. Adı üstünde dizi bu, belgesel değil. Kısmen gerçek kısmen kurgu içerecek ki, aklı fikri dizi, film olan bizlerin dikkatini çekecek. Yalan mı?

Öylesine elime aldığım kitapta 106 sayfa okumuşum, farkında bile olmadan.
Yani ben çok hoşlaştım, bilmediğim, unuttuğum tarih bilgileri yine, yeniden çok ilgimi çekti.
O yılları, bizzat yaşamış bir insanın bir kadının anılarından yola çıkarak düşünmek de pek hoşuma gitti. Böylece, sıkıcı ve anlaşılmaz cümlelerden uzaklaşıp, bilmediğimiz, öğrenmediğimiz, öğretilmeyen, anlatılmayan yada bir şekilde yanlış öğrendiğimiz, üzerinde hiç durmadığımız ama adına "geçmişimiz" dediğimiz yakınlığı duymaya başladık.
Geçmişimizi hiç bilmediğimiz için mi geleceğimizi kurgulayamadık'ı düşünmeye başladık.
Bunun neresi kötü?
Yanisi;
Okumayan varsa benim gibi hâlâ; şiddetle tavsiye ediyorum, etkileneceksiniz, kimi yerlerde "haaaadi canım", kimi yerlerde "vay be!" diyeceksiniz, eminim.

Gamze&Atakan

2012-02-12T15:44:00.000+02:00

İzmir’de bir bankacı imiş, 28 yaşındaki Gamze Akbaş.

Lösemiye yakalanmış ve acil ilik nakli olması gerekiyor.

3 yaşındaki oğlu Atakan için.

Gamze için gerekli tüm işlemlerin ayrıntılı açıklamalarını Gamze için açılan blogda bulabilirsiniz.

Ben yarın Bodrum'daki hastaneye gidip buradan kan gönderirsem, sağlıklı şartlarda İzmir'e ulaşabilme yollarını araştıracağım. Aynı şehirde yaşamasakta hepimizin yapacağı bir şeyler mutlaka vardır ve el birliği ile yapacağız.

Atakan, artık hepimizin çocuğu.

Sadece küçük bir çaba, iki tüp kan Atakan'ı Gamze'yi ve eşini ilk resimdeki günlere götürebilir.

DENEMELİYİZ.

Boncuk İşi Tablo Serüveni 2

2012-02-09T13:37:00.001+02:00

İlk işi hem ben, hem de görenler çok beğenince devam edeyim dedim;

Duvarımda şöyle oldular;

Kaligrafi ve hat kursumun değişik meyvelerini topluyor olmaktan mutluyum.

Çerçeve yapılması için götürdüğüm Baumax'ta, görenler çok beğenmiş ve sipariş vermek için ısrarla telefon numaramı istemişler. Ay bir sevindirik oldum, bir sevindirik oldum eh yani. Ama ben, ama ben hem ne fiyat diyeceğimi bilemedim, hem de zaman bulur muyum onu bilemedim ;-) Öneriniz varsa yazar mısınız?

Bundan sonraki işim bunun da altına bir Mevlana figürü işlemek olacak.
Bakıp bakıp, kendimden geçeceğim.
Bu arada, asıl ilham kaynağım Creative Mind, sayfasında benden izin alarak ilk işimi yayınlamış. Ona da çok sevindim. Ve teşekkür ederim yeniden ;-) Onun da çok yaratıcı işleri var, ziyaret etmenizi öneririm.

Öğrencilere verilen (!) proje ödevleri

2012-02-08T16:14:00.005+02:00

Bir adı da "performans ödevi" efenim bunların.
Ya bak bu konuyu bin kez yazmayı düşündüm her seferinde sinirime mağlup oldum.
Çocuğu olanlar bilirler.
İlköğretim kısmına verilen proje ödevleri yazmak istediğim.
Güya şöyle bir döngüymüş bu;

Çok güldüm ;-))) (Mecazen yani)
Güya ödevi öğrencilere veriyorlar ama aslında bu ödevler tamamen velilere verilmiş oluyor. Öğretmenlerimizin hepsine söyledim, "onların yapmalarına imkân yok bunları, notları bize veriyorsunuz", dedim.
Haaa dedim de ne oldu? Hiiiiçççç.

Elif'in sömestr bitmeden önceki Fen Bilgisi proje ödevi "mancınık yapımı" idi. Notlar da en uzağa atan esere(!) göre verilecekti. (Göreceğiniz mancınık bizimki değil, az sonra anlarsınız.)

Allahaşkına 7.sınıf talebesi bir kız çocuğu nasıl mancınık yapsın?
Ya da ben, ben nasıl yapayım?
Taslak çizimi baba tarafından yapıldı.
Marangoza baba gitti, ölçüleri verdi, çıta kestirdi. (Orada üç veliyle daha karşılaştı)
Matkapla delikleri baba açtı, vida vs gibi bilumum hırdavatı baba aldı.
Sprey boyayla anne boyadı.
Verilen ödevin boyutları şöyle olsun diye bir ayrım yoktu.
Uygun bi top ayarladık, denedik gecenin bi yarısı 3-4m. uzağa atıyordu sanki.
Ha bak, denemede Elif elini dokundurdu mancınığa;-)
Biz, stresin dip noktasını yaşadık ama.
Bi de ben boyarken yeni aldığım eşofmanı da hallettim şükür, aynı gece toz bezi yaptım kendisini, verdim bi parçasını Elif'e "arasıra sil, temizle mancınığımızı" dedim.
Çocuk aldı gitti. Eve geldiğinde gözlerinden ateş çıkıyordu.
Sayın velilerimizden bir tanesi, 1,5 m.ebadında bir mancınık, tenis topu gibi bir top kullanıp, denemede 15m. uzağa attığı için....
Elif ancak 7 alabildi, o da emeğe hürmeten herhalde. Çünkü bizim minnak top anca 1 m.'ye gidebilmiş. ;-( Yani resmen dibine düşmüş.
Deneme yaptığımız gece rüzgâr hızının 80 km/sa olduğunu sonra hatırladık tabi ;-)
Elif, kendisine çok güldükleri için, okulun en yakınındaki çöp kutusuna atmış mancınığı. (Resim bu yüzden yok yani.)
Şimdi; gidip itiraz etsen olmayacak,
Sussak gene olmayacak, hele ki çocuklarına, personeline, tüm aile efradına "boşver" demeyi yasaklayan biri olarak, bizim mancınığın topu düştü mü ciğerimin ortasına! Bi sinir oldum, bi sinir oldum, varın tahmin etmeyin.

Şimdi biraz nefes alın; eğer hâlâ okumaya devam edecekseniz tabikisi.
(Ben de çocuk iki tane ya, bi biri bi ötekinin mutlaka bu tür ödevi oluyo. O yüzden ben X2 katı kadar muzdaribim)
Bundan önce de Zeynep'e bi hayvanat bahçesi maketi yapmışlığımız vardı. İçinde Afrika hayvanları olan. O fili nası aradık nası aradık da bulamadık bi ben bilirim bi de Allah! İki gün belki üç gün saatlerce hep birlikte uğraştık da en sonunda da Zeynep "e bu hiç Afrika hayvanat bahçesi olmadı ki!" dediydi de, tövbe ya sabır çektiydim bir tespih.

Her veli toplantısında "çocuklara sakın ha sakın internet kullandırmayın" diyorlar, bana sorarsan evet benim de kullandırasım hiç yok zaten de, de'si var anacım; günlük ödevleri yaparken dahi bizlerin kafasının bir Meydan Larus gibi dolu olmasını bekliyorlar zahir! "Velinize sorun, öyle cevaplayın" demişler; çocuk gelmiş "anne mitokondri'yi anlatsana biraz" diyo. Çok şükür artık ders kitapları da bizimkiler gibi değil. Bizim zamanımızda önce mitokondriyi anlatır sonra sorarlardı. Şimdi ise "çocukları araştırmaya teşvik etmek" uydurmasıyla, bi satır açıklama yapmadan şakkadanak şakkadanak sorular soruyorlar. İmkansız evde internet kullanmamak yani. Ayrıca şimdi artık cilt cilt ansiklopedi felan da yok ki yani alalım bakalım. Kütüphaneler desen, gece vakti açık nöbetçi kütüphane de var da ben mi gitmiyorum derim ben de. Tut ki açtılar anacım ben şak diye Afrika'da hangi hayvan yaşar, mancınık nasıldı ya diye debelenirken internetten başka bişiy de kullanamam ki zaten. Tekrar altını çiziyorum, çocuğun varsa internetin mutlaka olacak noktasındayken biz, debelene debelene de ttnet'e mahkum muyuz, mahkumuz. Ahizesini kaldırmadığım telefona sırf bu ADSL bağlantısı için her ay para bayılıyor muyuz, bayılıyoruz. El mahkum el!

Amaaan, anlayacağınız dertliyim.

Bi de kalkımış, tabletle eğitime geçiyolarmış. Oh! Artık yazı da yazmasın çocuklar okulda, unutsunlar bi zahmet, ondan sonra da benden el yazılı performans ödevi beklesinler.
Haaa teknoloji kötü bişiy mi, tabi ki değil. De; önce çocukları, o teknolojiyi kullanacak hale getirmek lazım; muhtemelen bunu da bu ders kitapları ve bizim yaptığımız proje ödevleriyle zorrr (üç r ile bastıra bastıra okuyun güzel okuyucum) yaparsınız. Ya da ille de yapacaksanız bana da 20 tabletlik bi prozac yollayın, yoksa zıvanadan çıkıcam.

Böyleyken böyle.
Ey Milli Eğitim camiası!
Tüm samimiyetimle durumu size aktardım, gayrı vicdanım rahat. Daha da bi tane proje ödevine elini süren Ecehan.......devam edemiycem.

Durrr! Bişiy geldi aklıma, acaba bunun ticaretini mi yapsak? İyi para kazanırız valla. Hoş, benim bile aklıma geldiyse belki yapılıyordur da büyük şehirde. Haydaaaa.... Kapıya yazıcan, "her türlü performans/ proje ödevi yapılır"

Vallaha durum zaten bundan farklı değil, bilen bilir.

Çarpım tablosu x Trabzan: Nostalji

2012-02-07T22:28:00.005+02:00

Annem der di,
Çarpım tablosuyla; ikili, üçlü trabzanı aynı anda öğrenmelisin! Öğrendim anne!
Bunu anneciğimin özlü sözü olarak kaydediyorum blog alemine.
1962 senesi Türkiye Atletizm Şampiyonu benim annem.
İyi koşarmış. Tevekkeli değil, yürümeyi bilmezliğimiz ;-) Bi de bize kızar," acele etmeyin, yavaş olun" diye, sanki genlerimizde var!
Annem O benim.
Ah annem; şimdi anlıyorum ne demek istediğini....
Evet, dediğin gibi, yaptığın gibi yapıyorum ben de. Mümkün olsa beşli trabzanı öğreteceğim ne dediğini dibine kadar anlamış olarak hem de...
Hepsi;
Her şey,
Ben,
Benden olanlar,
Sen ve canım babamın verdikleri.
Binlerce kez daha varolun, sağ olun e mi?
Amaaaaa; bu arada eğer biz yanında yoksak bir lokma ekmek yemeyen babamı da ne yerlere ne göklere sığdırabilirm. Canım babam, ilk aşkım her zaman sendin, ben toprak olduktan sonra bile bu; böyle kalacak...
Seninle dans etmekti hayat, nefes almak.
;

Öyle işte.
Say ki duygusal bi akşam, hepsi bu.
Ve bu benim güneşim.
Onlar benim, onlar bana en yüce emanet... Çok şükür.
Bin kez daha dünyaya gelsem, milyon kez sorsalar anan-baban kim olsun diye,
Sadece ve sadec yine yeniden sizi seçerdim. Biliyorsunuz.

Çocuklar da yaş pasta yapabilir, enginar yiyebilir/miş

2012-02-07T16:59:00.001+02:00

Maraton koşusuna çıkmış misali ördüğümüz sökülen bere şenliğini sanırım ve umarım ki; dün itibarıyla sonlandırdık.
Kızlarımınkiler hariç diğerlerinin hepsi hediye edildi.
Gece zaman zaman şiddeti 110 km/sa.'e ulaşan fırtına, sitedeki nerdeyse tüm ağaçlarla güreşe tutuşunca,
Ardından da fındık büyüklüğünde dolu yağınca bir tane de kendime öreyim bari dedim.
Rengine bayıldığım bir ip vardı. Alize Lame.
İnceydi tabi Maxi'ye göre.
Ben de ne yaptım, iki kat ördüm.
Sökülür mü sökülmez mi diye ladese tutuştuk, prenseslerimle.
Ve tabisi ben kazandım. ;-)
Ataların boşa gitmiş sözü yok anlayacağınız, azimle duvarı deldim sanki.

Hiç zorlanmadım sökerken. Hatta çift katlı olduğu içun sanki daha bi modelli durdu ;-)

Örmeyi düşünenler var ise, bu da bi seçenek olsun diye sorumlu blog sahibi görevimi ifa edeyim dedim böylece;

Yarışmacı arkadaşlarıma başarılar dilerim.

&&&

Çocuklar da örgü örebilir konusuna daha önce değinmiştik.

Şimdi ne diyorum?

Eeee ladesi boşa kazanmadık ;-)

Çocuklar da yaş pasta yapabilir.

Pudingi evde yaptık, anneannemizin tarifiyle.

Keki Elif yaptı velakin ben zamanında kıvırmadığım için rulo niyetiyle başladığımız yaş pastamızın arasını özür nazır eşliğinde ben kestikten sonra anlar da, muz ve puding koydular, üzerine de tekrar puding sürdüler.

O kadar seviniyorlar ki kendileri bir şeyler yaptıklarında, bu zevki onlardan mahrum etmemek adına yani valla sırf bu yüzden ;-) yaptırıp yaptırıp yiyoruz. ;-)

Talep yaratıyoruz ki, arz etsinler.

&&&

Çocukları mutfağa bağlamışken e ben de boş durmadım tabi, yani yukarda günahımı aldıysanız diye belirteyim dedim.

Dolaptan, elceğizlerimle temizlediğim enginarları çıkardım.

Garnitür hazırlayıp(malzemosları doğrayıp azıcık haşladıktan sonra), bir soğan eşliğinde zeytinyağında hafif kavurdum.

Kavrulan garniturumsuları enginar tabaklarına yerleştirdim;

Bir çay bardağı su eşliğinde enginarlar biraz yumuşayıncaya kadar pişirdim;

Sonra resim çekmeye zor yetiştim; ;-)

Zeynep; faydalı olduğu için yedi.

Elif; ben sevineyim diye yedi.

Bizim için hiç sebep olmasına gerek yoktu zaten ;-)

Balinayla yarışabilir duruma geldik, ehh az bi gayretle bizi yazın suda hiç yadırgamayacak zavallılar.

Daha n'olsun di mi?

Gittim ben.

AŞK nedir AŞK?

2012-02-06T16:58:00.004+02:00

Okuyacaklarınızı, bu müzik eşliğinde hissetmenizi isterim; buyrun,

Seni arıyordum Şems! Ama dağıla dağıla.

Seni bekliyordum Şems! Ama savrula savrula…
Allah'ım beni Şems ile yarala! Öyle yarala ki akan gözyaşlarım cehennemi söndürsün. Ağlamaktan kör olup görmesem de cennetini.

Sen varsın ya!

Şems, Kimya'nın yüzüne doğru eğilirken, pencereden bir ışık huzmesi süzüldü odaya. Oda göz kamaştıracak bir şekilde ışıkla dolmuştu. Bir gül kokusu yayıldı odanın her yanına. Kimya başını pencereye doğru çevirdi. Hemen ayaklarını dizlerine, dizini ise karnına doğru çekti. Tıpkı bir bebeğin anne karnında durması gibi. Kimya yatağın içinde doğrulmaya çalıştı. Tebessüm etti. Dudağından;

"Efendimiz... Efendimiz..."

Başı yastığın sağ ucuna düştü."

Beşeri aşkta ilahi aşkı bulmuş bir sevgi damlası Kimya. Bu benim yorumum.

Okurken çoğu yeri defalarca okudum, "bu kadar olabilir mi, sahi" diye de kendime çok sordum. Bana her seferinde "evet bu kadar olur" dedirten cümleleri kurmama sebep olan AŞK'ın önünde eğildim sanki her satırda.

Birçok kişi kitabı çok sıkıcı bulduğunu söylediği için almıştım zaten.

İnanmamıştım AŞK'ın herhangi bir türünün sıkıcı olabileceğine.

Yanılmamışım.

Gönlüm uçtu, aklım fırladı, nefes nefese kalan yüreğime çoğu zaman gözlerimden akanlar da eşlik etti.

AŞK muhteşem. Nasıl, nerede, ne şekilde olursa olsun bir lütuf.

Soluksuz okudum. Mecazen değil gerçekten soluksuz okudum.

&&&

Biri beni incitir, üzerse onun için şöyle derim; "Allah sana uzun ömür ve çok mal versin"

- Yıldıznameleri okumakta, riyazyat, ilahiyat, felsefi sözler, astroloji, tefsir, hadis bütün ilimlerde mahirsin, bu nasıl oluyor? Okula gitmedin, dergâhlarda ikâme etmedin, mürşidin olmadı, bütün bunlara nasıl sahip oldun?

- Yürek devletimi kurdum. Yürekten maharetli mürşit mi var? Senelerce aramaktan yoruldum, meğerse aradığım bendeymiş, meğerse bulduğum sendeymiş. Hz.Muhammed Efendimiz okul mu okudu?

-Hayır.

-Okuma yazma biliyor muydu?

- Hayır.

- O halde mağarada işi neydi?

Anlatayım.

Kuyu Yusuf'un okuluydu, Çöl İsa'nın, Musa'nın dergâhıydı. Mağarada Hz. Muhammed'in yürek okuluydu. İlim sadece hocalardan, kitaplardan mı akar? Bazen onlarca ciltli kitapların anlatamadığını bir deve anlatır. Allah Kur-an'da da deveye bakmaz mısınız?" diyor. Peki biz devede neleri okuyacağız? Mevlana işte senin hamlığın burada. Kitaplara fazla müptelasın. Oysa kainat kitaptır. Hz.Muhammed yürüyen kitaptır. Ağaç, ateş, su kitaplarının satırlarını da okusana!...

Çok düşünürdüm; Şems mi Mevlana'nın hocasıydı, Mevlana mı Şems'in hocasıydı, diye.

Anlıyorum ki; onlar çağlayan birer nehirdiler, bir yerlerde birleştiler, gürlediler; okyanus oldular. Ve anlıyorum ki, hangisinin suyu fazlaydı diye düşünmek hamlığında hamlığı.

Kendimi zaten hep bir hiçlikle tariflerdim epeydir ama hiçliğin ne demek olduğunu yeni anlıyorum ve kendimi o makama yakıştırdığım için utandım.

Mev...Farsça'da hiçlik, yokluk,

La......Arapça'da hiçlik, yokluk,

Na.....Türkçe'de hiçlik, yoklukmuş; MEVLANA ne demekmiş şimdi bildim.

Bende benzer makamlara geçmek gibi ne bir güç var, ne de bunu yapacak yürek. Ama bu tür saf, katıksız, yargılamasız, su gibi berrak, samimi cümleler benim maneviyatımı geliştiriyor.

Başım ne zaman sıkışsa adını anmadan geçmediğim Yaradan'a, başım rahat dediğim şu beyhude geçen günlerde de sarılabilmek beni rahatlatıyor.

AŞK'a hürmet eden gönülleri gönlüme sığdırsam da başka hiçbir şeye yer kalmasa gönlümde diyorum.

Tadına vara vara okuyorum ilk defa AŞK serisi bu kitapları, bir an önce bitirmek gayretinde değilim.

Evde yüksek sesle konuşmaya çekinir oldum, yüksek sesle konuşanları dinleyemez oldum. Yaz-kış soğuk su içen ben; ilk defa ılıklığın tadına vardım. Samimiyeti içtim bir toprak kâseden, kâseyi Kimya sundu bana.

&&&

- Aşk benden doğmadı, aşk beni doğurdu.

Bu alem, nede olsa yalnızlık yeri değil, sohbet, dostluk ve eğlenme yeridir. Fakat ilahi güzellikten veya ondan haber getiren nurlu bir yüzden mahrum olursak hayatın tadı tuzu kalmaz.

AŞK demek, çetin imtihanlardan geçmek, belayla karşılaşmaktır. Ben gönlümün ayağındaki bağı, zaten aşk peşinden koşsun diye çözdüğümden, hayat yolunda yürürken, gönlümü bela durağında bırakıp yürüdüm. Bugün içime gelen bir ilham esintisi ilâhi güzelliğinden bir koku getirdi, teşekkür olarak şuurumun akılla bağlarını çözerek, yüreğimi, şuurumu tamamen o esintiye teslim ettim.

Ey akan gözyaşı. Ömrümü alan sevgili, o bahçeme, o baharıma o seyrettiğim güzelliğe de ki: gecelerinden birinde gecelerimi anarsan benim edep noksanlıklarımı hiç düşünme, aldırma.’
En mahrem bir gecenin, en matemli anında akıyordu gözyaşları. Sırların habercileri hızına yetişemiyordu gözyaşlarının. Çok konuştuk, biraz da susalım. Susalım ve ağlaşalım…

Hakikaten susalım.

Sustukça çığlıklarımız darmadağın etsin kötülükleri, sağır etsin kötü düşünenleri.

Hanlar yıkılsın, dil boğaza kaçsın ister ki; ne fark eder?

Eğer bir tutam hoşgörü tohumu, eğer bir tutam sevgi tohumu, eğer bir tutam AŞK yoksa ekmeyi düşlediğin tohumda; boşver ekme gitsin!

Sevmeyeceksen yaratılanı Yaradan'dan ötürü, nefes alıp bitirme kainatı.

Sus Ecehan sen de sus.

Sus ki duysunlar!

Pastane Un Kurabiyesi Tarifi

2012-02-06T14:38:00.002+02:00

Ne zamandır un kurabiyesi yapmamıştım. Çünkü ben pastanedeki gibi olsun istiyordum ve asla olmuyordu.
Çabalama dedim kendime her seferinde ve çok güvendiğim bir pastaneden alıp alıp lüplettik.
Asıl damağımın aradığı tad ise K.Maraş'ta ki Arif Şekerlemenin ay şeklinde olan tereyağlı un kurabiyesi, maalesef başka diyarlarda bu tadı bulmak mümkün olmadı.

Evlatlar "çarşıdan almayalım biz yapalım lüfffeeen" deyince pastane sahibi bir arkadaşımı aradım, tarif için.
"Tutturamazsın, yağın başka, unun başka" dedi.
Onların kullandığı margarin susuz margarinmiş, özel adı Biskin'miş.
Ne yaptım ben de, iş yağın suyunu çektirmek değil mi, ayrıca da kaz uçar laz uçmaz mı?
Bir paket sana hamur işi margarini erittim, köpürdüler köpürdüler ama yanmadılar. Sonra o tavayı balkona koydum, hafif donmaya başlayınca üstteki yağ kısmını aldım altta kalan sütümsü bişeydi.
Sonra biraz da tereyağını (vakfıkebir tereyağı cinsinden olmalı) suyu iyice gidene kadar ısıttım, o da köpürdü haliye, suyunun daha doğrusu sütünün gittiğine emin olunca, o yağı aldım.
İlk püf olarak biskin haline getirdiğim yağ karışımına;
2 su bardağı un,
2 su bardağı buğday nişastası,
1,5 su bardağı pudra şekeri,
2 paket damla sakızlı vanillini de ilave edip hamuru yoğurdum.

Hamuru 1,5 saat buzdolabında beklettim. (Bu da önemli bir püf dikkat edin derim -dediler-)

Sonra, bu yazıyı yazmama sebep olan; kurabiyeye şekil verme kısmına geldim.

Bunun için bir huni kullandım.

Şimdi daha iyi göreceğinizi düşünüyorum;

Nasıl ama?

Hamur pek şekerli olmadığı için ortadaki kubbenin boş kalan kenarlarına tarçın-pudra şekeri karışımı biraz daha hakkıyla dolacaktı böylece.

Ha bu arada son püf noktası da şu; tepsiyi kesinlikle yağlamıyorsunuz.

Derken telefonum çaldı.

Komşumun Denizli'den arkadaşları ona sürpriz yapıp bir kahve içmeliğine geliyorlarmış, "ya ben ne ikram edicem şimdi?" diye sızlanırken, padapadammm gözüm tepsiye takıldı.

"Gel, dedim; hemen fırına atılmalık bir tepsi kurabiyem var"

"Şahanesin sennnnn!" diye bir çığlık atışı vardı ki sormayın gitsin. Sevindirik oldum.

Verdim tepsiyi gitti.

Efenim, misafirleri çoook beğenmiş, bu evde yapılma işi değil, nerden aldıysan söyle devamını alıp götürelim demişler, kalanları da yolluk olarak istemişler, komşum çaktırmadan beni arayıp "vereyim mi?" diye sordu.

-Ne duruyorsun!, dedim.

Dolayısıyla bitmişinin resmini koyamıyorum, bir sonraki sefere inşallah.

Eğer ille de pastane un kurabiyesi severim diyorsanız, anlattığım gibi deneyin derim.

SEN OLMASAN!

2012-02-03T12:39:00.001+02:00

Üstüne yorum yapmak haddimize mi? Haşa.

"SEN OLMASAN ALEMLERİ YARATMAZDIM" demiş Yaradan.

Mevlid Kandili kutlu olsun.

Biliyorum.

Eskiden benim de takıldığım bir konu idi, kandil kutlamacası.

Asırlar boyu kutlanmamış zaten İslam dünyasında. Bizim dışımızda kutlayan islam ülkesi de yokmuş dediklerine göre.

Sultan II.Selim emreylemiş, camilerde kandiller yaktırmış bu tür günlerde oradan almış adını da zaten kandiller.

Şimdi sadece, Yaradan'ı anmaya bir vesile gözüyle görüyor ve seviyorum kandilleri.

İlle de vesileye mi ihtiyacın var derseniz, aslında olmamalı, her nefeste hissetmeliyiz, yağmur yağdığında, güneş açtığında, bir çiçeğe baktığında, bir ölü selası duyduğunda, evet diyorum ya herşey vesile aslında.

Amma velakin ben yeterli değilim, ben de her insan gibi ne kadar kopmaya uğraşsam da nefsimden, hayat gailesinden kendimi tam olarak arıtamadığımdan mıdır nedir, böyle günleri vesile kabul ediyorum artık.

Büyüdüm mü, her büyüdüğüm de biraz daha mı küçüldüm yoksa? Düşünüyorum bunu.

Sağlıcakla kalın.

Fark yaratan öğretmenler

2012-02-02T11:31:00.001+02:00

Muş Merkez Kız Yatılı İlköğretim Bölge Okulu’nun müdürü, Melahat Aydın.

Öğretmen arkadaşlarıyla köy köy dolaşıyor, yolu olmayan mezralara at üstünde gidiyor, okulunu yarım bırakan kız çocuklarını okula yeniden kazandırıyor.

Kendisi, Muş’ta görev yapan tek kadın okul müdürü.

Mesleğinde 19 yılı doldurmuş,

Yaklaşık 4 yıldan beri Muşlu kızların okullu olması için çalışmalarını aralıksız sürdürüyor.

450 kız öğrencinin bulunduğu YİBO'ya yeni öğrenciler kazandırmak için hazırladığı 'Bir Şans Daha' isimli projeye Avrupa Birliği'nden 60 bin Euro'luk destek sağlamış.

Ben de öğretmen bir anne-baba evladıyım, kız kardeşim de öğretmen.

İyi bilirim o çileyi.

Uykusu kaçar öğretmenin, hele hele kızlarını okutmayan aileleri gördükçe.

Çırpınırlar bir serçe gibi.

Üstelik hayatın yükünü en fazla omuzlanmış olanlarken, ay sonu ellerine geçen son derece az maaşa gene de razıdırlar. Yollara mollara dökülmezler.

Ağlamaz öğretmenler.

Ee doğal olarakta ağlamayana meme yoktur.

Olsun varsındır, onlar çabalar, çabalar, çabalar...

Eğitim Fakültesi'ni bitiren ama atanamayan öğretmenlerin çilesi ise zaten bambaşkadır. Suçluluk duymaya başlarlar. Ne de olsa zar zor şartlar altında okutmuştur genellikle aileleri. Onlar dişini tırnağına takarak okulu bitirmiş olmasına rağmen antin kuntin sınavlara girip atanamazlar bir türlü, elleri ekmeği tutamamıştır daha.

İçim acıyor onlarla konuşurken, onları okurken, yazarken.

O yüzden,

Melahat Aydın gibi fark yaratan öğretmenlerin ellerini öpmek istiyorum.

Yarattıkları farkla umut oldukları için.

Bir sürü tomurcuğun çiçeklenmesine baş koydukları için.

Örnek olasın Melahat Hocam.

Sağolasın, varolasın.
Bilirim Time Dergisi'ne kapak olamazsın ama yaptıkların ve yapacakların cümle aleme kapak olsun.

Etli yemeğe soğan olma çabası

2012-02-01T15:14:00.002+02:00

Siz karla marla kartopu oynarkene, bizim çocuklar gözlerini televizyonlardan ayıramazkene, orda burda kar niyetine sulu sulu köpük sıkıp çocukları gaza getirip yalandan yalandan karda yürütürüp de beni iki de bir "kızım çok girmeyin oraya dizinize kadar ıslandınız hastalaneceksiniz" diye bağırtırkene iyi miydi?
Alın size;

Burası da Bodrum işte.
Tomurcuklanmıştır da bu yazıyı yazan gazeteci görmemiştir herhalde. Tomurcaklanmadan meyve verir mi anacım erik? Neyse konunun zırt dediği yerde bu değil zaten.
Bizim bahçedeki badem ağacının alt yeşil yaprakları geçen seneden hala durmakta buna rağmen üst dallarda çiçekler açmış. Normal şartlarda pek normal sayılmaz aslında ;-) Gazeteci haklı olabilir mi ne?

Bu da benim minnoşlarımın kar(!) keyfi.

Kar suniydi muniydi amma velakin, yüzlerindeki mutluluk çok sahiciydi. Bakmayın çemkirdiğime gerisi de boştu zaten.

Çok güzel bir coğrafyada yaşıyoruz.
İstanbul'u ayrı güzel, Ankara'sı ayrı güzel, Bodrum'u, Antalya'sı, Denizli'si kısacası heryeri başka bir güzellik sunuyor gören gözlere, anlayan dimağlara.
Bizim resimlerde, "etli yemeğe soğan olma çabası" bir nevi.
Huzurla ve afiyetle kalın.

Sökülen bebek beresi, lavanta kokulu kaftan

2012-01-27T16:50:00.002+02:00

Bere faaliyetlerimiz hız kesmeden devam etmekte.
Anneannemizin, teyzemizin, benim, Oktayımızın bereleri de hazır.
Lakin bir de bebek bekleyen bir güzel dostumuzun yeni doğacak meleği için kızlarım beni sıkıştırdı.
Nikâh şahitleriydim ben onların.
Gördüğüm her bebek şeysini alasım geliyor, öresim geliyordu bu doğru.
Bizim meşhuur sökülen bereden bebek için de örsek nasıl olur diye düşündük.
Bebeğimizin başını terletmemesi, batmaması ve mümkünse pufidik durması hedefimizdi.
Alize Puffy Season tam aradığımdı.
Şüpheyle ördük ama bitince biz çok hoşlaştık.
Bugün hemen götürüp Nilay'a teslim ettim, "bugüne kadar aldığım ve muhtemelen alacağım en özel hediye" dedi, ağlayasım geldi, beğenmesine çoook memnun oldum doğrusu.
Boyutları karşılaştırabilesiniz diye bizim berelerle yanyana koyduk.

Kendisini yakından görmek isterseniz;

Nasıl yaptığımı merak eden olursa,
35 ilmek başladım ve 4 numara şiş ile ördüm. Yaklaşık 20 cm kadar olunca, 8 ilmeği kestim sonra bir ilmeği boşta bırakıp (kaçsın, sökülsün diye) bir ilmeği şişe aldım, birini boşta bırakıp diğerini aldım vs devam ettim ve malumunuz üzere boşa bıraktığım ilmekleri sonuna kadar söktüm, diktim, çiçeğini yapıştırdım, ponponunu taktım, bitti.
İpin kendi güzelliğinden zarif bir pufidiklik hasıl oldu, bebek doğurasım bile geldi yani o kadar ;-))

İki gün önce Sevgili Elif'ten harika duygularla yazılmış kartım geldi ve yanında lavanta kokulu kaftan ile.

Elifcim, tekrar kocaman teşekkürler ve sevgiler. Harikasın, ne zamandır gözüm düşüyordu ;-)
Benim kızlar dün akşam gördü, tutturdular "biz de kaftan yapalım" diye.
"Bakalım ilerleyen günlerde belki yapabiliriz", dedim.

Bugün için başka türlü mutlu. İyi ki, lafını çok ettiğim bir gündeyim.

Mutlu hafta sonları hepinize...

Diyet-Özür

2012-01-26T17:07:00.000+02:00

Ya özür dilersin,
Ya da diyet!
Ama unutma ki;
Bazen bin diyet,
Bir özürden DAHA ÖZGÜRDÜR!

Ecece-2012

Sevgi Perdesi Projesi

2012-01-25T14:15:00.002+02:00

Sevgili Mahmur Prenses'in başlattığı Sevgi Projesi'ne canı gönülden katılmak istedim.

Bu tür birleşimlerin ve paylaşımların (nasıl bir tabir olduysa bu da ama evet aynen bunu demek istedim ;-) bizi bir arada tutan, toplumsal olarak birlikte hareket etmeye yönelten etkinlikler olduğunu düşündüğüm için elimden geldiğince taşın altına uzanmaktan çekinmiyorum.

Ne de olsa hele hele evlat yetiştiren biz ebeveynlerin görevleri her alanda çok fazlalaştı günümüzde.

Artık biliyoruz ki; çamaşırını yıkayıp ütülemek, yemeğini yapmak, temiz tutmak ve bir de okula göndermek yetmiyor; yarınlara düşlediğimiz dünya için.

Bu sebeplerden ötürü....Sevgili Mahmur Prenses'i gönülden kutluyorum. Ve eğer ses verir de siz de, içinizdeki sevgiyle perdeye katkıda bulunursanız çok mutlu olacağım. Detaylar burada.

Akşam bu işi hazırlarken bi de baktım kızlarım geldi ve pek heveslendiler. Allah'tan tahmin ederek fazla kumaş almıştım. Birer tane de onlar hazırladılar ama kendi bloklarına kendileri koyacaklarmış.
Zeynebin prensesi burda,
Elifin prensesi burda.
Ben bugün üçümüzünkini de PTT kargoya verdim, sevgiyle...

ALLAH, İZLER

2012-01-24T18:10:00.000+02:00

Bir önceki yazıda bahsettiğim işlemeli tablomu çerçeveciden aldım.
Duvardaki yerini aldı.
Ben oldukça beğendim.

2010'da hane halkımızın el izlerini taşıyan İZLER Tablomuz da nihayet çerçevelendi ve duvara asıldı;

Şimdi işte; eksikleri ile birlikte, yaşadığımın evin duvarlarının beni anlattığına inanmaya başladım.
Ruhum arındı sanki, eee emek güzel şey...

Boncuk işleme tablo

2012-01-24T13:16:00.001+02:00

Creative Mind'ın bloğunda gördüğüm boncuk işlemeli Muhammet (S.A.V) lafzını çok beğenmiştim.
O, boncukları yapıştırarak yapıştırarak hazırlamıştı.
Ben biraz farklı yaptım. Altın ve kahve rengindeki kesme boncukları bir bir işledim kumaşa.
Ve sonuç böyle oldu.

Nasıl yaptığımı kısaca anlatayım,
Sütlü kahve ipek saten aldım.
Netten beğendiğim Allah (C.C) yazılı deseni satene kurşun kalemle çizdim.
Sonra çizdiğim bu kumaşı kasnağa gerdim. (Dipnot :Tüm boncuk işlerini kasnakta yapmayı seviyorum çünkü o zaman kumaşta en ufak bir gevşeme ya da kasılma olmuyor.)

Anchor marka sütlü kahve nakış ipliği ile (ip çok ince olduğu için nerdeyse ip kalınlığı hiç olmadı ve çok daha muntazam oldu bu sayede) kesme boncukları işlemeye başladım.

Kayık görüntüsünü oluşturan kahverengi kısımları enine, altta su dalgası şeklinde yorumlanan yeri de, altın sarısı ama bu sefer enlemesine işledim. Ki, böylece dalga hissi daha iyi oldu bana göre.

Dün, bir sürü tembihle çerçeveciye tablo yapılması için verdim. Bu akşam iş çıkışı gidip alacağım, nasıl heyecanlıyım anlatamam. Sanırsın okyanuslar benim oldu. Umarım çerçeveci işinin erbabıdır ve güzel bir iş çıkarır ortaya, yoksa gece uyuyamam.
Sabırsızlandığım için akşamı bekleyemiyorum, dün bile zor bekledim onun için bu haliyle size hemen göstermek istedim.
Sıradaki işim, aynı yöntemle Muhammed (S.A.V) adını işlemek inşallah. Onu daha küçük yapacağım ve sadece isim yazılı olacak.
İncik boncuk işini oldum bittim çok severim.
Parlak şeyleri daha da çok severim.
En sevdiklerimi, en sevdiğimin adıyla birleştirince de; "bugüne kadar yaptığım en güzel el emeği" dedim, gitti.
Cerative Mind: Hatice, sana çok teşekkür ederim. Fikrin, eserim oldu.

Kapüşon, Fellah, Ben beğendim yaptım, falan filan

2012-01-21T22:04:00.002+02:00

Yavrularım karnelerini aldılar.
Yine, yeniden yüzümü güldürdüler; Rabbim'de onları hep güldürsün inşallah.
Ve tüm anne babalarla birlikte çocuklarını...
Duygusallık diz boyu anlayacağınız.
Buraya yazılan her cümle, tarihe atılan bir not gibi. Dolayısıyla bazen yazarken iki cümleyi, cümle alemi dize getirecek kadar gözyaşı akıtmışlığım oluyur; kimi zaman hüzün, kimi zaman sevinçten. Bilirsiniz.
Veee,
Elifimin örgü montu tamamlanmıştı, buyrun;

Elifcim illa da kapüşon istedi, annesi de ilk defa denedi ;-) ve sonuç;

Gerisini bilirsiniz nasıl olsa da, yıllardır örgü ören biri olarak ilk defa kapüşonu şöyle ördüm;
Bütün örgüyü diktikten sonra, yakadan itibaren öteki uca kadar 100 ilmek aldım.
28 cm.kadar her tarafını beraber ördüm. (Bu arada arka örgüye denk getirdiğim kapüşon örgüsüne tikaaat lütfen),
Sonra kenarlardan 35 ilmek bırakarak ortada kalan 30 ilmeği örerken her düz yüzde birer ilmek kenarlarda bıraktığım o 35 ilmekten birer tane eksilttim.
Kapüşonun ve örgünün (Nako superlambs-special) tüm uçlarını mor-kahverengi tonda buklet iple (Alize buklebişeysi)) ördüm zira kızım kenarları kürkümsü şeyleri pek seviyor.
Gelelim bugüne,
Şurda bahsettiğim hanım dilendi bey beğendi (ki bu tarife ifrit oluyorum, bence adı "ben beğendim yaptım" olmalı) misali örgü böyle oldu ve hâlâ ne yapacağımı bilmiyorum. Israrla battaniye diyemiyorum şahsen o ölçüde bir işe ruhen giremem ben ;-) Bakalım nereye kadar gidecek.

(Yan tarafta gördükleriniz fellah köftesi. Oktay'a yaptım yarın götüreceğim Oktay dayımın sevgili oğlu, İstanbul'da idi bir süredir, şimdi bir süre Bodrum'a döndü, yarın ziyaret edilecek tarafımdan ve en sevdiği yiyeceklerle inşallah.)

El işi dışında, tembelliğin dibine indiğim bir gündü. Ne süpürge, ne ütü, ne yemek hak getire...Dominos'tan pizza istedik kızlara karne hediyesi(!). N'apim kendileri böle istedi ;-))
Kızlar, berelerin devamını örecekler güye, ikişer sıra gidip bıraktılar; "tembeller!" dedim onlara ;-)) gülüştük.
Seviyorum üretkenliği; her şeye rağmen.

Berelerimiz

2012-01-20T18:27:00.004+02:00

Bir önce yazdığım kızlarımın bereleri karşınızda efenim...

Mutlu son.
Öyle sevdiler ki, tekrar tekrar söylemek isterim ki; çocuklarınızı teşvik edin: üretime. Ki; herşeyin kıymetini bir bereden vs.den itibaren bilsinler, kolay değil hayat, malum.
İzin verelim ki üretmelerine hani deyim yerindeyse,"boynuz, kulağı geçsin"
Mutlu hafta sonları.

Çocuklar da örgü örebilir/miş

2012-01-19T13:18:00.001+02:00

Nazan'ın bloğunda gördüğüm bereyi hafta sonu yavruşkolarıma gösterdim.
Dümdüz haroşa örmek en iyi yaptıkları işlerden.
Eeee tembel annenin çalışkan kızları olurmuş ;-))

Alize Maxi Süperlana petrol mevisi rengini Zeynep seçti.
Elif'te fıstık yeşili.
Cuma-Cumartesi ördüler bitirdiler ama ben bitmişlerinin resmini yanlışlıkla silmişim. Tekrar çekerim.
Ama örerken, pek bir disiplinli idiler;
;-)))

Elif "resmimi koyma anne, örgü benim imajıma ters(?)" dese de, Zeynep "beni koy anne, prensesler de örgü örer" deyince, "bari resim küçük olsun" dedi Elif.
Kesme ve sökme işlerini de onlar yaptı, ben de dikerek muhteşem anne desteğimi esirgemedim.
Çok şeker oldular, daha önemlisi kendileri emek vererek ürettiler, bu harika.
Dün, anneanneleri, teyzeleri ve benim için birer tane daha örmeye başladılar bile.
Akşamlarımız, tıpkı benim istediğim gibi geçiyor artık.
Bu durumda ne demeliyiz?
Nazan Teyze, Nazan Teyze çok sağolasın yaaa. Harika fikrin için teşekkürler.

Babatürk

2012-01-18T11:58:00.001+02:00

Cep herküllerinin sıklıkla boy gösterdiği dünyada,
Bazen büyük dava adamları da yaşar.
Kendilerini adadıkları ömür, onları kahraman yapmıştır çoktan.
Ve her ölümlünün tattığı o an gelir; bir gökkuşağı sarmalar onları.
Sanki gök, "yer ile bir olurum da sana dünyanın tüm renklerini sunarım" demektedir o an.
Son fotoğraf, sonsuzluk.
Yazdıklarını, yaşadıklarını, fotoğraflarını, biz unutsak ta tarih unutmayacak.
Güle güle Babatürk!
Yattığın yer nur olsun!

Nar ayıklamanın en basit yolu

2012-01-16T12:49:00.003+02:00

İki senedir medyanın meşhur ettiği her derde deva nar'ı çok severim, lakin ayıklaması çok zor be anacım diyenlerdenseniz;
Kısa süre önce öğrendiğim bu fevkaledenin fevkinde yöntem için, yapacaklarınız şöyle;
Evvela narları ortadan ikiye (enlemesine) kesiyorsunuz,
Sonra şu resimdeki gibi tahta kaşığı tokmak niyetine kullanıp dış yüzeylere vuruyorsunuz;

Arada sırada iç kısmına bakıyorsunuz ve şöyle fiziki harita gibi içindeki tüm nar tanelerini bırakmış bir şekil görüyorsunuz;

Veeeeeeeee,

Ben bu zamana kadar niye bunu bilmiyormuşummmmm,

Kendimi ve yavruları bu güzel meyveyi sık sık tüketmekten nasıl mahrum etmişimmmm,

Meğer mandalina soymak bile daha zormuşşşşşşş, diye sızlanırken; bir yandan da narları kâselere doldurup çocukların önüne koyuyorsunuzzzzzz.

Bu kadar yararlı bir paylaşımdan sonra, bu akşam umarım pekçok evde nar yenir ;-))

Hafta sonu, Elifime ördüğüm kapüşonlu hırkayı bitirdim, bugün fermuar aldım, akşam dikip son halini sizlerle paylaşmayı sabırsızlıkla bekliyorum, en nihayetinde elinden senede üç beş iş ancak çıkan bir görgüsüzüm n'apiym. Çok beğenin istiyorum ;-)) Allahtan benim, kolay kolay hiç bir şeyi beğenmeyen yavrum hırkayı çok beğendi.

Bende dün akşam, Derya Kuzusu'ma özenip hanım dilendi bey beğendi motifleri yaptım. Ne olacağı hakkında hiçbir fikrim yok zira battaniye demek beni strese sokar, üç ayda bitiremem ben onu. Ara sıra nar yerken eşlik edecek kendileri;

Fermuar alırken kasnak aldım bir de, bir boncuk işi yapmak niyetim başlarsam gösteririm ;-) Ama fikir olarak şu ki; aşağıdaki görseli, Yaradan'ın adıyla, kumaşa boncukla işleyeceğim İNŞALLAH.

Eee daha n'olsun di mi ya?

Sakız ambalajında ereksiyon hapı

2012-01-13T12:30:00.004+02:00

Medyada, gazete haberlerinde, iş yerlerimizde, çarşıda, pazarda, okulda...
Ne çok şey oluyor da sıklıkla "hadi canım, yuhhh artık!" diyoruz.
Kendi kendimize, öylesine, sadece söylenmek için.
Niye sana yazıyorum biliyor musun bulogcum?
Konu ne olursa olsun, susmamak için, her konudaki fikrimi hiç tanımadıklarıma bile söyleyebilme cesareti kazanmak, kazandıklarımı da çocuklarıma aktarmak için.
Birilerinin beni de sayıları oldukça fazla olan koyun sürüsünden farkı olmayan algısı, kâbesi, duruşu bozulmuş sessiz çoğunluktan saymaması için.
Hiç önemli değil, şimdilik sonuçta ne elde ettiğim, ben geleceğe bakıyorum; taşın altına elimi sokuyorum her fırsatta. "Alt tarafı blog yazıp ona da bu kadar anlam yüklüyorsun ha?" diyip, gülüp geçenlere ise cevap bile vermiyorum.
Ama soruyorum ara sıra; ey izleyici niye bir ses vermezsin diye? Bilirsiniz.
Bağırmıyorsam da -bunu sevmediğim için- susmuyorum.
Üstünden 30 sene geçmiş darbenin sorumlularını şimdi arıyoruz, 30 sene sonra; ve bu beni geriyor.
Şimdi aranıyor olması değil geren, neden 30 yıl beklendiği?
Bir takım geleneklerimiz var, birilerinin bir zamanlar yutturdukları var hap gibi hepimize.
Yutturdular, çünkü sustuk. Biz hep sessizliği tercih ettik.
Susmayanları astılar çünkü, korkutulduk.

Susmak doğru değildi ama tepkiyi kanla, revanla, silahla, tabutla, şiddetle ortaya koymak da doğru değildi.
Bir şeylerin eskiden beri yanlış yapıldığı artık çok aşikâr.
Şayet doğru yapılmış olsaydı, herşey olması gereken gibi olmuş olsaydı, bugün bu memlekette % 50 gibi bir rakamdan bahsediyor olmazdık.
Demek ki okullar, eğitim, öğretim, dersler, kitaplar, tarih kitapları, romanlar, çevremiz, alışkanlıklarımız, derslerimiz, öğretiler, güvenlik stratejilerimiz, demokrasimiz(!) ve hatta tüm sistem öyle yanlışlarla doluydu ki; iki kişiden birinin gözü döndü.
Şimdi görüyoruz işte, doğru diye bildiklerimizin asla doğru olmadığını, gözlerimizin bağlı, kafalarımızın kuma gömülü olduğunu.
Ve mesela sırf bu yüzden, şu artık şöyle olmasın, böyle olsun diyenlere hak bile veriyorum. Belki bu doğruya daha yakındır diye.
Memleketimin dibini oymuş herkes kendi tarafından, yemiş, kullanmış, satmış, satılmış, kiralanmış.
Bunun suçunu onda bunda aramaya gerek yok; suçlu birey. Herkes.

11.sınıf öğrencisi Millî Kayakçımız Aslı Nemutlu antrenman sırasında dün hayatını kaybetti, duydunuz, izlediniz.
Aç bugün gazetelerin spor sayfasını, kimsenin şeyinde değil. Minnacık yapılan haberler de saçmasapan, magazinvari haberlerin(!) içinde yok oldu gitti bile. Neden?
Çünkü Hürrem'in saçını boyatması, Cem Yılmaz'ın evlenmesi, Fener'in şikesi, sakız ambalajında kamufle edilerek satılan ereksiyon hapı (günün en çok okunan haberi bu imiş) daha çok ilgilendirir bizi, yalan mı?
Oysa, kızcağızın ölmesinin sebebi düşmesi değil, yuvarlanırken başını kayak pistinin kenarına koruma amaçlı(!) çakılan TAHTA korkuluklara çarpması sebebiyle boyun kırığı...Neden?
Çünkü odun, çünkü sert malzeme, çünkü yollardaki bariyerler bile tahta kadar sert değil.
Neden dünyanın her yerinde kayak pistlerinin kenarı bu sebeple yumuşak malzemeli ağlarla çevrilirken, bizde onu bildiğin odundan yapan zihniyetler ve ona dur demeyenler gırla gidiyor, üstüne üslük prim yapıyor?
..
..
..
Aslı....Gitti...Geri gelmez...Ne yaparsak yapalım şu andan sonra geri gelmezsin evet. Affet bizi demek bile çok zor.
Ülkem...Sonun Aslı gibi olmasın!

Biber turşusu kavurma

2012-01-12T15:55:00.002+02:00

Acısız ( :-)), bibersiz kahvaltı bile yapamamcılardansanız,
Ama değişiklikte severimcilerdenseniz,
Acı biber turşularını tavaya atıyorsunuz, 2 diş sarımsak doğruyorsunuz; biberler kızarıncaya kadar zeytinyağında çeviriyorsunuz;

Sonra onları bir kâseye alıp, üzerlerine maydanoz doğrayıp, biraz da zeytinyağı ilave edip, accık da limon sıkıppp;

İştahı/m/n/ızın açılmasına çooook ihtiyacı/m/n/ız varmış gibi, afiyetle her yemeğin yanında;
Bazen accık ekmek bandırarak, bazen de o kızarınca acılığı başka bir lezzete bürünen biberlerden parçacıklar kopararak tüketiyor/sun/uzzzz.
Artanını bir kavanoza koyarsanız da hiçbişiycikler olmuyor.
Tarif, buradaki bir lokantanın meze menüsündendir ve çokca talep görmektedir.
Öptüm.

Özledim

2012-01-10T10:03:00.001+02:00

Dile kolay, 23 senedir gurbetteyim.
Senede 10-15 gün hariç,
Hayatımda nerdeyse hiç;
İş çıkışı annemin evine gidip nefis yemeklerden yemek, çocukları bir akşam onlara bırakıp arkadaşlarımla dışarı çıkmak, hastalandığımda annemin evine gidip battaniyelere sarılmak gibi bir lüksüm olmadı.
Aynı şekilde, ameliyatlar geçirdiler, düştüler, şiştiler ben günler ve hatta bazen haftalar sonra öğrendim, nerdeyse bir gün bile ben de onların saçlarını "geçecek canım benim" diye okşayamadım.
Oysa ben hem annemi, hem de babamı çok özledim.

Varlıkları benim için bir onur, bir şans, bir gurur... Çok şükür.
Lakin özlemek dediğin şey ağır, bazen çok daha ağır bir yük gibi biniyor omuzlarıma.

Her anne baba mutlaka seyretmeli

2012-01-09T13:15:00.003+02:00

Zeynep kızımın okulda izleyip çok etkilendiği ve ısrarı üzerine cd haline getirip pazar günü -öğrenme saati etkinliği- olarak seyretmemizi önerdiği bir film bu;
İyi ki de seyretmişiz, umarım ben de hiç değilse 2 aileye seyrettirmeye sebep olurum.
Adı: Her Çocuk Özeldir.
Hint yapımı bir film.
Disleksi yani öğrenme bozukluğu konulu, hele hele okul çağı yaşında olan çocukların da ebeveynlerin de mutlaka izlemesi gereken bir film olduğunu iddia ediyorum.

Duyarlı bir öğretmen sayesinde şekillenen müthiş bir hikaye. Müthişliği konusundan ve çocuk yıldızından kaynaklanıyor zaten. Ishaan'ı eve alasım ve benim ilgilenesim geldi pekçok yerde. Ve annesine de, babasını boşatasım geldi ayrıca.

Kimbilir ne kadar çok çocuk, ebeveylerinin bile farkında olmadığı pekçok çocuk bir Einstein, Da Vinci olacakken harcanıp gidiyor?
Kimbilir ne kadar çocuk, öğretmenlerin, komşuların, çevrenin, senin, benim tarafımdan "yaramaz, işe yaramaz" diye nitelendirilip, hor görülüyor?
Halbuki delilikle dahilik ince bir çizgi demiş, o dahiler.

Heyyy Zeynep, bir kez daha teşekkür ederim kızım sana ;-)

Nerden bulayım derseniz;
Araştırmalarım doğruysa,
1- http://www.direkfilm.net/romantik-dram-alt-yazili/36918-taare-zameen-par-yerdeki-yildizlar-2007-turkce-altyazili-online-film-izle/ linkinden direkt,

2- Yok ben önce kaydedeyim sonra seyrederim derseniz de, http://www.liderboard.net/taare-zameen-par-her-cocuk-ozeldir-2007-dvdrip-ac3-k198060.html

Farkındalıklı bir gün geçirmeniz temennisiyle...

Ne tuhaf? 226 izleyici ve 2 yorum?

2012-01-05T21:24:00.001+02:00

Bu, bu, nedir bu?

Fikriniz yoksa hiçbir konuda, neden izlerimdesiniz?

Anlamaya çalışıyor anlamıyorum?!

Oysa, hani ki ben burada samimice soruyor, samimice yorumluyordum herşeyi,
Hakikaten anlamıyorum.

Az kaldı, anlamaya da çalışmayacağım.
Hamama gitsen bir curcuna, minibüse binsen bir curcuna, konferanslarda bile kıkır kıkır insanlar,
Lakin, hadi konuş deyince sus pus herkes.
Kendimden değil kuşkum lakin çok acı.
Yarın beni assalar kimsenin şeyinde değilim, bir onu biliyorum.

Kızınız kaç yaşında sevgili edinsin?

2012-01-05T12:21:00.005+02:00

Ne zor değil mi cevaplamak?
Olsun da diyemiyor insan, olmasın da sanki.
Aşk güzel şey, mantıklı düşününce kızlarım da yaşasın bu duyguyu isterim ben mesela ama adı da aşk olunca şu yaşta olsun bari diye ben yönlendiremem ki, zaten yönlendirirsem de adı aşk olmaz ki!
Öğrenci iken aklı başka yerlere gitmesin, okul mokul bittikten sonra olsun bari diye aklımdan geçer ama bu ne mümkündür, hiç bilemem ki!
Hiç olmasın desem, bir gün bana kızar mı ki?
Üniversitede olsun desem, muhtemelen benden apayrı şekilde yaşarken onu yönlendirebilme yada kontrol etme şansım da olmaz ki!
Hay Allah!
"Benim başıma gelmez" diyemem ki! Lakin 4 yaşındaki yeğenimin bile kreşte aşık olduğu bir kız var.
Aman ne zor şey şu çocukların büyüyor olması, ana-baba olmak be ya!
"Sadece aman sağlıklı olsunlar da, ben de doğru dürüst yetiştireyim de ondan sonra Yaradan'a emanet olsunlar, Allahından korkan kulundan utanan insanlarla karşılaşsınlar" demekten başka bir çare bulamadım.
Havuz problemlerini hatırlattı bana ;-) Madem boşaltacaksınız ne diye doldurursunuz a mübarekler kıvamında bir problem sankim.
Uzmanlar, çocuğunuz size aşkını da rahat rahat anlatabilsin diyor,
Bunu duyduğunuzda aman ha sakın ha sakinliğinizi kaybetmeyin diyor,
Yaşına uygun cevaplar verin ve durumu erotize etmeyin diyor,
Onur kırıcı ve duygularını incitici sözler sarfetmeyin diyor,
Mümkünse sevgiliyi evinize çağırın ve tanışın siz de onu tanıyın da diyor da,
Ben hiçbirini tam gerçekçi bulamadım doğrusu. Kitap cümleleri bunlar, yaşanmışlık kokmuyor sanki.
Ama biliyorum ki; es geçmemek lazım bu konuyu.

Bunlar nerden mi aklıma geldi?
Zehra Çilingiroğlu’nun arkadaşı Baran’la sinemada çekilen fotoğrafını Twitter’da paylaşması, annesi Hülya Avşar’ın canını sıkmış ta, o da; o fotoğraf başımı ağrıttı. Yanlış anlaşılmasın, Baran sadece arkadaşı. Zehra daha küçük, onun ancak telefon sevgilisi olabilir” demiş ya, ondan sebep aklıma geldi ve başladım düşünmeye.

Yaşanmışlıklar da var tabi, insan evladı acı çekmesin istiyor ama biliyor ki acısız aşk yok. Ne bileyim hep bir kavuşamama hali, hep bir sümüklülük hali, hep hüzün var aşkta.

Aman işte ne bileyim ben, bilen varsa bana anlatsın olur mu?

Öyle psikolog görüşü felan değil istediğim, tecrübelerden ve yaşanmışlıklardan yola çıkarak, günümüz hayatına uygun, objektif yaklaşımlar bekliyorum.

Aman ne yazacam ya demeyin lütfen, belki kuracağınız birkaç cümle hepimizin ortak bir karmaşasına son verebilir.

Börülceli tarhana çorbası yapımı

2012-01-04T12:37:00.000+02:00

Övünmek gibi olmasın tarhanalarımı kendim yaparım ;-)
Epeyce başarılı olmaya başladım zira tam 2 rondoyu kuruyan tarhana parçalarını öğütmek için harcamışlığım vardır.
Neyse, asıl söylemek istediğim tarhanaların nasıl saklanacağı konusuyla ilgili.
Burası çoook rutubetli, yada benim oturduğum evler hep böyle.
Değişik şekillerde saklamayı denedim, buzdolabı poşetinde buzlukta, kavanozda buzdolabında, kavanozda kilerde vs vs.
Ama en son, pet meşrubat şişelerine koymuştum, kavanoz ala ala canım çıkmıştı.
Ve dün bir açtım ki, hiçbir saklama yönteminin başarılı olamadığı kadar misssssler gibi durmakta. E daha kaç aylık demeyin, geçen yazdan kalma bu tarhana.

Tarhana çorbası yapmayı bilmeyen yoktur varsayımıyla, bu sefer ukalalık etmeyecem, lakinnnnn;
Hiç börülceli tarhana çorbası denediniz mi merak etmekteyim...
Bildiğin kuru börülceyi alıp haşlıyorsun ve pişen çorbanın içine atıyorsun.

Böylece "alt tarafı çorba, çorçocuk beslenemez ki sadece bununla" derkennn, "yaşasın bitkisel proteinlerini de aldılar" diye de sevindirik oluyorsun.
Bodrum'da pekçok evde böyle yapılıyor tarhana çorbası ve bence harika oluyor.
Ayrıca börülcenin benekleri, minik çocuklara çorbayı sevdirmek için neşeli bir görüntü veriyor. Ben bu börülcelerin karnındaki benekleri birbirleriyle konuşturarak çooook ağız açtırmıştım, hani olur da zorlanan bir anneye yardımı dokunuverir diye yazdım sevgili buloğum.
Mesai arasının yarısını da böyle değerlendirdikten sonra az yürüyüş yapmaya kaçar be Ecehan, hadi öptüm ;-)

Portakalı kuruttum başucuma koydum

2012-01-04T10:23:00.001+02:00

Birgün önceki mandalina kurutma işimi ilerletmeye azmettim.
Bakın portakallarıma,

Elif burun kıvırdı, Zeynep çok sevdi.
Lale Ablamın sorusuna da cevap olur mahiyetinde, birkaç noktadan bahsedeyim.

Tepsinin altına yağlı kağıt serdim, yapışma gibi bir problem olmadı.
Mandalinalar sularını salıyor tabi ama en çok sulandıkları zaman ızgara ayarına geçmiş, daha çabuk kurumalarını sağlamıştım. Önemli bir ayrıntı da şu ki; iyicene ısınmış fırına atıyorum tepsileri böylece daha fazla sulanmalarını engelliyorum.
Ama mesela dün de bu portakalları yaptığımda, ızgara ayarı yerine bu sefer fırından alınca bazılarını mikrodalgada 300 derecede 3 dakika tuttum, daha çabuk kurudu. Tabi bu arada tamtakır falan da olmuyor -olmaması da tercihim zaten- ne de olsa benim dişler artık eskisi gibi tamtakırlarla haşır neşir olamıyor ;-)
Eğer kurutma tercihi mikrodalga olacaksa, asla ve kat'a çekirdek bulundurmamanızı tecrübeyle sabit ;-))) öneriyorum. Feci patlıyormuş meğersem ;-)
Bir de portakalları kabuklarıyla dilimlemenizi önereceğim ;-) Daha başarılı oldu, şekil şemal açısından da.
Valla da billa da çok hoşlaştım ben bu işten, ooooh içim rahat, mis gibi işte,
Hatta bugün ne kurutsam diye düşünüyor ve önerilerinizi bekliyorum benim caaağnım izlerlerim.
hadi öptüm ben.

KURUTULMUŞ MANDALİNA YAPIMI

2012-01-03T13:19:00.001+02:00

Şimdik;
BEN DİYET YAPARIM AMMA İLLE DE KURUYEMİŞ'TEN VAZGEÇMEMCİLERDEN İSENİZ;
Mecburen ;-) okuyacaksınız.
Dün bi baktım dağ taş mandalina olmuş evde.
Mandalinayı 2 kilo almak suç bizim memlekette ;-)
Baktım biz bunu soy soy ye ile tüketemeyeceğiz, mandalinaları soydum, dilimledim, attım fırına.
Alt üst ısıtıcı açık ve 200 derece. Süre mandalinasına göre değişiyor onunçin arada bi açıp bakcan anacım.
Denemezseniz, ne demek istediğimi anlayamayacaksınız zira çok istememe rağmen blogspot "tattır" butonunu eklemedi henüz ;-)
Bu da diyetcilere kıyağım olsun, ne idüğü belirsiz kuruyemişlere meyletmeyin der bu Ecehan, (geçen gün bösböyük marketteki kurutulmuş meyveleri inceledimdide hepisi de -benim içimde kimyasal varrrrr- diye barım barım bağırmakta idi) bak son derece sağlıklı bir öneri, daha n'apiym; size bunu önermek düşünmesi dahil 2 saatimi aldı ;-)
Çocuklar uyuyordu, dur şu nasıl olmuş, dur bi de şuna bakayım derken, üstte gördüğünüz kase mideye lüplediği için devamını da bu akşam yapcek bu kızçeğiz ;-)

Durum

2012-01-03T08:51:00.000+02:00

Valla bakıyorum da;
Kimse kimsenin şeyinde değil!

Sahipsiz kapı

2012-01-02T22:26:00.000+02:00

Meğersem,
Atalarım gene haklıymış,
Meğersem,
Sahipsiz kapıyı anahtarsız açan çoooooooook imiş.
Nokta.

Fox TV bizi aptal mı zannediyor?

2012-01-02T10:00:00.000+02:00

Fox TV'de yayınlanan Babam İçin dizisini evdeki çatlak kızı(!) kendime benzetmemden midir nedir, çok seyredesim geliyor.
Lakin; Fox TV'nin hepimizi aptal yerine koyduğu gibi bir izlenime kapılıp, kapatıyorum.
Üşenmedim, resimledim benim canım seyirci kitlem.
Merak ettim aynı şeyi düşünen ne kadar insan var diye,
Bu ne ya?

Başından sonuna kadar (ara ara açıp kontrol etmişliğim var) ekranın üç yerinde birden YENİ, YENİ DİZİ, YENİ BÖLÜM yazıyor ve ekranı kaplıyor, izleyende diziye odaklanma sorunu oluşturuyor bana kalırsa.
Taktım kafayı, başka da takan oldu mu merak ediyorum doğrusu.

Yeni Yıl

2011-12-30T15:50:00.000+02:00

Bir kediye sevgiyle bakıp, kafasını okşayabileceğimiz anlar,
Aynı şeylere bakıp aynı mutlulukları duyacağımız dakikalar,
Kendiliğinden gelen mutlulukların çoook olduğu saatler,
Öznesi "biz" olan yüklemli cümleleri çoook kurduğumuz günler,
Şükretmeyi unutmadığımız haftalar,
İyi ki varsın! diye kulağına fısıldayacaklarımızın çook olduğu aylar,
Bir yaş daha sağlıcakla büyüdük dedirten nice nice yıllar,
da DİLİYORUM HEPİMİZE.
Buna mukabil;
Akıp giden zaman içinde bir kafesteyim, her türlü amelde çok ahesteyim, kabrim beni bekliyorken dünyalık hevesteyim, uyandır artık Ya Rab! belki son nefesteyim. . . ! de diyorum Mevlanaca...

Yılbaşı Kartı Etkinliği'ne devam

2011-12-29T15:50:00.001+02:00

Eyooooooo!
İki güzel kartım daha oldu.
Ve de iki güzel kalpten çıkmış güzel dileklerim :-)
Lale Ablam ve Sevgili Noni (+Sevgili Misocuğum) göndermiş. Bakııııın;

Sevdiğimiz birşeylere aynı gözlerle bakabilmek ne kadar güzel Allahım!
Teşekkürler kızlarrr, canlarım.
Tabi etkinlik sahibemiz sevgili öğretmenimiz Leylak Dalı'na da, tekraren kocaman sevgiler.
İyi ki katılmışımmmmmmmmm.

Aman gene Ecece işte,

2011-12-28T15:50:00.001+02:00

Hani bazen;
Küçük, aslında miniminnacık bir isteğin olur da, "git müdürü gör, ondan iste" felan derler.
"Aman" dersin, "ayol bunun için de müdüre mi gidilirmiş?"
Ahan da aynı bunun gibi;
Bazen Allahım'dan bir şey istemeye utanıyorum ya Hu!
"Buncağcık şey için rahatsız edilir mi ayol koskocaman Yaradanım! Destur"
....diyorum.
N'apiym, buram(hani şu en minnak gördüğünüz bulutumsu şey var ya, hah işte o):

öyle diyo.

Kitap Kampanyası'na Katkı

2011-12-28T12:42:00.001+02:00

Neslince'nin çağrısı üzerine, kitaplığımdan genç kızlara hitap edeceğini düşündüğüm 3 kitap seçtim.

Bugün kargoya veriyorum, içim gene sevinçli.
Zorlama yok; amma velakin çok fena, "bacılar kardeşler rica etsem sizlerde bi baksanız kitaplığınıza da bir kitap da sizden olsa" diyesim var, dedim gitti ;-)
Evet, insanın kitaplığındaki vedalaşma accık hüzün de veriyor vermesine de, yok yok gene de içinizi kaplayan mutluluğu es geçmeyin der bu Ecehan size...
Her kitap yeni bir hayata yeni bir pencere açabilir, bu yüzden hepsi kıymetlidir, sakın "ya şunu göndersem ne derler" felan diye düşünmeyin. En nihayetinde o yaşlarda siz olsanız ne okumak isterdiniz düşünün ve aklınıza ilk geleni yollayın derim.
İki adresi de tekrarlıyorum;
Adres 1: HINIS ANADOLU LİSESİ YİBO LOJMANLARI ARKASI ERZURUM / HINIS

Adres 2:AĞRI ŞERİFE BACI KIZ TEKNİK VE MESLEK LİSESİ SERDAR KİRENLİ / BİLGİSAYAR TEKNOLOJİLERİ ÖĞRETMENİ MUHAMMED KAMİL YAYKAN /TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI ÖĞRETMENİ Mehmet Akif Ersoy Mahallesi Doğubeyazıt yolu 04100 Merkez/Ağrı 0472 215 76 70

Yılbaşı Kartı Etkinliği

2011-12-27T22:16:00.001+02:00

Sevgili Leylak Dalı'nın düzenlediği yılbaşı kartı etkinliği, bence harika oldu.
Son 6 kartı bugün postaya verebildim zira hepsini elde hazırlamak istedim. Biraz geç kalmış olabilirim ama özendim işte kendi çapımda ;-))
Bana kart gönderen kıymetli arkadaşlarım, dostlarım;

Kunegond, Sibel;
Düşlerin Rengi, Zeynep;
Defter, Selgin;
Karganın Günü, Esra;
Nazpek, Reyhan;
Bloğu yok ama Tülay Karaeli;
Annemahsustan, Ayşegül;
Sabunlarım, Mine;
Leylak Dalı, Nurşen;
Gökçedeniz, Arzu;

Sizlere kocamanın da kocamanı teşekkürler ederim. Şu gurbet elde, öyle anlamlıydı ki dilekleriniz...
Öyle renkliydi ki gönderdikleriniz, iyi ki varsınız dedirttiniz...

(Bağlantı veremediğim blog arkadaşlarım, sizi bulamadım. Umarım siz bana ulaşırsınız ve temel atarız ;-) )

Bu kadar hikayenin içinde gerçek olmak

2011-12-26T14:01:00.000+02:00

"Bu kadar hikâyenin içinde gerçek olmak ne mümkün?" yazmıştım ilk gün blog başına.

Doğruydu.

Kendi hikayelerimizi kendimiz yarattık.

Sonu, aslında başından belli olan filmlerimizi biz çektik.

Her şey ama her şey kendi tercihimizdi,

İşimize gelmedi kader dedik,

İşimize gelmedi şans deyiverdik.

İşimize geldi, başardık dedik,

İşimize geldi, akıl dedik.

Sonu, aslında başıydı; kendimizi kandırmayı tercih ettik.

Ecece-2011

İlmek ilmek örgü birleştirmece

2011-12-25T18:54:00.000+02:00

En güzel konu bu, eminim...
Örgü.
Ya kendi başımıza ya da başkalarına ördüğümüz herşey sonuçta bir örgü.
Neyse, sadete geleyim;
Yeni gördüğüm bir örgü birleştirme yöntemi.
Hani özellikle çocuk ve bebek örgülerinde dikiş kabalığı olmasın isteriz ya, hahhh işte, bu tam bunun için uygulanabilir bir yöntem.
Teyzeler işi çözmüş te 40 yıldır haberim yokmuş meğer ;-)

Minyatür Sanatı

2011-12-25T17:26:00.001+02:00

Özden Bey, epeyden beri takip ettiğim bir minyatür sanatçısı.
İnsanı insan yapan en önemli unsur diye bangır bangır bağırdığım "sabrın ustası"
Bir hediyesi var ve keşke benim olsa ;-)
Ne mi? Tıkla ve gör.
Onu şu şömine için istiyorum;

ve hepsi;

Hayatı boyunca bir amorti bile çıkmamış Ecehan'a, 2012 güler mi göreceğiz :-))))
Ustaya saygılarımızla;

5,5 TL'ya "gelecek" satın almak ister misin?

2011-12-24T14:25:00.001+02:00

Geçen günlerde kızlarımla birkaç kitapçıya uğradık.
Zeynep ve Elif'in almak istedikleri kitaplar vardı.
Bana kalırsa iyi bir okuyucu olmamalarına rağmen, kitap rafları arasında zaman geçirmekten çok mutlu olduklarını gözlerinde okuyorum(!).
Neyse,
Zeynebin dikkati dağıldı biran,
-Hayırdır, ne oldu Zeynebim? dedim.
-Anne şu vitrindeki çocuk dakikalardır içeri bakıyor bir izlesene! dedi.
İzledim. Baktım durumu anlayamıyorum, dışarı çıktım yanına yanaştım ben de kitap bakar gibi.
Adının daha sonra Ahmet olduğunu öğrendiğimiz bu tatlı çocuk, ayakkabıcıda olan annesi izin vermediği için içeri giremediğini ama vitrindeki Saftirik serisi kitaplardan almak istediğini söyleyip;
-Hatta bunun için para da biriktirdim ama annem çok kızıyor kitap almama.........
Gözünden yaş aktı. Avucunu açtı, 2.75 TL vardı.
-İçerdekiler senin kızların mı? diye sordu.
-Evet dedim,
-Çok şanslılar, dedi.
-Niye ki?
-Sen onlara hep izin veriyor musun kitap bakmak(!) için?
-Zaman buldukça evet, dedim.
Zor bir durumdu.
Biliyordum,
Annesi izin vermezken, çocuğa annesini çiğneyip kitap alıp hediye edemezdim.
Ama çok daha iyi biliyordum,
Ahmet, o kitaba kavuşmalıydı.
Kitapçıya parasını ödedim ve kitabı "bugün vitrine en güzel bakan çocuğa kitap hediyesi etkinliği" yaptıklarını söylemelerini rica ettim, zor olmadı çünkü kitapçıyla uzun zamandır ahbap olmuştuk.
Saftirik serisinden bir kitap paketlendi ve dışarı çıkıp çocuğa hediye edildi.
Annesi, ayakkabıcıdan çıktı ve sordu niçin kitap verdiklerini,
Benim ahbap aynı açıklamayı ona da yaptı, kadının gözleri ışıldarken,
-Ayyyy çok sever Ahmet kitapları, annesine çekmiş, dedi ve gittiler.
Ahmet'i anlatacak kelimeler bulacak kadar kelime ustası olmadığımdan.....tahminlerinize bırakıyorum bu anı tahayyül etmeyi dostlar.
Ahmet'le yarım saat sonra, çarşı içinde tekrar karşılaştık, beni görmedi. Bir giyim mağazasına girmiş annesini, kapının önündeki bir taşın üstüne çömelmiş, kitabı okuyarak ve zaman zaman kahkaha atarak, bekliyordu.
Tam döndüm gidiyorum, atkımı çekiştirdi biri, döndüm;
Seni öpebilir miyim, bana şans getirdin, biliyor musun ben o kitabı şansımla kazandım! dedi,
Sarıldık.
Bir 35'lik içsem, böyle darmaduman olamazdım...
Kimbilir? dedim, ne çok okumak isteyip de şu yada bu şekilde kitap bulamayan binlerce çocuk var, kimbilir?...
Ve dün.
Yine Ahmet, bu sefer bizim Ahmet zaman zaman yaptığı gibi adres verdi bloğunda, "hadi" dedi, "emrivaki yapıyorum, durmayın"
Sanki daha birkaç gün içinde yaşadıklarımı, hissettiklerimi görmüş gibi, feci etkilendim.
Karınca kararınca, 3 kitap yollayabildim.
Hemencecik yazı yazmaya fırsatım yoktu ama içine su serpmek istediğimden alelacele bir mail attım kendisine. Çünkü şu yukardaki olayı anlatmasam tadı çıkmayacaktı bu yazının sankim,
Şu 3 kitapcığı göndermek benden birşey götürmedi ama hem bana ve inanıyorum ki okuyacaklara çoook şeyler kazandıracak. Muhteşem bir insan ve muhteşem bir kalem Halikarnas Balıkçısı.

Şimdi bir açık çağrıda benden;

Kitapları yollayacağımız yeni okulun adresi :

Hınıs Anadolu Lisesi
YİBO Lojmanları Arkası
Hınıs / Erzurum
Ayrıca belirtmek isterim ki, PTT Kargo diğerlerinden çok da ucuza kargo hizmeti veriyor. Mesela 2 kiloya kadar olan kargoları 5,5 TL'ya gönderiyor. Yani demem o ki; kitaplığınızda mutlaka artık okumayacağınız ama o gencecik fidanlara yeni ufuklar açabilecek harika kitaplarınız vardır. Silin tozunu, çağırın PTT Kargoyu, 5,5 TL'ya siz de mutlu olun, onları okuyacak o gençler de. Değmez mi?
Hadi bana güzel haberler verin, canlar; biliyorum vereceksiniz ;-)
Ecehan yada Ahmet, Mehmet için değil; açın pencerenizi ve gökyüzüne bakın; ve sadece hissettikleriniz için yapın yapmak istediğinizi...
Bir çocuğa "şanslıyım ben" dedirtmek için yapın mesela,
Yapın ki; gelecekten bir şeyler beklemeye hakkınız, çorbada tuzunuz olsun.
Mutlu hafta sonları dilerim.

Mavi Sürgün

2011-12-23T12:20:00.000+02:00

Bitti işte... İşte sürgün de bitti. Benim dışımdaki bu haksızlıklar, bu namussuzluklar ne olacak ? Hiç bir şey olmayacak.

İstanbul’a dönünce, “Ooo, Cevat Bey, nasılsınız ? Nerelerdeydiniz ?”

İnsan insanın kurduymuş.

Şimdi kendime soruyorum : Gitmek mi, kalmak mı ? Nereye gitmek, nerede kalmak.

Sıradan bir insan gibi kalmak.

Aya, yıldızlara bakmak.

Denizin mavisini görmek. Onun verdiği nimetleri paylaşmak.

Yerin kaç metre altından suyu çıkartıp bahçesini sulamak için atı olmayana, bu işi kendin yapmak ve şükretmek. Yarım saat önce bir tohum dikmek, hayattan yarım saat kazanmaktır.

Yeniden yazmaya başladım. Vurgun yiyen süngercileri, şehrin zavallı orospusunu, kendim gibi bir tahtası eksik olanları...

Bir sen varsın anneciğim, düşlerimde uzattığım elimi tutan...

.......

Okuduğunuz satırlar, "Mavi Sürgün" filminin, Balıkçı’nın ağzından anlatılan son bölümüdür. 6 Ekim 2005 yılında Balıkçı'nın kızı Sayın İsmet Noyan tarafından nakledilmiştir.

Düz Örgü Üzerine İstediğin Deseni İşle

2011-12-22T09:33:00.003+02:00

El örgüleri üzerinde renkli renkli harika desenler görür, hep iç çekerdim.

Ne zaman yapmaya kalksam -ki sayısı beş'i geçmemiştir- renk arttıkça örgünün arkasında ip genişliğini ne kadar ayarlasam da bir büzme ya da salma hali, büzmese ve salmasa bile de, örgünün alt tarafı ip yığını haline geldiğinden kullanışsız olur, oraya buraya takılır dururdu.
Bundan sebep hep tek renk örmeye başladımdı ama yazzzıktı bana. Benim de bir kalbim vardı ve ben de renkli renkli şeyler örmeliydimmmm di mi ama?

Ahan da bir İspanyol Teyze benim derdimi duymuş ve aslında çok da basit bir yöntemle "Ah Ecehanım istediğin bu olsun, canın sağolsun!" dercesine fıstık gibi bir video yayınlamış.
Allah razı olsun, kendisine ve sülalesine dolu dua ettim valla, eeee emek vermiş kadıncağız.
Düşünsene dümdüz ör, üstüne geyik resmi mi koyarsın, ördek mi, uğurböcüğü mü ya da şöyle en pisisinden bir kedi mi, seç seçebilirsen!
Budur, türlü türlü iple çok uğraşmaya gerek yok, pratik çözümlere de bu çözümü bulanlara da hastayım hasta.
Buyrun bakalım;

Örgüleri dikmenin en şahane yolu

2011-12-21T13:01:00.001+02:00

Öğle arası izlediğim bu şahane video sayesinde artık örgülerimi dikmek çok keyifli ve çok profesyonelce olacak, sizler de mutlaka izlemelisiniz.

(Bu arada sizler için bloğa video ekleme işini de öğrendim ve ilk defa uyguluyorum, umarım olmuştur.)

Son Dakika

2011-12-20T15:34:00.001+02:00

Polyanna'nın kafadan kontak olduğu anlaşılmıştır!
.
.
.
En azından, benim tarafından.
Herşeyi bu kadar geç farketmek zorunda mıyım acaba?!

Okaliptüs dediğin

2011-12-18T17:11:00.000+02:00

Çalışma ofisime giden kapının önünde bu okaliptüs ağacı var;

Penceremden de böyle görünür;

Özeldir, hatıradır çünkü;

Leylak Dalı'nın yılbaşı kartı etkinliğine katılmama onlar ilham oldular bana.
Kartlar sahiplerine ulaştığında resimler daha da anlam kazanacak.
sevgilerimle.

SON

2011-12-15T15:28:00.000+02:00

En nihayetinde;

Bütün İLK'ler,
Aradaki herşey ama herşey,
Hep bir SON içindir...

Ecece.......

Somon Izgara, Cezerye e daha n'olsun?

2011-12-13T15:47:00.003+02:00

Ben bilim adamlarının yalancısıyım;

Onlara göre;

Akıl ve ruh sağlığının merkezi olan beyin, en ufak değişim ve eksiklikten anında etkileniyor.

Besin ve mineral değeri düşük, aşırı mayalanmış hamurdan yapılan ekmek, sinir sistemini bozuyor.

Buna karşın balık gibi fosforlu gıdalar beyni ışıldatıyor.
Omega-3 yağ asitleri ise, özellikle beyin, retina ve kalpte yüksek oranlarda bulunuyor.

Beynin birçok fonksiyonunda önem taşıyor.

Devir beyin devri.

Kokuşmuşluktan, akılsızlıktan, ileriyi görememekten geliyor ne başımıza geliyorsa, haksız mıyım?

Neyse,

Eeee bu durumda Ecehan sorumlu anne kimliğiyle ve hane halkına faydası dokunur niyetiyle, somon yapmaya karar verir.

Elif kızı ikna etmek zordur çünkü kendisi levrek ve deniz çipurasının üstüne balık tanımaz. Hatta annesinin en favorilerinden dil balığını bile dilinin tersiyle masa örtüsü üzerine itmişliği bile vardır. Ama evin sahibesidir ve genel olarak anlayışlı kıvamdadır, zar zor da olsa ikna edilme ihtimali yüksektir.

Zeynep kız, değişik tadlara ablasından daha çok açıktır. Ve fakat yiyeceği şeyler hakkında ön bilgiye sahip olmak istemek gibi bir alışkanlık edinmiştir. Bu durum zaman zaman hoşumuza gitse de bize "gıık" getirdiği zamanlar da azımsanmayacak kadar çoktur. Ama evin minnak prensesidir ve gözyaşları gözünün birkaç milimetre ötesinde garajda depolanan dolmuşlar kıvamında hazır beklediği için pek üstüne gidilmez.

Ecehan, kafaya takmıştır, ille de deneyecek ve sevdirecektir bu somon omegasını;-)

Ve,

Norveç'ten geldiğine paketi görerek ikna olduğu somonlardan 4 dilim kestirir,

Hayatının bir nümerolu kurtarıcısı haline gelen Tefal ızgarayı fişe takar,

Somonların üzerine limon,az karabiber, az kekik sürer, iyicene ısınmış ızgaraya atar,

Çok çok çok taze olduğuna inandığı karışık sebzeleri de zeytinyağlı vok tavaya.

Somonlar için püf nokta odur ki, ızgaraya atıldığı ilk anda mühürlenmeleri lazımdır. Yani en en en yüksek ısıda, içindeki lezzetli suyun balık içinde hapsolmasını sağlamaktır mühürlemek.

Mühürlenen somonların üzerine tepsi kapatılır, kapatılır ki eccük buhar metoduyla içinde de pişmeyen yer kalmasındır.

Son 5 dakika için tepsinin kapaklık vazifesi biter ve son sürat nar gibi olmaları beklenir;

Ve servis başlar...

Hane halkı afiyetle mideye indirirken, Elif kızın nazlanmalarını duyan kalmamıştır maalesef ;-)

Masa kaldırılırken Ecehan tatlı faslı için dün Bir Tutam Kekik'in bloğunda gördüğü cezerye tarifini vatana millete hayırlı olması duasıyla yürürlüğe koyar;

Sonuç vallahi çok başarılı olmasına rağmen, resim cep telefonuyla çekildiği için sonuç şöyledir;
Ve kedinin görevi blog dostları için özenilmiş bir hoşluk olmaktan öte değildir ;-)

Aslında buraya yemek-içmek resmi koymayı sevmiyorum, vallahi düşünmüyor değilim alan var, alamayan var felan diye ama en nihayetinde ben de hergün böyle yiyip içiyor değilim ki be anacım deyip kendime, kaydı yayınlaya'ya basıveriyorum işte.

Bugünlük bu kadar pırıl pırıllarım.

Sorumlu bloggerlık görevim bugün burada noktayı koyar...

Selametle kalın.

Sistemsizlik sisteminde dürüst vatandaş olmanın dayanılmaz hafifliği(!)

2011-12-12T11:06:00.001+02:00

Toplumsal dediğimiz olayların içinde olma, yargılama, fikir yürütme, yuhalama, alkışlama sınırımız ne olmalı?
Olayların dışında kalmak istediğimizde "asosyal, duyarsız",
İçine girip, objektif doğrulardan ziyade, - kendimize göre doğrularla - fikir yürüttüğümüzde "ahkâm kesen",
olmak, size de acı vermiyor mu?
Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar, lügatlerimize geçmiş bir ATAsözü olarak algılanır ve bu çocukkenden itibaren beynimize ister isteyerek, ister istenmeyerek kazınırken,
Susmanın da, nara atmanın da cezalandırıldığı bu sistemsizlik sisteminde "doğru vatandaş olmanın" sırrı nedir Allahınıseversen?

Hafta sonu öğrenme saatimizin konusu bunlardı.
Ricam üzerine, ön araştırma vs. yapmadan, şu ana kadar beynimizde oluşanlarla, kendiliğinden gelişen şekilde aile meclisinde tartıştık.

Elif ve Zeynep; her yerde ve her zaman çok dürüst olmak gereğini savundular. Hatta bunun sonucunda ceza almaları gerekse bile. Çünkü ceza verenle de konuştuklarında nasılsa doğruyu söyledikleri ortaya çıkacak, mış onlara göre.
Dürüst olmak gerekirse ;-) ne diyeceğimi şaşırdım ben.

Kendi öğrencilik yıllarımda, YÖK'ün insafsız kararlarına çok da haklı -bana göre haklı- sebeplerle karşı çıktıklarında günlerce nezarette ve kötü şartlarda bedel ödemişlerdi. (Ben katılamamıştım bu karşı çıkışa çünkü babam nerdeyse hergün çok çok çok ama çok tembihlerdi bana "aman kızım, canım kızım lütfen bana söz ver, karışma birşeye, yapayalnızsın o başka şehirde, elim ermez, gözüm görmez, söz ver!" diye söz bile almıştı benden.)

Kendine göre doğruyu savunanların idam edildiği bir ülkenin çocuğuydum ben.
Kendine göre doğruları yazanların iddianame bile yokken aylarca hapis yattığı,
Halk kahramanı olarak kurgulandıkları ama bir gün gelip düğmeye basıldığı anda "hain, şerefsiz, onursuz" damgası yiyenlerin hiç de azımsanmayacağı sayıda olan bir ülkenin!
Türküm! dediğinde faşist, demokrasi dediğinde hain ilan edildiğin...

Sustum.
Çocuklarımın binbir emek ve çabayla, inanarak kurdukları "vatandaşlık" olgusunu yıkamazdım.

Ördükçe güller açtı gönlümde

2011-12-10T14:26:00.000+02:00

"Verimlilik" harika bir kavram.
İnsanın kendini güller açmış hissetmesi gibi sanki.
Günün götürdüklerinden, gidenlerden, kaybedilenlerden sonra bir kazanç "umut" oluveriyor insana.
Bu yüzden seviyorum üretmeyi.
Tazeleniyorum her birinde...

Peki bu hafta nasıl tazelendi Ecehan, sanırım anladınız.

Yapmak isteyen olabilir diye anlatıvereyim bir de; şimdi,

Bir adet Nako Tiftik ebrulî yün alındı.
Örgü perisinin sitesinde gördüğüm bu usule benzer şekilde çiçekler oluşturdum.

Uçlarına tığla bir deliğe 3 kez olmak üzere ikili-üçlü trabzanlar yaparak uçlarının kıvrıklaşmasını sağlasam daha hoş bir gül elde ederim diye düşündüm ve uyguladım,

Tiftiğin boynuma batmasını engellemek için Nako saten yünden bir altlık lastik altlık ördüm ve 1 adet tiftik yünden elde ettiğim 20 adet gülü gelişigüzel dikmeye başladım lastik altlığa.

Altlığın iki ucunu büzüp bir tarafa pembe, bir tarafa yeşil kurdela diktim.
Arkadan da şöyle;

Bana göre çok neşeli bir boyunluk oldu ve de sıcacıcıkkkk...

Sıradaki işim, Elif kızıma kendisinin tabiriyle -cici bici ama çocuk gibi değil ama büyüklerin gibide değil bir modelden- bir hırka örmek. Aklımdakileri uygulamaya başladım bile, bitince göstereceğim ;-)
İyi ve üretken hafta sonları dilerim hepinizeeeee...

Siz hala öksürüyor musunuz?

2011-12-07T14:35:00.000+02:00

İzle bak şimdi,
Elmaları dilimle ve her bir dilim üzerine karanfilleri sapla, demliğe at.

Sonra ayvaları dilimle, öyle olduğu gibi, çekirdekleriyle özellikle, onu da demliğe at.

Biraz zencefil, biraz tarçın kabuğu, bir tutam papatya, bir tutam ıhlamur, birkaç karabiber de ekle, at demliğe.

Koy suyu,
Çok değil kaynamaya başladıktan sonra 3 dakika sonra ateşi kapa.
Demlensin biraz,
Afiyetle hane halkına içir.
En kısa zamanda bana dua etmeye başlayacaksın zira kendimden biliyorum.
Aktarlarda bu ve benzeri şeylerin hazır poşet halinde satılanları var ama ben hepsini ayrı ayrı alıp kendim karıştırmayı tercih ediyorum. Böylece herbirini alırken, kokular ayrı ayrı olduğu için bayat mı taze mi olduğunu anladığıma inanıyorum ;-)
Allah gerek etmesin ama eğer gerekirse,
Şifa niyetiyle için derim...

Neydi hayatımın 7 gerçeği?

2011-12-06T16:05:00.004+02:00

Hayatımın 7 gerçeği neydi?
Bak, en tepede ne yazıyor?
Ama yine de söyle diyorsan sen, buyur buradan yak...

1- DOĞUM
Kendi doğumum,
Evlatlarımın doğumu,
Sevdiklerimin doğumu,
Aşkın doğumu,
Ülkemin doğumu,
Ülkülerimin doğumu,
Amaçlarımın doğumu...

2- SEVGİ
Milyonlarca spermin arasından sadece bir tanesi, bir yumurtayla birleştiğinde oluştu sevgi. İster bilerek ister bilmeyerek, ister farkındasındır ister değilsindir ama o; sen kadar gerçek, ben kadar gerçek...

3-NEFRET
Atmaya da çalışsan aklından, dindirmeye de çalışsan yüreğindeki akslarını, bir sebepten ve çoğunlukla insanı tarumar eder cinsten aniden çıkan.

4-NEFES
Öyle gerçek ki; sen kendi başına gerçekleştiremezsen solunum cihazına bağlıyorlar seni. İlle de alman lazım, kaçış yok. Kafanın üstünde bir beyin, kaburgaların içinde taşıdığın o kalp durmadıkça; mecburen, mecburen.

5-EKMEK PARASI
İster somun, ister pide; ister kuru yavan, ister ballı yağlı...Nasıl olursa olsun kursağından geçmemiş bir yaratılmış yok ki! Gerçek olmasın da ne olsun? Üstüne, dünya dediğin şu alemde hemen her şey, neticesinde sadece onun için değil mi?

6-İKİYÜZLÜLÜK
Hani kanırtılmış gibi, hani içine bıçak sokmuşlar da har saniye biraz daha içeri sokuyorlarmış gibi acıtan, kanatan; mevki, rütbe, para, iş, çoluk çocuk, eş, sevgili telaşı ile yani yaşam ile içiçe girmiş, sen kırmaya çalıştıkça birilerinin sürekli çoğalttığı, pes etme noktasına gelmen için uğraşan, haklıyı haksızla aynı kefeye koyan...

7-DÜĞÜN
Son an,
Son nefes,
Son bakış,
Son söz,
Son gelinlikle gelen...

Sen sordun, ben söyledim.

Öğrenme saati 04.12.2011

2011-12-05T16:44:00.002+02:00

Hafta sonu çocuklarla yaptığımız öğrenme saati etkinliklerimize dün bir yenisini daha ekledik.

Elifimin konusu; "beyaz hayvanlar"dı.
Doğrusu ben bugüne kadar aslan ve kaplanların beyaz renkli olabileceğini hiç duymamıştım. Hani Kenan Işık sorsa aşağıdakilerin hangisi beyaz tüylü olamaz diye şıppadanak söyleyebilirdim aslan yada kaplan şıkkını.

Daha birçok şey öğrendik bu beyazlık hakkında, bir daha bir daha yazmayayım diye ilgisi çekenleri Elif'in sayfasına davet edeyim, kendisi de sevinsin ;-)

Zeynebimin konusu, -evde aşure de pişince hafta sonu- Aşure Günü nerden çıktı? konusu idi. Özellikle ablası çok merak etmişti, demek ki ben bugüne kadar anlatmamışım, Zeynep bu görevi üstlendi, iyi de oldu. Artık hiç unutmayacaklar eminim ve bir geleneğin daha kızlarım tarafından da bilinip, kısmetse büyüdüklerinde devam edeceklerini hissetmek bana ayrıca iyi geldi.
Benim de yeni öğrendiğim şey şu oldu ki; Hz.Muhammet (SAV) aşure gününü oruçla geçirmeyi buyurmuşlarken, Ramazan ayının oruçla edası emri gelince, "ümmetime yük olmasın aşure orucunu isteyen tutsun" demesi oldu.
Zeynep bize Muharrem ayının 10.gününe denk gelen bu günde oruç tutmanın faziletlerini de anlattı.
Oldukça iyi hazırlanmıştı onun için buraya kopyala yapıştır yapıp emeğini üslenmek istemedim Bu akşam bu geniş çalışmayı Zeynebin sayfasında göreceksiniz zaten.

Babamızın konusu "altın oran" idi.
Kısaca şöyle tarifledi bize çizerek:

Altın Oran; CB / AC = AB / CB = 1.618; bu oranın değeri her ölçü için 1.618 dir.

Rönesans sanatçıları Altın Oran'ı tablolarında ve heykellerinde denge ve güzelliği elde etmek amacıyla sıklıkla kullanmışlardır. Örneğin Da Vinci, Son Yemek adlı tablosunda, İsa'nın ve havarilerin oturduğu masanın boyutlarından, arkadaki duvar ve pencerelere kadar Altın Oran'ı uygulamış, bunu bilmiyordum.

Örneğin, 1970'lerde Roger Penrose, o güne kadar imkânsız olduğu düşünülen, "yüzeylerin beşli simetri ile katlanması"nı Altın Oran sayesinde bulmuş.

Beşgenin karşılıklı köşeleri birleştiğinde,

oluyor. Bu yıldız altın yıldız. Bu yıldızın içinde bulduğunuz tüm üçgenler mesela onlar da altın üçgen oluyormuş böylece.

Resimde gördüğünüz piramitler, bazı tablolar, bu orana göre yapılmış. Tabi Allah'ın yarattıklarına baktığınızda da bu oranı görüyorsunuz mesela salyangoz kabuğu, mesela ay çiçeğine çekirdeklerin sarmal sıralanışı. Ve daha bir sürü şey. Ne büyük mucize!

Örneğin;

Leonardo da Vinci insan vücudundaki ölçüleri belirlerken altın oranı kullanmıştır.

Şöyle ki;

Parmak ucu-dirsek arası / El bileği-dirsek arası,
Omuz hizasından baş ucuna olan mesafe / Kafa boyu,
Göbek-baş ucu arası mesafe / Omuz hizasından baş ucuna olan mesafe,
Göbek-diz arası / Diz-ayak ucu arasıYüzün boyu / Yüzün genişliği,
Dudak- kaşların birleşim yeri arası / Burun boyu,
Yüzün boyu / Çene ucu-kaşların birleşim yeri arası,
Ağız boyu / Burun genişliği,
Burun genişliği / Burun delikleri arası,
Göz bebekleri arası / Kaşlar arası.

...ve daha birçok oranlara baktığınızda Altın Oran'ı göreceksiniz.

Vücudumuzun ve doğadaki her şeyin asla bir tesadüfle değil, akıl almayacak ölçüde bir düzenle yaratıldığını bilmek beni her zaman çok etkilemiştir. "Tanrı'nın olmadığını-haşâ-" savunanların, altın oranı bilmediklerini yada anlamadıklarını düşünmüşümdür hep.

Çocuklar ilk defa öğrendi ve müthiş etkilendiler, ben bilgilerimi tazeledim, iyi oldu. Umarım size de bir hatırlatma olmuştur.

Benim konum,

Helen Keller-Anne Sullivan'ın hikâyesi idi.

Sizler bilirsiniz, hani 19 aylıkken geçirdiği bir ateşli hastalık sonucu kör, sağır ve dilsiz olan Helen'in, öğretmeni Anne Sullivan sayesinde Almanca, Latince, Fransızca ve Rusça'yı şahane bir şekilde öğrenen, bizlere ders verecek nitelikte bir yaşam öyküsünün sahibi Helen.

Bir gün, ormanda, parklarda gezintiye çıkan bir arkadaşına heyecanla sormuş:

“Haydi anlat, neler gördün ormanda?”

Arkadaşı Helen’in bu heyecanını anlamaktan uzak “Hiçbir şey” demiş:

“Herkesin bildiği sıradan şeyleri gördüm." Helen aldığı yanıt karşısında büyük bir düş kırıklığı yaşamış ve arkadaşı adına çok üzülmüş.
“Ben New York'un müzelerinde dolaşırken dokunduğum eşyaları keşfetmekten inanılmaz bir heyecan duyuyor, sözcüklerle anlatılmayacak kadar büyük bir mutluluk yaşıyordum. Sen nasıl oluyor da görme engelli olmamana karşın çevrendeki güzelliklerin ayırdına varmıyorsun?" diye sormuş.

Helen kendisi yaşamı parmak uçlarında hissederek yaşarken, fiziksel engelleri olmamasına karşın “görmeden, duymadan” yaşayanlara şöyle sesleniyor:

“Yalnızca üç gün daha görebileceğinizi düşünün. Nasıl tüm ayrıntıları gördüğünüzü anlayacaksınız. Üç gün daha işitebileceğinizi düşünün. Her bir sesin, her bir notanın nasıl özlemle ruhunuza dolduğunu göreceksiniz. Yaşanacak üç gününüz kaldığını düşünün. Yaşamın tüm saniyelerini nasıl özlemle yaşadığınızı göreceksiniz."

Sonra konuya şöyle devam ettim,

Kimin öyküsü olduğunu söylemeden başladığım anlatımın sonunda sizce bu kimin yaşam kesitleri olabilir dedim;

Çocuklar bir sürü isim saydılar.

Onlara "hayır, size Mustafa Kemal'in yaşamından kesitler sundum" dediğimde, yüzlerindeki şaşkınlığı görmenizi isterdim. Tam bir şok...

"Demek ki!"dedim;

"Dünya çapında isimleri olan tüm büyük insanlar, nelerle nelerle savaşarak, tabiri caizse sürünerek gelmişler oralara, çalışmışlar, çok çalışmışlar ve asla pes etmemişler. Benzer performansı sizden de bekliyorum :-)"
Allah herkese önce sağlık sonra da çalışma azmi versin, versin ki ülkemin sırtı yere gelmesin!
Bizden bu kadar, hoşçakalın...

Zeynebin tuniği bitti ve giden günün getirdikleri

2011-12-04T21:37:00.003+02:00

Gece 2'ye kadar uğraştım.
Renk ve ip seçimi Zeynep'e ait.
İp seçimi : Nako Nakolen (% 50 yün, % 50 akrilik)
Renkler : Fuşya ve gri
Örnek : Pirinç ve düz örgü
Örme süresi : 9 gün :-((
Şiş : 4 numara lastikler, 5 numara geri kalanı

ve tatataaaammmm..........

Bi de mankenli;

Omzu dikişsiz, tabi modelin müsait olması sebebiyle, ön lastikten başladım arka lastikte bitirdim. Acımasın yavruşkomun omzu dikiş dolayısıyla diye.
Kurdela takılıp çıkarılabilir cinsten. O kısma yaptığım bir birit ilik üzerinde. Zira Zeynep, giydiği diğer kıyafetlere uygun çeşitli renkte kurdelalar kullanmak istemekte.
Bi de herşey kendi seçimi olunca Zeyepcim çok sevdi, sağlıcakla giysin inşallah.
Kızlar sabah tiyatro kulübüne gittiler, ablamız Elif kısa film çekiyor da. ;-)
Saat 14'te Erdal Sarızeybek'in konferansı vardı, ben oraya gittim. Birçok şeyi biliyor olmama rağmen yine de duyduklarım kanımı dondurdu. Çok etkileyici, halim selim ama acı çeken bir konuşma tarzı var kendisinin.
O kadar ilgiliydim ki, gözümün içine baka baka anlattı o da ve tabi ki ben, pekçok yerde açtım çeşmeleri.

Teröre tekrar, yine, yeniden lanet ettim.
Son kitabını okumamıştım, onu aldım ve imzalattım bir de.

Eve dönen Ecehan'ın işi biter mi? Bitmez. Ne yaptı?

Bahçelerin son mahsulü biber ve salatalıkla turşu kurdum -çok meşhurdur Allah için- Allah sağlık verirse yeriz inşallah.
Sonra yine "öğrenme saati" etkinliğimizi yaptık, onu yarın yazacağım.
Ve,
Yarın mesai başlıyor.
Ben, kızlarımı ve kendimi yatmaya hazırlayıp, güzel bir uyku çekmek istiyorum, gözlerim yanıyor.
Sevgiyle kalın...

Ecehan da örermişşşş'e devam

2011-12-03T23:22:00.000+02:00

Diğerlerinin de resmini çektim.
Nasıl bir sevindirik halim var anlatamam ;-))

:-))

Önemle söylemek istediğim şey şu; Ören Bayan'ın Madam Trikotaj isimli ipi ve 2 numara tığ ile ördüm.
İpin, ipeksi haline hayran oldum, deneyin derim.
Bunca emek verilen örgülerin, tüylenmeyecek, batmayacak ve güzel görünecek bir ip kalitesiyle örülmesi önemli diye düşünüyorum.
Şimdi Zeynebe ördüğüm tuniği bitirmeye gidiyorum anacım, bayyyy...

Ecehan da örermişşşşş

2011-12-03T19:42:00.000+02:00

Kalk! dedim kendime,
-Sen de ör onlardan.
Veee,

Düğmelerini de kendim yaptım hem ;-)

İliklere de dikkatinizi çekerim lütfen;

Yastık leopar desenli çünkü bu delikli yüze bir süre sonra baykuş gözü ve burnu öreceğim, konsept tam olsun diye şimdiden böyle olsun dedim.
Aynı yastıktan daha da ördüm, lakin sonra resim çekeceğim.
Oh be; sonunda.........

Ece Hamile Ajandası

2011-12-03T13:46:00.001+02:00

-Merhaba Ece,
-Merhaba canımmmm.
-N'apıyosun, dışarı çıkacak mısın?
-Yok biraz işim var.
-Hayırdır?
-Ece Ajandaları'nın Genel Müdürü'ne bir e-posta yazacağım da, onun adresini arıyorum.
-Kime?
-Ece Ajandaları'nın Genel Müdürü'ne,
-Niye ki, tanıyor musun?
-Yoooo, nerden tanıyacağım ya, aklıma geldi adamcağızlar yıllardır bizim için üretip duruyorlar, en son bir hamile arkadaşım söyledi, hamile günlüğü gibi bir ajanda çıkarmışlar,
-Eee çıkardılarsa sana ne, hamile misin yoksa Ece?
-De yürü git be, ne hamileliği, yok öyle bir şey.
-Eeeeeeeeeeeeeeeeeeee?
-Kızım, arkadaşım çok mutlu; yeter sebep değil mi teşekkür etmek için?
-Offf Ece ya, of...Dıtdıtdıtdııııııııııııııııııııttttttt.

Ettim valla teşekkür.

Neredesin?

2011-12-02T12:24:00.000+02:00

Göynüm hep seni arıyor,
neredesin sen?

Hayat neydi?

2011-12-01T19:40:00.001+02:00

Hayat, bir merdivendi.

Her basamağı aşkla çıkılması gereken.

Basamaklara ad vermek sana aitti sadece.
Her basamağa ad verdin;
Aile,
Eş,
Çocuk,
Sevgili,
İş,
Aş,
Arkadaş.
........
En sonunda da aşk'a "tanımlanamaz" dedin,
"Elde edilememiş" dedin,
Ne ikiyüzlüsün ey insan!

Aşk nedir bugün?

2011-11-30T20:56:00.000+02:00

Sessizce gittiğini sandın hayatımdan.
...
Oysa,
İçimde ne gümbürtüler kopuyordu, anlamak istemedin.
Belki de,
Anlamaman normaldi,
Bilemem.
Lakin;
Bildiğim şey,
Seni ölesiye sevdiğimdi.
Öyle, böyle değil...
...
Aradan yıllar geçti.
İçimdeki gümbürtü, en sakinleştiğini sandığım anda;
Belki de en büyük depremi yarattı; bende.
Belki de,
Artık anlaman gerekiyordu,
Bilemem.
Bildiğim şey,
Senin bunu öylesine anlıyor olman.
Şimdi, öyle değil.
Belki kör, belki sağır, belki dilsiz,
Şimdi öyle işte.
ECECE-Kasım 2011

Tam ben'lik

2011-11-30T15:37:00.002+02:00

İnsanoğlu, kendine örmüş örmüş örmüş, çocuğuna örmüş örmüş örmüş,
Yetmemiş,
Eş, dost, akraba, arkadaş daha ne dersen anacım hepsine örmüş örmüş örmüş.
İnsanoğlu derler buna, bu ördükleri yetmiş mi?
Yetmemiş. Aşmışlarmış çünkü kendilerini onlar.
Şişi, mili bırakmış, "gelin uleyn toplu iğneler!" demiş.
Sonra bakın neler olmuş;

Ah Ecehan AHHHHHHHHHH!
Daha sen adam olucan da Zeynebin tuniğini bitiricen he?
Bak aleme de utan kendinden!
Benim bakmaya bile devam etmeye gücüm kalmadı,
El insaf, el insaf!
Burda yapan var yapamayan var, ulu orta konur mu böyle resimler cart diye bu ortama?
Kınıyorum, hemi de şiddetle.

Kaynak burası anacım; http://loucaporlinhas.blogspot.com/search?updated-max=2007-06-25T08:25:00-03:00&max-results=8&reverse-paginate=true

Bloglarımız çoğaldı

2011-11-29T22:17:00.000+02:00

Kızlarım uzun zamandır benim bloglama işime ilgi duyuyordu.
Hem birçok konuda fikirleri vardı hem de yazım kabiliyetlerini artırmak istiyorlardı.
Derslerinden arta kalan zamanlarda, düşüncelerini paylaşacakları birer blog izni istediler benden.
Mantıklı geldi, merak duydum doğrusu neler yazacaklar diye.
Çünkü biz yetişkinler hayata hep benzer pencerelerden bakıyoruz ve küçüklerimizin ya da büyüklerimizin, bazen imkânsızlıktan bazen zamansızlıktan neler düşündüklerini atlıyoruz.
Uzun zaman düşündüm, ve sonunda,
"Tamam" dedim.
Blog isimleri dahil herşey kendilerine ait, onlardan bir parça.

Elifim, 12 yaşında, 7.sınıf öğrencisi.
Bu da onun bloğu.

http://yildiznagme.blogspot.com

Zeynebim, 10 yaşında, 5.sınıf öğrencisi.
Onun bloğu da;

http://zeynograf.blogspot.com

Eğer;
Hayata bir de bu yaşlardan bakanları izlemek isterseniz, kendileri çok sevinecekler(miş)

Anne, ya biz küçüğüz diye yazılarımızı okuyan olmazsa?
Anne, okuyanlar da bize fikirlerini aktaracaklar mı?
Anne, günde kaç kişi okur sence bizi?
Anne,....
Anne....
Güzel şey annelik. Yaradan'ın emanetine sahip olmak değerli.
Çok şükür.

Bu hafta neler öğrendik?

2011-11-27T17:14:00.004+02:00

Hafta sonları yaptığımız evcek yaptığımız bir etkinlik var.
"Öğrenme Saati"
Herbirimiz 15 dakika içinde, bize ilginç gelen konu hakkında diğer aile bireylerimizi bilgilendiriyoruz.
Konu seçimi kendimize ait, ne ilgimizi çekiyorsa, güncel olabilir, olmayabilir; "mutlaka aklımızın bir yerinde bulunmalı" dediğimiz türden.
Farkettim ki daha önce burada bundan hiç bahsetmemişim.
Bizim çok faydalı ve ailece güzel bir paylaşım olarak gördüğümüz bir etkinlik haline geldi, deneyen olabilir ve bundan haberimiz olursa çok da hoşumuza gider doğrusu.

Elif'in konusu "köpekbalıkları" idi. Çok güzel hazırlanmıştı çünkü bu, onun özel ilgi alanı.

Aklımda kalan ilginç şeyler şunlardı;
*Köpekbalıkları ters çevrildiğinde bayılırlarmış. Tekrar çevrildiklerinde baygınlıkları hemen geçer ve etkinliklerine devam ederlermiş.
*Burunları çok hassasmış.
*5 sıralı bir diş yapıları var. Bir diş kırıldığında en geç 1 hafta içinde yenisi oluşmuş oluyormuş.
*Yüzlerce türü olmasına rağmen, çok azı insanlar için tehlikeliymiş. (Ben hepsi bizi yer zannederdim mesela)
*Dünyadaki en büyük köpekbalığı "balinaköpekbalığı" ve asla et yemezmiş, bir gün içinde tonlarca planktonla beslenirmiş.
*En tehlikeli köpekbalığı, "büyük beyaz"mış. Ve sadece büyük beyazların dişisi erkeğinden daha büyük boyutta imiş.
Anlatırken zaman zaman Elif'in gözlerini ayırarak ve heyecanla anlatması müthişti.

Zeynebin konusu "tavşanlar" idi. Bebekliğinden beri tavşanları çok sevimli buluyor.

*Gözlerine ışık tutulduğunda donakalıyorlarmış. Çünkü "etkinliklerini gece sürdüren memeliler" sınıfında olduklarından, gözlerindeki retinada çubuk şekilli görme hücreleri daha fazla imiş. (Gündüzcü memelilerde ise retinadaki konik görme hücreleri daha fazla) Çubuk şekilli bu hücreler ani ve yüksek bir ışık kaynağı ile karşılaştıklarında geçici körlük oluşturdukları için tavşanlar da kendilerini tehlikelerden korumak amacıyla donakalıyormuş.
*Tavşanlar her doğumda 2-8 arası yavru doğuruyorlarmış. Hamilelik süreleri 30-40 gün arası. Normalde otobur olmalarına rağmen, yavrularını yeteri kadar besleyemediğine inanan anne tavşan, en zayıf yavrusunu öldürüp diğerlerine besin yapıyormuş.(Iyyyk)
*Ortalama ömürleri 6-7 yılmış.
*Yediklerini iki kere sindirirlermiş.
*Tavşanlar "kemirgen" ailesine değil, "tavşangiller" ailesine aittirler ve genetik olarak atlarla akrabalıkları varmış.
*Tavşanlar sosyal hayvanlardır ve yalnız kalırlarsa depresyona girebilirlermiş.

Resimlerle zenginleştirilmiş, zaman zaman merak etsek de bir türlü araştırmadığımız türden bir konu olduğu için çok güzel bir sunumdu bizim için.

Babamızın konusu, Edison ve Nikola Tesla arasında yaşanmış kelimenin tam anlamıyla “Akım Savaşları” idi.

Edison'a "vay hain!" dedik ara sıra.;-,)

Edison'un adını kuşkusuz hepimiz bilmemize rağmen, Tesla adını hemen hiç duymadık.

Halbuki; Edison, akım savaşlarında doğrusal akım tarafını oluştururken, Tesla da alternatif akım tarafındaymış.

Alternatif akım ve elektriğin kablosuz taşınması konusunda hayli önemli buluşlara imza atan Tesla, kendisine inanacak ve sponsor olacak kişi/kişler bulmakta çok zorlanmış. Çünkü buluşlarının esası deneme-yanılma yollu deneyler yerine, teorik bulgulara dayanıyormuş.

Günlerden bir gün, Tesla büyük bir heyecanla çalışmalarından Edison’a söz etmiş.

Edison, Tesla'ya böyle teorik çalışmalarla vakit harcaması yerine onunla birlikte çalışmasını önermiş.
(Niyeyse Tesla'yı fazlaca kendime benzettim, bu zamana kadar bir fikrimi söylediğim herkes bana kendisiyle çalışmamı önerdi ;-)

Edison o yıllarda kurduğu şirket ile (General Electronics) şehirlere doğrusal akım kullanarak elektrik üreten santraller inşa ediyormuş.

Fakat bu santrallerin ürettiği akım kısa mesafelere iletilebildiği için ve tam verimli çalışmadığından dolayı o yıllarda Amerika’da sık sık elektrik kesintileri yaşanmaktaymış.

Tesla, Edison’un yanında çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra santrallerdeki sorunları çözmeyi başarmış. Ancak Edison’un kendisine söz verdiği ücreti talep ettiğinde Edison şaşırmış bir şekilde; “tam bir Amerikalı gibi düşünmeye başladığında Amerikan şakalarından da anlayabileceğini” söylemiş ve bir ücret ödememiş. Tesla derhal istifa etmiş.

Oysa,

Florasan lambayı, neon ışıklarını, hız ölçeri, otomobillerdeki ateşleme sistemini, radarın temellerini, elektron mikroskobunu ve mikrodalga fırını Tesla’nın bulduğunu kaç kişi biliyor acaba?

Bugün Tesla’nın bu kadar çok tanınmamasının en büyük sebeplerinden biri Edison’un ona karşı bir karalama yürütmesiymiş.

Ayıp etmiş valla Edison.

Tesla, Ocak 1943’te beş parasız öldüğü zaman çalışmalarını not ettiği kağıtlara FBI tarafından el konularak bunların günışığına çıkarılması da engellenmiş. Edison'un çabalarının bir sonucu olarak.

Babamıza teşekkür ettik, Tesla Amca'ya rahmetler diledik, hakikaten çok ilginç geldi konu yavrulara da.

Benim konum, "Fazıl Say" idi.

Zaman zaman abidik gubidik insanların magazin malzemesi yapmaya çalıştığı, müziğin dahi çocuğu Fazıl Say.

Bilgileri esas olarak derlediğim yer Hasretsenfonileri'nin bu yazısı idi.

“Fazıl”, meğer Fazıl Say’ın dedesinin adıymış.

Matematikçi Fazıl Bey ile felsefe öğretmeni Nüzhet Hanım, 1930/1940’ların çoğu aydın ailesi gibi, daha Ahmet doğmadan eve bir Alman piyanosu almışlar.
Ahmet Say, savaş yıllarında Yahudi bir “matmazel”den piyano dersleri alarak büyümüş.

Annesi, ilerde ünlü bir piyanist olacağını düşlüyormuş.

Babası ise “İki bilinmeyenli denklem çözemeyen, Thomas Moore’dan, Voltaire’den habersiz bir çocuk piyanist olamaz” diyormuş.

...

Bu konuyu seçme sebebim kesinlikle babanın bu düşüncesi idi. Ne bileyim beni çok etkiledi ve Fazıl Say'ın boşuna Fazıl Say olmadığını, genetik mirasının da ne denli güçlü olduğunu anlattı bana. Sevgili Gülsenim; sana çoook teşekkür ederim.

Anlatımlarımız bittiğinde, üzerine yorumlar yaptık, düşündük, eğlendik.

Şimdi, önümüzdeki haftanın öğrenme saati için, herkesin ilgisini çekecek, faydalı olabilecek yeni konular aramaktayız.

Madem 24 Kasım

2011-11-24T12:30:00.002+02:00

Ben daha minicikken;
Bana "önemli" olduğumu hissettiren,
Bulunduğum çevrede bir "fark" yaratacağımı öğreten.

Ben bir anneyken;
Önemli kavramları atlamamaya gayret eden, farkındalıklarına her gün hayran olduğum biçimde evlatlarıma bir bir veren,
Fedakârlık kavramını beynim/iz/e nakşeden tüm öğretmenlerimi/zi/n,

Öğretmenler Gününü'nü kutluyorum.
Hayatını kaybetmiş öğretmenlerimizin ruhlarına küçük birer hediye gönderiyorum, bugün de.

Ve tüm öğretmenlerimizin yanında,
Annem,
Babam,
Kızkardeşim...
Emekleriniz, yürekleriniz, elleriniz, gözleriniz dert görmesin.
Gurur duyuyorum sizlerle...

Ve hepinizin, yıllardır çektiğiniz sıkıntılara bakıp bugün de yine,
"Bu paraya bu işi yapmak için "insan olmak" lazım diyorum.
Hakkınızı helal edin bizlere...

Biri bana futbolun bir spor olduğunu anlatabilir mi?

2011-11-22T12:02:00.001+02:00

Hangi sporda insanlara içki şişeleri eşlik eder?

Ben bir tek "deve güreşinde" böyle bir tahrik görüyorum. Onda da develer birbirlerine yapıyor, seyirciye değil.

Binlerce örnek, şu mereti oturduğu yerde içmeyi hâlâ başaramayan insan evladı bir de maça götürüyor vesselam.

Spora bak, özel tim sahada!

Allah bilir ne küfürler vardı ki! Onları buraya koymayı kendime yakıştıramadım.

Şike desen alenen diz boyu!
Görüntüler malum!
Trilyonların döndüğü rant kapısı.
Horoz dövüştürenler ayaklanmazsa iyidir, ne farkımız var diye, bizimkini niye spordan saymıyorsunuz diye!

Ondan sonra da kalkarlar "bizim hanım evde maç seyrettirmiyooo", falan filan...
Usame'ye terörist mi yetiştiriyorum ki evde maç seyrettireyim Allah aşkına?
Bitti.

Masal ne demek senin için?

2011-11-21T19:50:00.001+02:00

Masallar çocukken uyuyana kadar, Büyüyünce uyanana kadarmış.

Cezmi Ersöz

Hayat, bu kadar tesadüfî mi?

Saatlerdir aklımda takılı kalan bin cümleye bir cümleyle özete bir yerlerde rastlıyorum.

Ve bu beni, çoook mutlu ediyor.

Tesadüfen yaşayanlardan olmadığımı anlıyorum.

İçime sindire sindire...

Siz hala bulaşık süngeri mi kullanıyorsunuz?

2011-11-21T15:53:00.002+02:00

Geçen kızlarımla, Home TV'de Mehmet Öz'ün sağlık programına takılı kaldık.
Konularını tıbbî terimler dışında hepimizin anlayabileceği türden anlatabilme yeteneğiyle(of ne uzun tanım oldu) bir sağlık programını şova çeviriyor, malumunuz.
Orada, bulaşık süngerinin evde bakteriyi en çok üreten şey olduğundan bahsediyordu, izlediğimiz programda.
Zeynep, Elif ablasının da yardımıyla, evimiz için bir bulaşık bezi örmeye yeltendi.
Kıyamam, kullanamam desem de, yarıya gelmişti bile.
Babaları da gitmiş yeşil sünger teli almış, kızlarına. Örgünün altına dikmemizi önererek.
Anneye sadece dikmek ve her eline aldığında gülümseyerek kullanmak kaldı.
Son üç gündür de, bu yazıyı burada yayınlamamı bekliyorlar ;-)

Onların; daha bu yaşlarda "evimiz için bir şeyler yapmak" duygularını gerçekten takdir ediyorum.
Derken, Zeynep hasta olduğu için okula gitmemek suretiyle dinlenirken, elleri üşümesin diye kendine kâğıttan neşeli bir eldiven yaptı. Herbirinin bir adı ve işlevi var(mış) ;-)

Teşekkürler kızlarım, sırtım yere gelmeyecek; biliyorum.
Öptüm sizi.

Herkesin ölümü kendi rengindendir

2011-11-20T18:23:00.000+02:00

Ey oğul, herkesin ölümü kendi rengindendir.

Düşmana düşmandır, dosta dost!
Ayna Türk’e nazaran güzel bir renktedir.

Zenciye nazaran o da zencidir.
Ey can, aklını başına devşir.

Ölümden korkup kaçarsın ya; doğrusu sen, kendinden korkmaktasın.
Gördüğün, ölümün yüzü değil, kendi çirkin yüzün.

Canın bir ağaca benzer; ölüm onun yaprağıdır.
İyiyse de senden yetişmiş, yeşermiştir; kötüyse de.

Hoş nahoş..

Gönlüne gelen her şey senden, senin varlığından gelir.

Mevlana

Karakalem'den;

2011-11-19T14:54:00.007+02:00

19 KASIM 2011 CUMARTESI

http://ahmetsoylemez1967.blogspot.com/2011/11/hakszlk-karssnda-susan-dilsiz-seytandr.html
haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır

yavrumda yalanıma ortak oldu. babasının son duasını okuyor şimdi.
kara kalemi MİROŞUMLA birlikte açtık, birlikte gömüyoruz yavrumla.
(Kurban olsun sana Ecehan Teyzen e mi?)

HERKES KONUŞTU HER YERDE HEMDE-
HEPİNİZİ TEK TEK İZLEDİM
VE ŞİMDİ SIRA GELDİ BANA

o değilde haftalardır KARA KARA düşünüyorum, hadi yazıları, şiirleri, edebiyatı falan geçtim, hepsini siktir et bir önemleri yok ama içimizdeki üç şerefsize telefonla ulaşıp bakın size birer çocuğun ismini veriyorum. bu evlatların şu an bot ve eldivene ihtiyaçları var, bu sorumluluk sizin dediğimde aldığım cevap hemen hemen üçünden de "ne demek, emrin olur" ve peşinden bir sürü salyalı övünç sözlüğü şahsıma. fakat gel gelelim o çocuklara botlar gitmemiş, eldivenlerde gitmemiş. Ve o liste bana verilmişti, yani o çocuklara botları verecek kişileri ben bulma sorumluluğu üstlenmiştim. koskoca salonda toplanan tüm çocuklar hediyelerini alırken, o üç yoksul yavrum almamış. ulan siz bana bir kere ağladınız ama ben o boynu bükülen yavrularım yüzünden bin kere öldüm günlerce. bunu benim gibi adam unuturmu hiç. bana bakın varoşta bir laf vardır, yiyemiyeceğin malafatın altına yatma arkadaş diye. o üç ünlü blogcuyu ben biliyorum. halen martaval sıkıyorlar kampanyalarda. zannediyorlarki ben habersizim ve o çocuklar unutur gider. o hediyeleri ben ulaştırdım yavrularıma. dahası özür babında benim canım gülüm ve arkadaşlarının sayesinde birde sınıflarına tepegöz gönderdim. ama sizin varya gelmişinizi ve geçmişinizi. o kış gününü hatırlayanlar o yatılı okulu iyi biliyorsunuz. köylerden, mezralardan toplanan çocuklar gencecik öğretmenlerin elinde ilim irfan öğreniyorlar o devlet okulunda. ve şehirde her gün sayfalarında o üç şerefsiz milyonlarca kere öldürüyorlar yalanlarıyla okurlarını. işte durum bundan bundan ibaret. yoksa beni bilen bilir, bu adam niye çıldırdı demi. aklını peynir ekmeklemi yedi. güven kardeşim güven. yanımda kimler var kimler yok gördüm, duydum, bildim. bakın ben bu dünyayı iyi tanıdığımı sanıyorum. topraktan ellerimi hiç çıkarmadım. ve toprağa yakın olan amacını örtü yapar göçtüğünde üzerine. beni amaçsız bırkmaya çalıştınız. hemde anlamadan, dinlemeden. bilirsiniz asla kıç yalamam, yalamadımda. ama baya meraklı varmış be birader. hadi o zaman durmak yok yola devam edin bakalım.

ammaaaa sizler var ya beni yargısız infaz edenler sizler, başka bir anlamda beni gereğinden fazla berraklaştırıp, çok mutlu ettiniz be. hiç olmazsa ileride başka çocuklarımın boynu bükük kalmayacak sayenizde. şimdi biliyorum hepinizin cibilliyetini. dostumuda, dost görünümlü postluluramıda, öğrenmiş oldum. bir daha tekrarlıyorum uzak durun, ne ölüme, ne direme, defolun gidin lan sayfamdan. kara kalem sayfasını iki gün sonra tamamen bitirecek. bitirmeden istanbul fatih belediye başkan yardımcısı Adnan Bey arkadaşıma iki üniversitli yavrumuz için sağladığı burs için ve aynı devlet okuluna gönderdiği akıllı tahtalar için minnet ve teşekkürlerimi saygılarımla sunarım. Ayrıca ankaradaki nazım kültürde bulunan Cemil önderliğindeki arkadaşlarıma yine üniversiteli üç yavrumuza sağladıkları burslar için sonsuz teşekkürlerimi borç bilirim. Ve benim canım ablam Meral Akdenize, onunda bir kız çocuğumuzu öğretim boyunca masraflarını üstlendiği için sonsuz teşekkür eder, ellerinden öperim.

kitap satmadığı için çıldırmışım, yazıklar olsun hepinize. mamakta maruz kaldığım işkence bile bu kadar yaralamamıştı beni. Adnan bey iyi bilir. ama hayat bu derler ya, boş verdim be. boş verdim. Aslında bu iyi kalpli insanların hiç biri isimlerinin açıklanmasını istemedi ama hani şu martaval sıkan bir çok insan müsvettesine ders olsun. sizin o çok övünüp ahlak edindiğiniz etiğinizi, biz ankaranın çinçin sokaklarında ayakkabı boyacılığı yaparak çocuk yaşta geliştirdik hanım abla, bey abi. bana listeyi veren talebim üzerine şebnemdir, Adnan Beyide tanır, hadi bakalım şimdide onu arayın reziller sürüsü. öyle bir sınandınız ki ve eğer bana söylenenler lafların yarısı sizler için söylenmezse o vicdanlara tükürüm şimdi. ve şimdi aylarca siz konuşulursunuz umarım. eğer birilerinde hala insanlık kaldıysa. İşte buda kara kalemin, hani o çok bilmiş bir arkadaşınızın dediği gibi geride kalan karaltısının insanlık dersi size. buraları bir hiç. insanımıza uzanabildiğiniz kadar siz birisiniz. ben senelerdir bunu anlatmadımmı size. demekki dinlememişsiniz. hadi eyvallah.

ve size yarın akşama kadar süre. eğer halen izler listemdeyseniz üçünüzünde ismini, en az bunun kadar büyük puntolarla buradan afişe edecem. ve bu sayfada içinizde o tarzda oynak varsa hemen defolsun. buranın karasında adam dert içip laf çizer, yoksul yavrularımın isimlerini ben yaşadığım sürece çizdirmem ulan. ben geberdikten sonra ne bok yerseniz yiyin.

MAMAK

bir zaman sonra tamamen etkisi geçiyor.
hemen hemen her şeyin.
ve öylece kalıyorsun.
hiç bir şey hissetmiyor
hiç bir şeyi anlamaya çalışmıyorsun.
sadece uzun yıllar sonra yürüdüğün kalabalık bir caddenin tamda orta yerinde
biri arkandan sana sesleniyor.
adını inletiyor
o an akıyor kalabalık
sen kayboluyorsun.

hiç bir şey olmamış gibisin
hiç bir şey yaşamamış birisin

ARKADAŞ

Bana resmini çiz sessizliğin
Elleri öpülesi dostlar yarat
Koyu sohbetler yap derin olsun
Sığlıkları yaz bana, uzaktan ıslık çalsın
Karanlığını aydınlat, loş da olsa kabulüm
Işıklarını söndür kentin bir bir, patlasın trafolar
Raylarına bomba koy, uzaklaşmasın sevdalar
Sloganlar at seviyorum ölesiye diye
Zom olurcasına iç bu gece, ana avrat küfret

Tüm bunları yapamıyorsa yüreğin
Otur yanıma yağmurlarımı izle
Tek değilsin inan bu sessizlikte

VAROŞTA ÇOCUK OLMAK

Ağaçların altında döndükçe eteklerimiz
Gülüşüyoruz
İçimizden birisi hepimizden coşkulu
Uçarcasına
Kısa pantolonlar giyiyoruz
Bulutlara uzanıyor ellerimiz
Tutunuyoruz sanki bizimmiş gibi onlar
Ne çok ağlamıştım uyanınca
Çok fena
Çocukluğu bile
Eskitince anlıyoruz
Şimdi an meselesi
Eksik yüzüme dokunanların
O sıradan umursuzlukları

Neden sonra
Ağrısı dinmiş olmalı
Çokca da mahcupluktan

Susuyoruz

SİZİ SİZİN RENKLİ DÜNYANIZLA BIRAKIYORUM,
BİZ BİR TÜRLÜ YAKIŞAMADIK BABA KIZ
BU
ÇOK ÇOK KÜLTÜRLÜ
ÇOK ÇOK AHLAKLI
ELİT ORTAMLARINIZA

ÖZÜR DİLERİZ.
ÖZÜR DİLERİZ

ÖZÜR DİLERİZ

ÖZÜR DİLERİZ
ÖZÜR DİLERİZ

ŞİMDİ BENİM YÜZÜMDEN KENDİ ARKADAŞLARINDAN HAKARET DUYAN,
SİTEM HİSSEDEN CANLARIMA SÖZÜM.
BU YAZIYI OLDUĞU GİBİ BAŞLIĞIYLA EN AZINDAN BİR GÜN SAYFALARINIZDA PAYLAŞIN LÜTFEN.
BANA YAPILAN HAKARETLER İÇİN
(paylaşma sebebim sadece bu isteğin)
SİZE YAPILAN HAKARETLER İÇİN
(umurumda değil)
BUNU YAPIN O TERBİYESİZLERİN SURATINA
BİR ŞAMAR GİBİ

UZAKLAŞMALAR UNUTMAK İÇİN DEĞİLDİR HER ZAMAN
BAZEN BAŞARABİLİRSE İNSAN
ACIDAN KAÇMAK İÇİN UZAKLAŞIR KENDİNDEN

DAHA DERİN
DAHA UZAK KENDİNDEN

KARA KALEM

Şu 26 kişi eğer kitaplarını bana geri iade etmek istiyorlarsa,
hemen paralarını geri iade edebilirim.
Merak etmeyin kargo ücretini ödeyebilecek kadar halen biraz karaktere sahibim.
kitabımla sizin temiz elleriniz kirlenmesin isterim.

işte telefonum

0 535 794 70 10

bu arada beni bilenler
gizli numaralara cevap vermediğimi bilirler.
mert olun.

Ölmek, ille de toprağa bedenin girmesi midir?

2011-11-18T18:37:00.006+02:00

Herkesin kendi sayfası kendi tasarrufudur elbet.
Benim tepkilerim, insanların bizatihi kişiliklerine değil, lakin aynı toplumun parçası olmamızdan ve bu sosyal olgunun gereği olarak çevremde cereyan eden -olaylara- yönelik olmuştur, bilirsiniz.
Şaşkınım.
Neden?
Geçen yıldan beri aktif olarak blog dünyasının içindeyim.
Benim takip etmeye gayret etmeye çalıştığım bloglarda ben dahil, hemen herkes her fırsatta;
Nefretten uzak sevgiye yakın,
Sorundan uzak çözüme yakın,
Ayrılıktan uzak birleşmeye yakın,
Ayrımcılıktan uzak birliğe yakın,
Düşmanlıktan uzak dostluğa yakın,
falan filan felan diye ekleyebileceğiniz doğrultuda mesaj içeren düşüncelerini paylaşmış.
Ve bu düşüncelerle, sizler bana çok defa "ya dünyada böyle duyarlı, böyle sevgi dolu, böyle birleştirici... meğer ne çok insan varmış, bravvo" dedirtmiştiniz.

Ama özellikle bu depremden sonra bir bakıyorum,
Elin adamı Japonyalardan gelip, enkaz altında can verirken, sevgi, barış ve kardeşlikten en çok bahsedenler, yardım edelim dedik diye (ki, ettiğimiz yardım da ne: iki çorap, üç tişört, bir soba gibi nohut cüzdan bakla gönlümüzden çıkabilen azıcık şeyler işte) pek çoğumuzu hain ilan edebiliyorlar, kim bilir bizleri ne zannederek? Düşünmediler ki; o enkazdan kurtulan iki öğretmenimizin, üç hemşiremizin ne biliyim bir işçimizin çocuğu ısınırsa, hasta olmazlarsa çorbada tuzumuz oldu diye vicdanımız rahatlayacak. Neyse, dedik geçtik tabi.

Şehitler verdik hainlere, "sakinliğimizi koruyabilseydik keşke ama maalesef ciğerimiz yanıyor, öfkeliyiz" diye samimice beyan ettik,
"Vatan, millet, Sakarya!" narasını en çok kendileri atanlar, pek çoğumuzun vatanseverliğine "faşist" damgası vurdular.
Düşünmediler ki; kendi ailemizden de yiğitlerimizi, kendi ellerimizle toprağa vermişken bizler, acımız lafla sözle değil, düştüğü yerde yanmaktaydı. Neyse, dedik geçtik tabi.

Bedelli askerlik tantanası çıktı,
"Zenginimiz bedel verir, askerimiz fakirdendir" dedik,
Gözlerini kulaklarını ayırmadan televizyonlarda açıklanmasını beklerlerken yaş sınırını, bloglarında feysbuklarında her fırsatta "her Türk asker doğar" naraları atanlar bi de baktım pekçoğumuzu "komünist" ilan etmekle meşguldü. Neyse, dedi geçtik tabi.

Özgürlükler yazıldı, çizildi.
Dikkat ettim ki özgürlükten en çok bahsedenler, özgürlüğü yaşamına son derece yanlış adapte edenlerdi, birçoğunuzla elektronik posta yoluyla, telefon yoluyla bizzat paylaşıp, benzer hisleri alarak verdiğim bir karardı.

Ben de dahil, içlerinizden bazılarına pek çoğumuz;
Dost dedi,
Arkadaş dedi,
Ölümüne kankayız dedi,
Her zaman arkandayım, dedi,
İyi günde, kötü günde, dedi.
Ablamsın dedi,
Abimsin dedi.
Paylaşımlarımız, sadece yazdıklarımızla, yorumlarımızla hatta bazen suskunluklarımızla kalmasın istediğimiz için, hayatımıza değer addedenlerin telefon numaralarını aldık, verdik, görüşmeye çalıştık zaman zaman. O görüşmelerde de yukarda saydığım benzer tabirler mutlaka kullanıldı, kendimden biliyorum.

Bu laflar, layıkıyla kullanılmadığı zaman ucuzlar, değerini kaybederdi oysa.
"Kişiler" değil, "kavram" değerini yitirirdi.
Ve ben, tutunmaya çalıştığım şu hayatta bu kavramların içini boşaltmaya yönelik bir adım atmamaya özellikle gayret etmiştim, bilen bilir.
Şimdiiiii, oturup düşünüyorum.
İpe sapa gelmez, gerçekten insanlıktan nasibini almamış, normalde oturup bir bardak çay içmeyeceğin, normalde iki kelâm laf edemeyeceğin onca insan var ki oysa hayatlarımızda.
Mecburen birşeyler paylaşmak zorunda olduğumuz.
Özellikle sosyal ve iş yaşamlarımızda. İstesek de koparıp atmaya yetkimizin ve imkânımızın olmadığı.
Ekmek parası uğruna, ....(nokta noktayı nasıl istersen doldur) hatrına katlandığımız.

Dolayısıyla, ben şöyle düşünüyorum;
Şu ya da bu şekilde istemeden katlandığım onca insanın hatasına, yanlışına, kusuruna -zorunda da olsam- katlanıyor, görmezden geliyorsam; dost, arkadaş, kanka, abla, abi, kardeş dediğim insanların de ki hatası, kusuru, yanlışı olduğunda bunu hiç görmemen gerek. Hata diye bile vasıflandırmaman gerek. Haaa eğer onu hata görür ve "hadi ordan!" dersen, kendi kendinin yalancısı olursun ve bu sana yakışmaz! Ve asıl önemlisi böylece kendime inanmayı terkederse/m/k, kişiliğim/iz ne denli bir bozuntuya uğrar? Bu, insanın bırak dostu arkadaşı en büyük kazığı kendine atmış olması demek değil midir?

Buraya kadar okumaya devam eden kaç kişi olmuştur? Bilemem ama tahminimce iki üç kişiyi geçmez.
Çünkü uzadı, biliyorum.
Olsun, okumasın kimse; burası benim sayfam ve bunlar benim hıçkırmak istediklerim.

Devam ediyorum...

Yıllardır yazıyorum.
Eskiden, çok kızar, çok çemkirirdim. Tepkilerimi kızgınlık ve öfke içeren cümlelerle asardım bu dallara.
Bir süre önce başıma burada hiç açıklamadığım ölümle çok ilintili bir durum geldi. Açıklamama sebebim de samimiyetsizlikten değil, O okursa benim üzüldüğümü görerek daha çok üzülür ve gücünü kaybeder diye düşünmemdi. O gün dedim ki kendime, "Ece, çemkirdiğin, yargıladığın, öfke kustuğun ağaçlar vermiyor meyve. Vazgeç, aynı hisleri huzurla anlatmaya çalış, sakin ol olabildiğince, sabır dile Mevlâ'dan"
Ve öyle de yapmaya çalışıyorum, farkeden olmadı kanımca ama evet ben değiştim. Değiştim, çünkü bağırıp çağırırken de amacım aslında bağcı dövmek değil üzüm yemekti, lakin anlamıştım ki (ister doğru deyin ister yanlış) eğer meyve yemek istiyorsam o meyvenin tadını mümkün olduğunca tatlılaştırmam gerekiyordu aksi halde kusma hissi uyandırıyordu bünyemde. Bilirsiniz.
Hayat kısa, ben bunu teorikte bilmeme rağmen, pratikte yaşamamıştım, Nisan'da yüzleştim bu gerçekle.
Dilerim hiçbiriniz; ölmeden, ölmek zorunda kalmazsınız.
Neyse;
Artık, "eğer birşeyler yapmak, başarmak, şu üç günlük hayatı mutlu mesut terketmek istiyorsan sabrı, hoşgörüyü ve anlayışı elden bırakmamalı insan" diye düşünüyorum.
Kızmıyorum hiç bir şeye.
Ve kızmadıkça ben, o kadar az hata yaptığımı anlıyorum değil yaşıyorum.

Ve,
Herkes -onları da anlamaya çalıştığımı ama şu ana kadar anlayamadığımı da belirtmeliyim ki- bu kadar mı tahammülsüz?
Hani dostluk nerde?
Hani arkadaşlık?
Hani abi, abla?
Adını ne dersen de, hata yaptı de, yapmamalıydı de, ama yargılamak?
Allahaşkına biz kimiz ki, bizden birini yargılayacağız?
Sorgula evet ama linç?
Tanrı'nın bile reva görmediğini bir insan bir insana reva görüyorsa;
Kusura bakmasın da kimse bana "sevgiden, dostluktan, abilikten, ablalıktan, özgürlükten" bahsetmesin.
Kimse, kraldan çok kralcı olmasın.
Haaa, hasta olduğunu mu düşündün bu dostun? Peki, eğer hasta kabul ediyorsan karşındakini, bir dost hasta arkadaşının leşini çıkarıp üstünde tepinir mi?
Eğer bir gün beni de -hata yaptığımda dahi- sevgiyle kollamak yerine; yargılayacak, leşimi serecek ve üzerimde tepinecek biri varsa lütfen benim samimi duygularımı boş yere heba edip, bana kendini dost, arkadaş zannettirmeye devam etmesin.
Biliyorum, bu çok zor ve yerine getirilmesi cesaret isteyen bir talep.
Ama, öyle.
Keşke,
Ölmek ille de toprağa bedenin girmesi olsaydı.
Yaşayan bilir.
Gerisi.........

Yüksek Ruhlar

2011-11-17T16:37:00.000+02:00

Einstein’ın ölümünden önceki röportajından,

- Sizin zarif bir kişi olmadığınızdan bahsediyorlar...

-Yüksek ruhlar, her zaman sıradan akılların şiddetli muhalefetiyle karşılaşır. Eğer bilim adamı olarak gerçeği açıklamak istiyorsan, zarafeti terziye bırakmalısın. Diğer yandan şunu da söylemeliyim ki bu dünyada beni birkaç kişi anladı, onlar da yanlış anladı.

Bana mucizeleri sen göster!

2011-11-16T22:37:00.003+02:00

Allah'ın hakkı için...
Söz; sırrımız olacak.
Bana, dünyanın en en en güzel hediyesi olacak,
Yavrularıma nefes olacak,
Acıma son ver, bana nefes ver.
Eğer mümkünse...

Demet

2011-11-15T19:57:00.000+02:00

O benim teyzemin kızı.
Teyzem, ana yarım.
İçim nasıl her "teyzem" dediğimde kaynıyorsa, Demet için de öyle.
Ve bugün onun doğum günü(olacak birkaç saat sonra)
Harika iki evlada ve harika bir eşe sahip aynı zamanda. Öyle hakediyor ki!
Zor zamanlarımın, eğlenceli zamanlarımın, herşeyin ilk ortağı.
Cebimizdeki son delikli kuruşları birleştirip hamam keyfi yaptığım, tüm çılgınlıklarımı korkmadan paylaştığım!
Gülmekten aynı klozete kustuğum!
Hastalandığında benim de ölmek istediğim!
Yanında uyurken tost yediğim!
Mutlu yıllar sana! Sevdiklerine!
Ve ilerideki -senli- yıllara...

ÖLÜMÜ ÖZLER GİBİ

2011-11-14T11:40:00.001+02:00

Benim yolculuklarım zorunluluklarımdır.
Son günlerde bir emekli olasım var, sorma gitsin.
Çürümüş bir sistemin içinde onca pisliği görerek, burnumun dibinde algıladığım tiksinçlik yaratan kokusundan nefret ederek yaşamak ağır geliyor.
Ama ne çare, ekmek parası diyor, tüm bu saydığım sevdiklerim adına devam ediyorum hayata.
Şöyle böyle bir ucundan yaklaştım emeklilik dönemine ama yüreğimde başka bir özlem daha var ki, onu tüm bu saydıklarımdan daha fazla özlüyorum artık. ÖLÜMÜ.

Yukarıdaki satırlar Sevgili Dostumuz Ahmet'e ait. Bölümün başlığı, ÖLÜMÜ ÖZLER GİBİ.
Bizlere en büyük hatıra gibi bıraktığı Düşlerimde kayboldum ve pusulasızım kitabından.
Evet Ahmetcim. Tıpkı söylediğin gibi; yaşam gerçekten çok kısaymış. Daha çok faydalı işler yapabilirdin, daha çok fidan dikebilirdin, daha çok ağacımız olabilirdi. Bunlar senin isteklerindi, kaldığın yerden biz dostların senin anına sahip çıkacağız isteklerine.
"Ah benim Sevgili Ecem!" demelerini,
"Gel bir yetimhaneyi daha sevindirelim" demelerini,
"Ecem, Miroş çok kilo aldı ne yapayım?" diye sormalarını,
Konuştuklarımızı ve konuşmadıklarımızı,
Her zaman taze bir anı olarak saklayacağım.
Nasıl yaparım, nasıl ulaşırım bilmiyorum ama Miray'a kocaman sarılacağım sana söz veriyorum.
Nihayet en çok istediğin yerdesin.
Ruhun şad olsun.
Mekânın cennet olsun...
Güle güle dostum! Güle güle...

KARAKALEM

2011-11-13T21:48:00.002+02:00

http://ahmetsoylemez1967.blogspot.com/2011/11/vefat-haberi.html

Ahmetttt!!! Vefat etmiş.....
Karakalemimiz!

http://turkkadinlari.blogspot.com/2011/08/2yolculuk.html
http://turkkadinlari.blogspot.com/2011/09/karakalem-duygusu.html

Bir haftasonu da böyle geçti

2011-11-13T21:20:00.001+02:00

Bir hafta sonu tatili akşamını içli köfte yaparak geçirdim.

Canı çeken olmaz inşallah, bu yüzden buraya yaptığım şeylerin resmini koymayı pek sevmiyorum ama burada bir bilgi vermek amacı var.
Elde içli köfte yapmak şu zamanda maharet isteyen bir iş.
Rahmetli anneannem ışık hızında yapardı ama nerde bende o maharet.
Ama ben de işin yolunu buldum.

Bu makinenin içli köfte oyma ucu var.
Size düşen altını kapatıp, kıymasını koyup, üstünü kapatmak.
Fazlaca bir maharet değil yani elde açmak gibi. Ve çok pratik.
Makine çok güçlü.
Eti artık parça halde istediğim yerden alıyor, tüm kıyma işimi bu makinede hallediyorum.
Muadil pek çok ürün olmasına rağmen en güçlüsü olarak annemin karar kıldığı bu makine ile hayatım kolaylaştı. İlgilenenler bilsin istedim.
Hemen hemen hiç böyle bir yazı girmemiştim bu bloğa, bir garip geldi ama valla denenmiş ürünlerin tavsiye edilmesi benim pek bir hoşuma gittiği için...
(Kutunun üzerindekiler de bu çalışkan kardeşinizin çizdiği ve kırdığı zeytinler ;-)
Şimdi;
Kitabımı elime alıp bir kahve içmeye gidiyorum.

Allah yarına çıkmayı nasip ederse;
Görüşürüz.
Sevgiyle kalın.

Neden yorum yaparız?

2011-11-11T13:58:00.000+02:00

Çokca sayıda izlediğim bloglara ben neden yorum yapıyorum? Neden bazılarına yapıyorum bazılarına yapamıyorum?
Evet irdeledim.
Uzun zamandır toparlamak istediğim bir konuydu ;-)
1- Ahha, ben de yazsam aynı şeyleri yazardım, oh ne iyi olmuş bu yazı,dediklerime,
2- Iııı ııı! Hiç de bilem, dediklerime,
3- Yapmayı çok istediğim ama şu ya da bu sebeple yapamadıklarımı yaptıklarını gördüklerime, (mesela bir resim, bir el işi, bir yemek, bir saptama vs)
4- Okuduğumda geçmişteki bir tatlı dokuyu hissettirebilen yazılara,
5- Özlemlerime, sevmelerime, kızgınlıklarıma kısaca bende de olan insanî hislerime tercüman olan yazılara,
6- İmlâ kurallarını es geçmeden anlatmak istediğini anlatabilen hünerli yazılara,
7- Küfür, sevgisizlik, beddua tarzı kelamlar içermeyen yazılara,
8- Aynı duygularda ya da zıt duygularda olduğumun bilinmesini toplumsal bir görev gördüğüm düşüncelere,
9- Çok kıskandıklarıma (genelde hobi sahibi olanlar bu gruba da giriyor;-)
10- Aynı zamanlarda aynı şeyleri düşünmüş olmamızı hoş bir tesadüften fazlası olarak algıladıklarıma,
yorum yazıyorum.

Ama mesela,
Bir şiire yorum yazmak çok itici geliyor. O yorumlanamaz gibi gördüğümden yazmıyorum.
Bazen yanlış anlaşılma tehlikesini ortadan kaldırmak için yazmıyorum.
Bazen yazacaklarımla üzeceğimi düşündüğüm için yazamıyorum.
Sırf yazmak için yazılmış yazıları eleştirmiyor ama yorum yazmıyorum.
Bunun dışında bilirsiniz ki, hemen her birinize okuduklarımla ilgili düşüncelerimi söylemeden gitmem.

Dönüp kendi yazılarıma bakıyorum.
Günde muhtemelen 30-50 kişi okuyordur diye tahmin ediyorum. Yandaki sayaç öyle söylüyor.
Yorumlara bakıyorum 2-3 taneler.
Geri kalan kişilerin bir bakıp çıkmalarını anlamaya çalışıyorum ama bunu anlamam lazım. Merak işte. Başka sebebi yok.
Çok merak ediyorum, yazanlar (sağolsunlar) neden yazıyor? Yazmayanlar (sağolsunlar) neden yazmıyor?
Bu bir strateji mi yoksa?
Merak uyandırma çabası mı?
Bi vakit bulup beni aydınlatırsanız çok sevineceğim.
Bu sessiz kitleyi tanımama belki bir vesile olacak.
Bu, hiçbir şeye sesini çıkarmayan ülkemi de belki biraz daha iyi anlamamı kolaylaştıracak.
Son günlerde buna daha çok ihtiyacım var.
Sevgiyle kalın...Sessiz kalmayın...

Teşekkürler Atam!

2011-11-10T10:20:00.000+02:00

Hiç ümitsiz değilim.
Her 10 Kasım daha çok bileğliyor beni ve benim gibi düşünenleri.
Senin de bir ölümlü olduğunu unutmadan, ölümsüz eserlerine sahip çıkıyorum kendimce.
Bugün sana umutsuz ve ümitsiz mesajlar yollama günü değil.
Bugün oturup arkandan ağlamak günü değil.
Bugün boş laflarla gırtlak kirletme günü değil.
Çalışmak günü, üretmek günü, hatırlamak günü, vefa günü, teşekkür günü...
Teşekkürler Atam!

Bu Bir Bayram Mesajıdır

2011-11-04T15:34:00.000+02:00

El ele,
Diz dize,
Göz göze,
Gönül gönüle,
Yürek yüreğe,
Mutlu bir bayram diliyorum,
İçinizdeki, hıncı, nefreti, küskünlüğü, kırgınlığı, sevgisizliği, vefasızlığı ve anlayışsızlığı kurban edeceğiniz türden.
Sevgilerimle...

O kadar çok şey var ki yapmak istediğim

2011-11-03T12:03:00.000+02:00

O kadar çok şey var ki yapmak istediğim.
Yanında bir o kadar da,
"Ben bunu yapamam" diyerek kendimi kandırdığım.
Ne kadar çok şey öğrenirsem, hepsini yapamadığım için kendimi bir o kadar da yetersiz hissettiğim,
Ne kadar çok okursam her seferinde "daha neler var kim bilir haberimin olmadığı" dediğim,
Ne kadar çok susarsam, o kadar anladığım.
O kadar çok şey var ki yapmak istediğim.
Altında bir o kadar da ezildiğim...
Ecece-2011

Beklerim ben sıramı

2011-11-02T16:05:00.003+02:00

Vallahi bütün gücümle,
Yarattıklarını Senden dolayı sevmeye çalışıyorum.
Son günlerde başarılı olduğum söylenemez zira hak vereceğini umuyorum Allah'ım.
Ben sıramı beklerim, lakin bazı kullarının benden de acil yardıma ihtiyacı var gibime geliyor.

Gibi.

Kaplan Anne Sendromu

2011-11-01T13:49:00.001+02:00

Annelikle ilgili yazıları genellikle okumam.
İki söz bir buğu yerine geçer misali, hafif de olsa etkilenmekten korkarım.
Ne de olsa ben; kendime has anne olmayı anne olmadığım yaşlarda kafaya koymuştum.
Herhalde bundan sebep; dünyanın çalkalandığı Tiger Mom Sendromunu yeni öğrendim.
Evet evet, Yale Duke Üniversitesi'nde Hukuk Profesörü olan Amy Chua'nın Battle Hymn of the Tiger Mother kitabı'ndan bahsediyorum.
Çocuklara aşırı baskı uygulamanın onlar için en iyisi olduğunu savunan bir düşünce diyebiliriz bu sendroma.
Amy Chua iki kız çocuğu yetiştiriyor ve onlar adına her kararı kendisi veriyor. Kızlar derslerinde çok başarılı ve aynı zamanda mükemmel derecede iyi piyano ve violin çalıyorlar.

Bakın bu kızların nelere hakkı yok;
A'dan başka not alma,
Arkadaşlarla evde ya da onların evinde birlikte olma ve yatıya kalma,
İstedikleri aktiviteye katılma,
TV seyretme ve bilgisayarda oyun vs oynama,
Şikayet etme,
Fasa fise dersler(!) dışında sınıf birinci olamama,
Piyano ve violin çalamama...

Amy Chua'nın eşi, Yale'de hukuk profesörü.
Babası da, Berkeley Üniversitesi'nde Elektrik Mühendisliği ve Bilgisayar Bilimleri profesörü ve "devre teorisi"nin babası olarak bilinen başarılı bir bilim adamı.
Annesi hakkında bilgi yok ama diğer 3 kız kardeşi de kendi alanlarında çok başarılı insanlar. Bir tanesi Down Sendromlu.

Amy'nin anneliği ile ilgili anlatılan en çarpıcı örnek; 4 yaşındaki kızının kendi elleriyle yaptığı doğum günü kartını alıp inceledikten sonra "ben daha iyisini hakediyorum" diyerek, yırtıp atması.
Ona göre çocuklar hata yaptıklarında yada mesela "sen şişmansın" diye bile, her kalabalık ortamda dahi, aşağılanmalı. Bu şekilde çocuğu motive etmiş olup o hatayı düzeltmeye iteceğini inanıyor.
Ona göre, çocukların yeteneklerini ve kapasitelerini ortaya çıkarmak için aşırı da olsa zorlanmaları mutlak şart.
Küçük yaşlardaki bir çocuğu sözde özgür bırakarak rakiplerinin gerisinde bırakmayı şiddetle kınıyor ve aşırı baskının başarıyı getiren en büyük unsur olduğunu savunuyor.
Vesaire vesaire.

Ben sanki Amy'e biraz haksızlık edildiğini düşündüm.
Resimler -de zorla değilse eğer- gayet mutlu bir aile anlatıyor bana.
Zaten kendi web sitesinde de bununla bağlantılı bir kaç laf etmiş, kitabın aksine. "Benim kızlarım gayet mutlu olduklarını söylüyor, erkek arkadaşlarını kendileri seçiyor" vs gibi.
Bana bu Kaplan Annelik kadar, ona yapılan linç edici yorumlar da ilginç geldi ve evet söylemeliyim ki birçoğunu samimiyetsiz buldum.
Annelik bir meslek değil, hepimiz muhteşem insanlar olmadığımız gibi muhteşem anneler de değiliz kuşkusuz.
Ayrıca ben birçok yerde yazan, konuşan, ünlü, ünsüz pek ama pek çok annenin yazdığı ve konuştuğu kadar anlayışlı, mükemmel, çocuklarını kendi hallerine bırakıp onları hiç baskılamayan insanlar olmadıklarını da sayısız kez gözlemliyorum.
Ve; bırakın başkalarını, kendisine bile dürüst olamayan bir annenin mükemmele yakın çocuk yetiştireceğine asla inanmıyorum.
Kendimi herhangi sınıfa koymamakla birlikte Amy'nin çocuklarına izin vermediği şeylerin bir kısmına ben de izin vermiyorum.
Ama aşağılayarak motivasyona da kesinlikle karşıyım.
Çocukların ergenlik dönemleri bitene kadar genellikle anne-baba tarafından ölçülü olarak yönlendirilmeleri gerektiğini savunuyorum.
Ama 18 yaşından sonra ayrı ev tutup, aileden ayrı yaşayan çocukların daha sorumlu, daha hayatı yakalayabilenler oldukları fikrine de karşıyım. Sevgi dolu aile bağlarının pekçok sınav birinciliğinden daha büyük bir başarı olduğunu düşünüyorum. Ama bunu düşünürken, kızlar birinci olmasınlar varsınlar da demiyorum, demiyorsunuz.
Her şeyin başı sağlık. Kuşkusuz ve net.
Ama bundan sonra, her şeye karışıyoruz neredeyse.
Kızlar kendine alışveriş yaparken, bir elbise, bir ayakkabı seçerken fikir yürütmeyen bir anne var mıdır, ben tanımadım.
Ertesi gün yazılısı, sömestr sonunda gireceği sınavı, hafta sonu dershanenin yada okulun deneme sınavı varken; "çalış yavrum, biraz daha, gayret et" demeyen bir anne var mıdır, ben onu da tanımadım.
Sebze, meyve yemeyi sevmeyen çocuğuna onları nasıl yedireceğine dair türlü hinlik düşünen bir anne olmadığına da tanık olmadım.
Hadi hepsini geçtim,
Uyuma saatine bile karışmıyor musunuz çocuğunuzun? "Hadi yat artık, dişlerini fırçalamayı unutma, sütünü ılıttım masanın üstünde, çoraplarını giy, zararlıymış bak cep telefonu ile fazla konuşma, bıt bıt mesaj çekme yeter, az ekmek ye, hamburger isteme benden, ben evi süpürürken sen de toz al........." demeyen, yönlendirmeyen, uyarmayan sonuç olarak şu ya da bu şekilde onu kendi istediği gibi yetiştirmeye üstelik de adına fedakarlık diyerek çalışan biz değil miyiz Allahaşkına?
O zaman ne diyoruz?
Hepimiz bir miktar da olsa Kaplan anneyiz!
Kayu'nun annesi Doris olamayız müsadenizle ;-)
Çocuk evin altını üstüne getirip duvarda boyanmadık yer bırakmadı, bu başımızın belası Doris geldi ve;
-Ah Kayu, muhteşem resimler yapmışsın oğlum, Rozi ve ben gurur duyuyoruz seninle!, dedi. Pis yalancı.

Buldun öyle anneyi, sırıt dur bakalım Kayu...

Yeniden ayağa kalk

2011-10-31T14:23:00.000+02:00

Benim hayatımı yargılamadan önce,
benim ayakkabılarımı giy
ve benim geçtiğim yollardan, sokaklardan,
dağ ve ovalardan geç.
Hüznü, acıyı ve neşeyi tat.
Benim geçtiğim senelerden geç,
benim takıldığım taşlara takıl.
Yeniden ayağa kalk
ve aynı yolu tekrar git, benim gittiğim gibi.
Ancak ondan sonra, beni yargılayabilirsin..

Geçer dediklerimi geçirdim,
biter dediklerimi bitirdim.
Nefret ettiklerimi sildim, silkindim yeter dedim.
Geride bıraktıklarım hesap sormaya kalkmasın o yüzden bana.
Farkında olduğum için var oldunuz,
vazgeçtiğim için bugün yoksunuz...

MEVLANA

Sevda'nın VATAN hali,

2011-10-28T21:25:00.000+03:00

Telaşa kapılmaya gerek yok.
Sadece ve sadece; unutmayalım ki;
Biz istemedikçe,
Hiçbir şey gitmez elimizden.
Bu sevda öyle bir sevda değil.
Kutlu olsun bayramımız.

Cımbızla ayırdıklarım

2011-10-27T13:00:00.004+03:00

Günlerdir TV'lerden, gazetelerden, radyolardan; ülkemizde neredeyse her konuda olduğu gibi -anasının karnından afet uzmanı olarak doğduğuna inandığım kişilerden- onlarca konuşma dinliyorum.

İstisnalar da olmak üzere, neredeyse her konuşma neredeyse birbirinin aynısı, anlamsız, suçlayıcı, yıkıcı, sorumsuz, çözüme yönelik olmaktan son derece uzak ve kesinlikle akılcılıktan uzak.

Ama "Afet Millî Takımı" onlar. Depremden depreme idman yapıyorlar.

O takımdan olmamakla birlikte, "yiğidi öldür ama hakkını ver" mantığıyla, bana mantıklı ve akılcı gelen iki açıklamayı bu sayfaya eklemek istedim.

Birincisi; İstanbul Teknik Üniversitesi Afet Yönetim Merkezi Müdürü, Prof.Dr.Mikdat KADIOĞLU'nun açıklamaları idi. Özetle diyor ki; "çadır ve çadır kentlerin bilimsel afet yönetiminde yeri yoktur."

Çadırların kurulduğu zemin ıslak ve sağlıksız, içinde ısınma maksatlı kullanılan sobalardan kaynaklanabilecek yangın riski var, çadırkentlerde seyyar tuvalet uygulaması ya yok ya da asla hijyenik değil. Ekrandan izlediğimiz kadarıyla çadır alan da şikayetçi, almayan da. Dolayısıyla konunun uzmanının tespiti yabana atılacak türden değil. Belli ki barınma sorununa da çadır çözüm değil.

Öte yandan da dikkatimi çeken ikinci akıllı açıklama da Türk Kızılayı Genel Başkanı Ahmet Lütfi Akar'a aitti. O da özetle diyordu ki; "bölgedeki tüm çadır ihtiyacının giderilmesi için 120 bin çadır kapasitesine ihtiyaç var. Afet yönetiminin mantığında bu boyutta bir çadır stokunu elde tutmak doğru değildir. Depolama, bakım, sevkıyat ve maliyet açısından bu mümkün değil. Afet müdahalesi ile ilgili hesaplar herkesin bir çadır isteyeceğine yönelik yapılmamaktadır.Türk Kızılay'ının incinmesi, horlanması, günah keçisi haline getirilmesi kimsenin işine yaramaz"

Evet,
Yapmamız gereken bir afet yönetimi olmalı ama bu, çadır stoğunu artırmaktan ziyade, içinde ölünmeyecek binalar yapmak gerçeği etrafında planlanmalı. Ne diyoruz; "deprem öldürmez, bina öldürür" Zira, 8.9 şiddetinde depremi ve sebep olduğu Tsunamiyi yaşayan Japonların binalara doğru koştuklarını hepimiz gördük ekranlarda. Ama ben, cümlenin devamında "Onlar başarıyorlarsa biz neden başarmayalım?" diyemeyeceğim.

&&&

Günlerdir aklımda, bir Orhan Veli şiiri dönüp duruyor;

Zeynep kızım için

2011-10-26T12:38:00.000+03:00

Zeynep kızım kendisine kalemlik örmemi istedi.

Zeynep kızım, tasarım defterine bir çizim yapmamı istedi.

Zeynep kızım, kendi tasarladıklarını da sayfama eklememi istedi.
İlk resim "badana kızlar"

İkinci resim ise, "şirin şey"

Üçüncü resim kendi markası Sebastian için ürün kataloğundan;

Bu kadar.

BANA HAİNSİN DİYORLAR; VARSIN OLSUN.

2011-10-25T20:32:00.005+03:00

Van için düşüncelerimi yazmam suretiyle;
Beni hain ilan eden tüm dost ve arkadaşlarıma alenen duyururum ki;
Lütfen beni dostluğunuzdan ve arkadaşlığınızdan, hâlâ azad etmediyseniz eğer; bu bir kul hakkı olduğu için beni azad ediniz, tüm heryerden, beyninizden de olmak üzere siliniz.
Eğer lütfenden anlıyorsanız lütfen,
Eğer düşüncelerinizi açıkca paylaşmak yerine, onun, bunun, şunun düşüncelerinin uşaklığını yapıyorsanız alışık olduğunuz üzere emren,
Beni silin.
Çünkü sizin olduğunuz yerde ben hiçbir zaman olmadım, olmuyorum, olmayacağım, olamam!
Kızmıyorum, sizi bile anlamaya çalışıyorum hatta sizin hiç olmadığınız kadar demokrat olmaya çalışarak.
Burada, tam burada tek bir kere bile kalleşlere övgü yağdırmadım bizatihi onları Allah'a havale ettim.
Ağladım yazdıysam, ağlamadığımı, günümü gün ettiğimi tek bir kişi ispatlarsa çeker giderim layık olduğum yere, kuşkunuz olmasın. Ağladıysam o şehit anasının yerine koyarak kendimi öyle ağladım, halamdan, en yakın arkadaşımdan gördüğüm gibi; edebimle.
Lakin dedim ki; Van'ın hepsi o kalleşlerden oluşmuyor, içlerinde o kalleşliğe bizatihi karşı durmak için can siperane çalışanlar da var, onları da görmez misiniz?
Orada Melike var, enkaz altında, o bir öğretmen hadi!!! dedim gücüm yettiğince.
Bugün öğrendik ki; Melike tıpkı anne babası gibi gitmiş Hakkın rahmetine.
Yine de acıyı içimde yaşamayı tercih ettim, sustum gün boyu. Yorumsuzdum.
De ki, gönderdiğimiz 99 şey o hainlere şans eseri 1 tanesi de Azra bebeğin bedenini ısıtacak, farz ediniz ki Azra sizin evladınız, yeğeniniz, arkadaşınızın çocuğu. Yine de denemeyecek kadar yüreksiz olabilir miydiniz?
Olana eyvallah! Ben olamam, olmadım.
Ailemde gaziler var, dikkat buyrun bir tane de değil, hiçbirinizin taşın altına elinizi sokmaya bile yeltenemeyeceğiniz kadar altında elim o taşın! Şehitlerim var benim, bilir misiniz ki iki tanesi de Van'da şehit oldu.
.......
Gerek duymuyorum gerisine.
Dolayısıyla ben sadece, kendimce seslendim, bana ait olan bir sayfadan, bana ait olan telefondan, bana ait olan evden.
Bunu yaparken kimseyi rahatsız etmedim.
Çağrım yerini bulurdu ya da bulmazdı ama ben bundan başka birşeyi hiçbir zaman, hiçbir yerde istemedim.
Milletimi çok sevdim ama bu faşizanca değildi, ben sadece gücümün, beynimin yettiği kadar vardım bu ülküde, bundan sonra da öyle olacak.
Eğer bir demokrasi özleminden bahsediyorsak ve eğer siz bu noktada ciddi iseniz ben orada olacağım.
Beni, kendi düşünceleriyle orada, burada, şurada arayanlar yanılacaklar çünkü ben pekçoğunuzun olmadığına bugün ikna olduğum kadar samimiyim.
Ateş etmeye devam edin zira dostların attığı gül en fazla yareler beni.

Sevgiyi unutmayanlar kadar sadeleşmesini dilediğim hayatın tüm özlemiyle, ben Ecece yazmaya devam edeceğim.
Sevgiyle kalabilmeyi yirmidört saat başarabilen ve sapla samanı ayırma becerisi gösterebilen herkese; sevgiyle...iyi geceler.

Öteden, beriden, benden

2011-10-25T13:19:00.001+03:00

Öğle yemeğine çıkmadım canım hiçbişeycikler istemiyor.
Yazasım geliyor ama ne yazacağımı toparlayabilir miyim bilmiyorum.
Ama neyse ki, burası benim sayfam. Hatasıyla, kusuruyla, doğrusuyla, yanlışıyla benim!
Günlerdir süregelen mutsuz haberlerin doğurduğu bir bunalım hali mevcut tabi.
Bir yandan da süren bir hayat, sorumluluklar, ekmek davası.
Evlatlarım; benden sevgi, saygı, ilgi, şefkat ve yardım beklemekteler.
İşim; benden en mükemmel haliyle hizmet beklemekte.
Ailem; benden sıcak bir kalp, tatlı dil, güleryüz ile karışık sevgi ve saygı beklemekte.
Ülkem; benden aslan gibi yaşanan bir hayat,vatandaşlık görevlerini yerine getiren bir yaşam ve aslan gibi evlatlar yetiştirmemi beklemekte.
Rabbim; benden bütün bunlar için -sahip olduklarım ya da bir şekilde olamadıklarım için bile olsa- şükür beklemekte.
Ben ise, bunları hakkıyla ve hayırlısıyla yerine getirmeyi beklemekteyim hayattan ve pay düşenlerden.
Yine de ve herşeye rağmen "beterinden koru" diye yalvarmam gerekiyor Yaradanıma, ben de öyle yapıyorum.

Uzun zamandır, kolay kolay sinirlenmiyorum. Daha doğrusu kontrol ediyorum.
Tatlı dilin, hep gülen bir yüzün, yumuşak huyun hayata değer kattığını yaşamaya başladım. Bilirdim ama yaşayamazdım bir türlü nedense; uzun zamandır başarabildiğimi farkettim.
Dün bir yerde bir yazı okudum; "ulaşamayacağımı sandığım insanlar aslında eğilemeyeceğim kadar yerdelermiş" gibiydi son cümlesi.
"Allah Allah!" dedim kendime, bir insan bir insanı "ulaşılamaz da görür müymüş ki?"
Ya da kendini mi ulaşılmaz addeden varmış ki?
Neyse, gerisini bilmem ama etkilendim işte okuduklarımdan.

Daha önce hobisi olan insanları kıskandığımı yazmıştım.
Evet, devam ediyor bu kıskançlığım. Ya da kıskançlıktan ziyade imrenti demem daha doğru belki de.
Kendime gün içinde çanta falan taşımadaığım zamanlarda telefonumu, sigaramı(kahretsin ki evet), kalemimi koyabileceğim tığ işi bir el çantası mı desem ne desem bilmem birşeycikler ördüm.
Şimdi bunun sırası mı desem de kendime, aklıma geldiği için demek ki sırası diye düşündüm, ne de olsa önce kendimize dürüst olmalıyız di mi?
İşte;

İşte böyle...
Şimdi çalışma zamanı, öğle mesaisi başlamak üzere, kalın sağlıcakla...

Teslimiyet

2011-10-24T12:13:00.016+03:00

Kaybettiğimiz insanlarımız için Yaradanım'dan mağfiret diliyorum.
Ailemi, kendimi, tüm insanları, sahiplikleri ile onur duyduklarımı Allah'ıma emanet ediyor, O'nun yüce himayesine bırakıyorum.

Adı ister afet, ister insan hatası, ister terör ne olursa olsun bizlerin vakitsiz diye algıladığı tüm ölümler için feveran ediyoruz, belki de günah işliyoruz.

Hırçınlıklarımıza, öfkemize ad ve anlam bulmaya çalışırken belki de haddimizi aşıyoruz.

Çünkü bizler hakikaten aciz yaratıklarız.

Halbuki;

Aczimizin suçlusunu arayacağımıza her gün bir parça daha olması gerektiği gibi davranmayı, çalışmayı, konuşmayı, susmayı ...öğrensek...Ve var olan gücümüzü suçlu aramak için değil, suçlu yaratmamak adına kullanabilsek...

İnsan olmak çok zor!

2011-10-21T10:17:00.002+03:00

Erken yatana tavuk, çok çalışana inek, aklını kullanana çakal, kıskanmayana domuz denilen bir ülkede insan olmak çok zor...demiş, Cemal Safî.

Sus!

2011-10-20T09:57:00.006+03:00

Medya yöneticileri ve genel yayın yönetmenleriyle dün saat 11:00'de, Başbakanlık konutunda bir araya gelindi.

Görüşmede, son terör olayların değerlendirildiği ve terör olaylarının medyada kullanımı ile ilgili görüş alışverişinde bulunulduğu tahmin ediliyor.

Saat:13'ten sonra da; bloglarda ve elektronik posta ortamlarda "yas ilan edelim, pazartesi gününe kadar yazı girmeyelim" önerileri başladı. Uygulayanları da eleştirmiyorum, yanlış anlaşılmasın.

Lakin, bu önerinin nerden çıkmış olacağı üzerine benim de tahminlerim var artık.